Actueel

08 maart 2018

door Serkan Kiliçkaya

Als een (van oorsprong Turkse) kennis wordt voorgesteld aan iemand doet hij dit soms met een Oer-Hollandse naam: “Pieter-Jan de Vries” of zo. De reacties vindt hij grappig: er zijn mensen die het accepteren, of die hem nog eens goed aankijken met een verwarde blik. Een vriend van hem doet weer hard mee als hij er bij is: hij stelt zich dan voor met een Oer-Turkse naam, alleen is hij een echte Hollander, het maakt de verwarring nog groter.

Het is een leuke grap, maar is ook een symptoom van iets anders: een verhaal dat ik te vaak tegenkom. Een jonge, goedopgeleide Nederlander van bijvoorbeeld Turkse of Marokkaanse afkomst die maar geen baan of stageplek kan vinden. Afgewezen vanwege.. ja wat? De naam? Het is een feit dat autochtone Nederlanders zich vaak niet kunnen voorstellen. Dat wij die een niet-Hollandse naam dragen weten dat sollicitaties nog wel eens moeilijk kunnen zijn. De overheid neemt maatregel na maatregel aan om het tegen te gaan, en we weten ondertussen allemaal dat het niet mag. Toch gebeurt het. Veel mensen om mij heen hoor ik dan zeggen “leuk die maatregelen, maar wat heb ik er aan?” Die horen weer een paar politici, er wordt een festival georganiseerd en het gaat weer gewoon verder.

In sommige bedrijven lijkt het acceptabel, waardoor medewerkers het idee hebben “ik kom er toch wel mee weg”. Daarnaast, als sollicitant sta je redelijk machteloos zonder echt bewijs in handen. Dat er mensen zijn die “discriminatie” roepen bij elke gebeurtenis helpt ook niet. Een avondje praten met bekenden levert al genoeg stof op voor een boek. Van mensen die afgewezen zijn om onduidelijke redenen tot zelfs mensen die de toegang tot de werkplek werd ontzegd. Het resultaat is dat de geweldige potentie die ik om mij heen zie, niet gebruikt wordt. Goede mensen raken gefrustreerd en negatief over de vooruitzichten voor zichzelf en hun familie. Dit vertaalt weer in een scepsis over en vijandigheid naar de samenleving en de eigen rol daarin. Vooral dit vind ik een gevaarlijke ontwikkeling.

Natuurlijk kun je klagen over het grote onrecht dat je is aangedaan, maar door vijandig te zijn verstevig je het alleen maar. Zoals mijn vader mij leerde: “respect eis je niet op, maar wordt gegeven”. Niemand heeft de wereld ooit veranderd door te klagen. Maar wat dan? Ik hoor het je vragen. 

Ik heb mij mijn leven lang ingezet voor een creatieve, ondernemende en vooral trotse gemeenschap. Een gemeenschap die ondanks tegenslagen steeds maar wist boven te komen: omdat we er voor elkaar zijn en omdat we elkaar helpen. Omdat we samen problemen signaleren en samen oplossen: daarin ligt een grote kracht. En daarin ligt ook de sleutel.

Het SLV stelt dat arbeidsdiscriminatie niet iets is wat een gemeente of de gemeenschap alleen kan oplossen. Daar hebben we samenwerking, organisatie en middelen voor nodig. Ik bedoel, het is goed dat je het meldt, maar wordt er ook wat mee gedaan?

Wij zijn voorstander van een aantal maatregelen:

Zo willen wij een zichtbare versterking van de gemeente op het gebied van diversiteit. De gemeente moet de diversiteit van Schiedam reflecteren. Schiedam is een stad gevuld met verschillende afkomsten: daar moeten we trots op zijn en dat moeten we laten zien. Geen excuus-allochtonen of symbool-politiek, maar goede, vakkundige medewerkers ook op goede posities bij de gemeente.

Daarnaast moet het gemeentelijk meldpunt voor discriminatie verstevigd worden. Het SLV wil een “zero tolerance”-beleid voor (arbeids-)discriminatie in Schiedam: iedereen moet een gelijke kans krijgen. Tegelijkertijd weten we dat de drempel om naar dit soort loketten te gaan hoog kan zijn, dus willen wij ook een nauwe samenwerking met de gemeenschap: aan tafel te zitten met verenigingen zoals bijvoorbeeld de Alevitische vereniging, de moskee en vertegenwoordigingen van andere bevolkingsgroepen. Daar horen we de verhalen, daar moet uitgelegd worden wat we zelf en wat samen kunnen doen. Als we daar als gemeenschap gezamenlijk optrekken kunnen we veel meer dan alleen.

Als laatste willen we dat de gemeente actief staat voor, naast en achter haar inwoners. Laat overal bekend worden in de regio en daarbuiten: als je een Schiedammer discrimineert kun je Schiedam voor je vinden. Als je als Schiedammer discriminatie in Rotterdam ondervind, mag er van mij een stevige brief van de Schiedamse gemeente naar de Rotterdamse gemeente. Laat ze weten dat wij voor onze eigen mensen staan, en dat wij samen staan als één gemeenschap.

Alle grote maatschappelijke veranderingen zijn ooit begonnen door mensen die geloofden dat het anders kon, die aan de slag gingen om te veranderen. Niet door haat zaaien of door zuur te gaan klagen in het koffiehuis, maar door op te staan en te zeggen: genoeg. Door de armen in elkaar te slaan en door aan te pakken. Ik daag je uit.

07 maart 2018

door Alwine van Winsen

In 1897 werd mijn oma geboren, en ze mocht pas stemmen toen ze 25 was. Nee, niet omdat de stemleeftijd hoger was, maar omdat vrouwen toen pas grondwettelijk algemeen kiesrecht kregen. Laat dit feit even bij je indalen: mijn oma, maar ook de jouwe, mocht niet stemmen omdat ze vrouw was. Pas in 1922 werd het vrouwenkiesrecht in Nederland verankerd in de grondwet en mocht een vrouw zich volwaardig burger noemen.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen over vier jaar is dat precies honderd jaar geleden. Volgens mij reden voor een grootscheepse viering. Of niet? Want hoe ga jij als vouw om met wat door onze grootmoeders en overgrootmoeders zo zwaar bevochten werd? Te vaak hoor ik vrouwen om mij heen schouderophalend melden: stemmen? Geen tijd voor gehad… Er is een oude wijsheid: een recht niet uitgevoerd is een recht dat verloren kan gaan.

De tijden voor ons vrouwen zijn grondig veranderd. Zo hoef je op je werk geen besprekingen meer te voeren over je ontwikkeling en je functioneren omdat je een “vrouw” bent. Kinderen zijn geen reden tot ontslag (de plaats van de vrouw is toch bij haar kinderen?) en kinderen krijgen zonder wettige echtgenoot geen reden voor werkgevers om je vermanend over je “gebrek aan moraal” toe te spreken.

Maar onder de oppervlakte liggen er nog steeds zaken op de loer waar je als werkende vrouw tegenaan loopt. Wel eens gesolliciteerd terwijl je zwanger was en dat ook eerlijk gemeld? Een meewarige glimlach krijg je en de kans dat je de baan krijgt is ongeveer nul. Veel vrouwen zal ook “het gesprekje” bekend voorkomen. Dat terloopse gesprekje van een zogenaamd geïnteresseerde werkgever dat begint met: “Denk jij niet na over kinderen? Ik bedoel qua leeftijd…” Ervaring leert dat je dan heel goed op moet passen met je antwoord als je ooit nog promotie wil maken. Nee, er is voor ons vrouwen nog genoeg strijd te leveren.

Als je zwanger wordt als werknemer moeten veel werkgevers even slikken. Er moeten voorzieningen getroffen worden en aanvullende regels toegepast. Dat wordt wel gedeeltelijk door de staat vergoed, maar het inwerken van een vervangende kracht kost tijd en het risico dat er ergens iets fout gaat is levensgroot. En dat is slecht voor de onderneming. Dus, als een sollicitante tegenover je zit zonder kinderen, rond de dertig, en net gelukkig getrouwd of samenwonend, dan zul je als ondernemer overwegen of je dit risico in huis wilt halen. Terecht of onterecht, het gebeurt, en het zal blijven gebeuren als we niet de faciliteiten voor vrouwen rond zwangerschap, bevalling en in de eerste levensjaren goed onder de loep nemen.

Dan de faciliteiten voor vrouwen met kinderen. Deze zijn in het Nederlandse bedrijfsleven ronduit wisselvallig. Een Canadese academica op het gebied van emancipatie, die enige jaren in Nederland kwam wonen, was verbijsterd: “Vanuit Canada dacht ik in het Walhalla voor gelijke rechten terecht te komen. Niets is minder waar. Ik moet allerlei dingen zelf regelen en scholen en dagverblijven nemen aan dat ik als moeder altijd maar tijd heb en mijn werk opzij zet.” Een ambitieuze vrouwelijke onderneemster knikt driftig: “Ik word met de nek aangekeken als ik duidelijk maak dat ik geen tijd heb om mee te gaan op schoolreisjes of om wekelijks een ochtend in de schoolbibliotheek zitten”. Een vrouwelijke werkneemster stelt vast: ”ik kan het me niet veroorloven om van mijn  werkplek even op en neer te rijden voor een bespreking met een docent of op een dagverblijf, noodgedwongen moet ik dit aan familieleden overlaten”.

De grotere bedrijven en maatschappelijke organisaties hebben het allemaal grotendeels wel ingericht, maar bij het MKB is het meestal huilen met de pet op. Onwetendheid en angst voor kosten en rompslomp zijn hier debet aan. Helpt dat mee om een werkgever te kiezen? Dat is zover ik weet nog nooit onderzocht. Hoeveel goed opgeleide vrouwen kiezen er toch maar voor om hun carrière op een lager pitje te zetten, en hun partner het leeuwendeel van de inkomsten te laten verzorgen? In Zweden bijvoorbeeld hebben ze dat veel beter geregeld. Daar begrijpen ze waarschijnlijk dat die kinderen dadelijk onze oude dag moeten rondbreien. De filosofie in bijvoorbeeld Denemarken is dat het juist “vreemd” is als je als vrouw thuis blijft na een bevalling.

Dames, er is nog veel te doen!

Dat vrouwenkiesrecht, bijna 100 jaar geleden. Daar begon het ooit mee. Gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Maar we zijn er nog lang niet. Als je daar in het stemhokje staat, realiseer je dan dat je daar staat omdat je oma het belangrijk genoeg vond om ondanks alle vooroordelen en tijdens het zorgen voor haar gezin de barricades op te gaan. Het belangrijk vond dat ook zij gehoord werd.

Hoe belangrijk vindt jij het om gehoord te worden?

Ga stemmen en stem verstandig!

06 maart 2018

door René Janssen en Eddy Silva

De woningmarkt werkt nog onder het 19e eeuwse idee met het gezin als basis. De driedeling op basis van inkomen houdt weinig rekening met specifieke wensen en Schiedam moet zich wapenen om geen “dumping ground” te worden voor omliggende gemeente. Dat vraagt een creatieve en regionale aanpak.

De gemeente zorgt ervoor dat Schiedam voldoende woningen heeft voor haar inwoners. Dat dit stukje Nederland al zo dicht bebouwd is maakt dat een enorme opgave. Een soort puzzelen voor gevorderden.

Grofweg verdelen we de “woningmarkt” in drie typen: hoge, midden en lage inkomens. De belangrijkste opgave van een gemeente ligt bij het verzorgen van woningen voor lage inkomens. Daar waar hoge en midden inkomens “mobiel” zijn in de woningmarkt moeten lage inkomens het vaak maar doen met wat ze aangeboden wordt. 

Het klinkt misschien verrassend, maar er zijn mensen die niet genoeg inkomsten om de marktwaarde van de echte huur te betalen. Voor hen hebben we gesubsidieerde sociale woningen. In veel gevallen kunnen de betrokkenen ook nog huursubsidie aanvragen. Waarom mensen die het minimum loon verdienen zelf niet in staat zijn om de volledige huur te betalen, blijft een vraag voor Den Haag, daar kan Schiedam niets aan veranderen. Feit is dat we ze moeten helpen, we willen immers de krottenwijken van de 19e eeuw met al hun sociale en medische problemen niet meer terug.

Dan hebben we de mobiliteit die gefaciliteerd wordt: een volledig gezin passen in een woning die voor een stel bedoeld is gaat niet werken, een ouder echtpaar in een eengezinswoning die grotendeels leeg staat ook niet. In elke sector dienen genoeg woningen voor handen te zijn zodat het ouder echtpaar dat besluit kleiner te gaan wonen, en zodoende ruimte te maken voor het jonge gezin, dit ook kan.

Gezegd wordt dat behoefte aan sociale woningen in de komende jaren afneemt, maar de wachttijd voor een sociale woning is nog steeds 40 (!) maanden. Snapt u dat? Met zo'n 2000 nieuwe woningen zou Schiedam een slag kunnen maken. Dan wordt de vraag in een College al snel: zetten we vrijstaande villa’s neer, moderne “twee-onder-een-kap”-woningen? Een discussie die de kwetsbare groepen vaak negeert, omdat elke gemeente woningzoekenden met lage inkomens liever kwijt dan rijk is.

Het SLV vindt dat een tweeledige en meer creatieve aanpak nodig is. Vooropgesteld, er moet gebouwd worden voor de Schiedamse woningzoekende.

Die inkomens-driedeling, gebaseerd op de kerneenheid “het gezin”, houdt geen rekening met wat we tegenwoordig eenpersoonshuishoudens noemen. De ontwikkeling van de maatschappij vraagt een meer gevarieerde aanpak: kleine woningen, woningen voor jongeren, studenten en ouderen, woningen net boven de huurgrens zodat mensen uit sociale woningen kunnen doorstromen en hun woningen voor anderen beschikbaar maken. Het SLV pleit voor een creatief en gevarieerd woonaanbod, waarin rekening gehouden wordt met de wensen van deze groepen. Het vraagt ook een creatievere en klantgerichte aanpak van woningbouwverenigingen. “Weet ik niet” blijkt maar al te als “kan niet” uitgelegd te worden, tot frustratie van bewoners.

Een ander onderdeel is dat alle gemeentes in de Rijnmond hun eigen belang vooropstellen en ook alleen daar naar handelen. Afstemming tussen de gemeentes onderling vind zelden of nooit plaats. Er zijn voorbeelden te over van gemeenten die wijken aanpakten, waar de laagste inkomens woonden, en vervolgens omliggende gemeenten opzadelden met deze inwoners: de huizen die er voor in de plaats kwamen waren helaas een stuk duurder. Jammer, joh. Het probleem verplaatsen buiten de gemeentegrenzen noem je dat. Kleinere gemeenten trekken daarin meestal aan het kortste eind.

Daarom is er na de verkiezingen een sterk college nodig dat in regionaal verband naar de woningvraag gaat kijken. We moeten ons ook op het Stadserf realiseren dat Rotterdam en Vlaardingen misschien bestuurlijk ver weg zijn, maar in werkelijkheid aan de andere kant van de straat liggen. Dat betekent niet alleen dat we moeten overleggen, maar ook dat het college alle bestuurlijke beleefdheden aan de kant schuift als een grote gemeente de kleinere wil opzadelen met voor die grote stad “ongewenste” groepen.

Daarnaast hebben we een college nodig dat een meer gevarieerde aanpak voorstaat zodat ruimte gecreëerd wordt voor meerdere doelgroepen: tiny houses voor beginnende studenten wordt genoemd. Maar wat te denken van bijvoorbeeld “hofjeswoningen” vlak bij zorgaanbieders voor senioren? Het is niet alsof we dit uit de duim zuigen: er zijn meerdere voorbeelden in binnen- en buitenland die bewijzen dat een dergelijke aanpak werkt en als aantrekkelijk wordt ervaren.

De raad zal vooral moeten kiezen welke problemen van groepen het eerst worden opgelost. Alles tegelijk is onmogelijk. Vooral omdat de ontwikkeling van de wensen voor woningen enorm snel veranderen en dat vandaag ook al doen. Het SLV kiest ervoor om de meest kwetsbare groeperingen in deze, waar de nood het hoogst is, als eerste aan te pakken.

Laten we eerst onze eigen problemen oplossen, en borgen dat nieuwe woningbouw niet een opvang wordt voor groepen uit buurgemeenten. Laten we tegelijkertijd ook in regionaal verband kijken naar wat er nodig is.  Poetsen, niet.. enfin, u begrijpt het punt.

05 maart 2018

door Alwine van Winsen

Wist u dat Soedan ruim 200 piramides telt? Vele malen meer dan Egypte. Toegegeven, sommigen zijn maar 10 meter hoog, maar toch. Geen enkele toerist bezoekt Soedan, terwijl we allemaal schaapachtig vanuit de buitenwijken van Cairo naar de piramides van Gizeh lopen om deze te bekijken. Okay, Soedan verkeert al jaren in burgeroorlog, maar zelfs toen Soedan redelijk stabiel was zag je er nauwelijks toeristen. In die zin lijkt het een beetje op Schiedam.

Terwijl er busladingen toeristen bij Kinderdijk staan om vanaf een winderige parkeerplaats naar een rijtje molens in de verte te staren, vind je in Schiedam maar mondjesmaat molentoeristen, terwijl je er in Schiedam over struikelt. Dan zijn het ook nog de hoogste molens ter wereld.

Schiedam was vele eeuwenlang een bedevaartsoord van statuur. Tegenwoordig sta je voor een gesloten kerk: dat wordt als bezoeker heel snel heel erg vervelend. Bedenk wel dat het bedevaartstoerisme wereldwijd “booming” is en onze eigen Liduina over de hele wereld bekendheid geniet. Vraag in Noord Frankrijk de weg naar Santiago de Compostella, Spanje, en mensen beginnen te wijzen, vraag in Vlaardingen naar Liduina en ze kijken je verbijsterd aan. Beetje een gemiste kans, vindt u ook niet?

Navraag bij diverse mensen in de provincie (Den Haag, Leiden, Delft) over de toeristische trekpleisters van Schiedam levert blanco staren op. Een enkeling kon melden dat we “iets” met jenever doen. Maar wat precies, dat was niet helemaal duidelijk. Schiedam profileert zich tegenwoordig als het ‘Distillers District’ van Rotterdam. Het klinkt een beetje als je eigen woonkamer aanprijzen als “de logeerkamer van de buren”.

Maar voor we denken dat Schiedam alleen maar een buitenwijk van Rotterdam aan het worden is: de mensen die de moeite nemen om Schiedam te bezoeken zijn zonder uitzondering enthousiast over de stad. Ze zijn verrast, dat zoveel moois praktisch geheim gehouden wordt. Schiedam verdient - weinig eervol -  de titel van het ‘best bewaarde toeristische geheim van de Randstad’.

Het SLV vindt dat op cultureel gebied stevig aangepakt moet worden. Niet alleen moet het cultureel erfgoed van Schiedam beter aan de man gebracht worden om meer toeristen aan te trekken. Schiedam is ook nog eens de ideale uitvalsbasis voor bijvoorbeeld buitenlandse toeristen om Zuid Holland+ te bekijken. Het OV brengt je in no time naar Rotterdam, Delft, Amsterdam, Den Haag, Brussel en zelfs Parijs. Er ligt nota bene een vliegveld aan de rand.

Toeristen zijn mensen die naar Schiedam komen om te recreëren, en bereid zijn hier geld te besteden. Dat geld helpt om bedrijven draaiende te houden, werkgelegenheid te creëren en brood op de plank te brengen. Heel eerlijk, we kunnen een prachtige molen neerzetten, maar als er verder niemand iets mee doet staat hij alleen maar in de weg. Je moet zo’n molen ook in beeld brengen bij een breder en vooral groter publiek.

Vanaf het moment dat een toerist Schiedam binnen komt, los van vervoer, moet hij zich welkom voelen en zich in begrijpelijk taal geholpen en begeleid voelen. Kom je met de trein aan op het nieuwe station van Delft, dan zie je de toren van de Grote Kerk al staan: voordat je honderd meter gelopen hebt ben je al moe van de borden die allerlei cultuurpareltjes aanprijzen. Kom je in Leiden aan met de trein, dan wijst een brede straat je de weg naar het historische centrum, zet drie stappen en je weet wat er te beleven is. Dat kan toch ook in Schiedam?

Dat alles vraagt een professionele en integrale blik op het fenomeen “citymarketing”, dat vraagt dat we beconcurrerende clubjes en ons cultuur aanbod op één lijn brengen en de ervaring van de toerist voorop zetten. Alleen door een professionele aanpak op basis van bewezen maatregelen kunnen we een toename van toeristen verwachten. Toeristen die geld te besteden hebben waardoor culturele ondernemers blij worden, en met hen ondernemers in hun omgeving. Het is een kwestie van tijd voordat ondernemers gaan vechten om een pand op de Hoogstraat als ze kunnen rekenen op pakweg 10.000 toeristen en bedevaartgangers per week. Aanpakken die hap!

04 maart 2018

Door René Janssen

De sleepwet brengt weer allerlei meningen boven. Meningen die een paar oude -ontkrachte- argumenten herhalen. Gebaseerd op de rotsvaste overtuiging van de eigen onschuld, en het vergeten dat privacy noodzakelijk is voor het mens-zijn. Een aantal argumenten op een rij.

“Als je niets fout doet, dan heb je toch niets te verbergen?” Een argument dat vaak gebruikt wordt zodra we het over privacy, camera’s op straat, etc. hebben. Dit argument wordt elke keer onderuit gehaald, en niet door handige praters, maar door bladen als de Harvard Law Review. Uit onderzoek blijkt dat vooral de goedopgeleide middenklasse dit argument makkelijk accepteert omdat zij er van uitgaan dat de afluister programma’s niet tegen hen gericht zijn. Zij hoeven toch geen strafbare feiten te verdoezelen? Probleem is: privacy is niet bedoeld om “strafbare feiten te verdoezelen”, maar een mensenrecht en een voorwaarde om te ontwikkelen met enige vorm van waardigheid.

We verdelen de wereld in een publieke en private sfeer: als we op straat lopen, in een winkel staan, dan is dat de publieke sfeer, dan kun je bekeken worden door anderen. Wat we doen in onze woning noemen we de private sfeer. In die woning mogen we enige privacy verwachten. De privacy om in uw neus te peuteren, luide winden te laten, in uw dagboek te schrijven, stiekem porno op internet te bekijken, ruzie te maken met uw partner, maar ook de liefde te bedrijven. Handelingen die we niet zomaar op straat doen, of, zoals in het geval van neuspeuteren en winden laten, waarvan je hoopt dat mensen dat eens niet openbaar zouden doen. Niet strafbaar, maar we willen er wel privacy voor. Een kind dat een dagboek begint, pleegt geen strafbaar feit, maar creëert een private ruimte waarin hij/zij gedachten en ervaringen kan ordenen. Vindt u het acceptabel om openlijk in het dagboek van uw zoon of dochter te bladeren?

Een ander argument is dat privacy als idee pas in de 20e eeuw (door linkse partijen) ontwikkeld is, en dat we voor die tijd geen privacy hadden. Alles gebeurde in een soort publieke sfeer. Het is dus een luxe. Dat is niet waar: de oude Grieken en Romeinen erkenden al een verschil tussen de twee, en in de vroege middeleeuwen zijn er interessante brieven over het respecteren van de “persoonlijke” en “publieke” leefomgeving geschreven door leiders van een behoorlijk conservatieve katholieke kerk.

Volgende variant: als je niets fout doet, dan ga je toch gewoon je gang? Feit is, dat doe je niet. Wel eens in de auto gezeten en ineens rijdt een politie auto naast je? Je doet niets fout, maar toch wordt je alert. Een aantal jaren geleden besloot de Duitse regering, net zoals in Nederland, om email vast te leggen en overwoog dit ook met telefoon te doen. Een aantal Duitse psychologen en psychiaters merkten dat patiënten terughoudend werden om hun problemen per telefoon of per mail te bespreken. Ze wisten niet wie er meeluisterde. Het hinderde deze artsen in hun behandeling van de patiënten. Geen enkel strafbaar feit werd gepleegd of overwogen. Ander voorbeeld, een docent internationale politiek aan een universiteit in Californië gaf opdracht aan zijn studenten om Al Qaeda te onderzoeken. De studenten weigerden de opdracht te doen: ze waren bang dat als ze zouden googelen of boeken zouden lenen dit wel eens op zou kunnen vallen bij de FBI. De docent heeft de opdracht laten vallen. Weer: geen enkel strafbaar feit werd gepleegd of overwogen. In beide gevallen pasten mensen hun gedrag aan om te voorkomen dat ze negatief zouden opvallen. En voor u denkt “dit is allemaal buitenland”, ook in Nederland gebeurt dit, we kunnen allemaal wel discussies bedenken waarin we enige zelfcensuur toepassen en voorzichtiger met onze mening omgaan.

Stel je die politie auto van zojuist voor, maar dan geparkeerd voor je woonkamer raam, of, erger nog, in je woonkamer, je pc en telefoon. Bladerend door het dagboek van je kind.

Daarnaast hebben we ook het fenomeen van “vis expedities”. Dit is een Amerikaanse uitdrukking voor analyseren van data om strafbaar of verdacht gedrag te vinden. Dat gebruiken we vandaag al om radicaliserende personen te identificeren. Herinnert u zich het “ik doe toch niets fout” argument? Jammer voor u, maar dat bepaalt de overheid: niet u.

Ga eens bij uzelf na: heeft u wel eens een plaatje geliked op facebook of een grapje geforward of verteld waarvan u wist dat het eigenlijk niet kon? Stel de overheid gaat een punt maken van het bestraffen van racistisch of seksistisch gedrag (geen onmogelijkheid in ons tijdsgewricht). Het eerste wat ze dan zullen doen is door de reeds beschikbare data heen kammen om uit te vinden of er wellicht personen zijn die dit gedrag reeds vertoond hebben. Ze komen u ongetwijfeld tegen. Gefeliciteerd: u heeft een vlaggetje achter uw naam. U heeft namelijk in het verleden dit soort dingen gedaan, en de kans bestaat dus dat u dit in de toekomst ook gaat doen. Dat het toen absoluut niet strafbaar was, is niet belangrijk: we gebruiken het toch alleen maar als “indicatie”?

Er zijn twee belangrijke overwegingen: “wie bewaakt de bewakers?” en “absolute macht corrumpeert absoluut”. Wie garandeert u dat iemand niet even stiekem in uw dossier gaat gluren als hij naast u komt wonen? Dat die paar keer dat u misschien politiek incorrect was de aandacht opvraagt van een overijverige officier van justitie? Dat brengt mij tot de vragen: ze hebben het recht, dus waarom zouden ze het niet doen? Wie houdt ze tegen en hoe kun je dat controleren? Belangrijke vragen die nooit beantwoord worden. De geschiedenis leert ons: als je iemand een recht geeft, gaat hij/zij daar gebruik van maken.

Kardinaal Richelieu zei ooit “geef mij zes zinnen, geschreven door de meest eerlijke man in Frankrijk, en ik kan hem laten ophangen voor iets”.  Hij begreep de waarde van bewaken, aftappen en afluisteren. We doen allemaal wel eens iets dat niet door de beugel kan, bewust of onbewust. Een Engelse schrijver merkte eens op “Het is onmogelijk om de straat op te lopen en niet binnen een paar meter een of andere wet te overtreden”.

Privacy is niet een linkse “luxe”, maar ook geen rechts “heikel punt”. Het is een noodzakelijk iets voor onze ontwikkeling, de verwerking van onze fouten, de uitoefening van onze burgerrechten: de dingen die ons mens maken. Privacy is noodzakelijk om ons te beschermen tegen het manipulatief karakter van bedrijven als Facebook en Google, die uw leven en online gedrag verkopen aan de hoogste bieder. Daarom hebben we het recht om “vergeten” te mogen worden en is stevige controle nodig. Maar belangrijker nog: privacy is noodzakelijk voor onze bescherming tegen de nukken van een overheid, zelfs als we niets fout doen.

We doen niets fout als we de liefde bedrijven, we doen niets fout als we googelen op ISIS, we doen zelfs niets fout als een meningsverschil wat luider wordt uitgesproken dan strikt noodzakelijk. We schrijven dagboeken, we zingen (relatief slecht) onder de douche, we starten boze mails of liefdesbrieven die we dan nooit versturen. Dat maakt ons niet verdacht, dat maakt ons mens. Privacy is geen luxe, het is noodzaak.

Denk hier eens over na, voordat u uw mening over de sleepwet geeft op 21 maart.

02 maart 2018

door Cheyenne Purchase

We hebben het allemaal in de pers kunnen lezen: het college heeft slechts symbolisch aan de herplant-verplichting van het tracé A4 voldaan. Kwam dat echt als een verrassing voor u? Een van onze partijgenoten grapte al dat hij zich afvroeg hoe Vlaanderen er uit had gezien vlak na de Eerste Wereldoorlog, maar dat hij daar nu wel een redelijk goed idee over had. Hij miste alleen nog wat bomkraters en prikkeldraad. De toegezegde herplanting is weer een voorbeeld van een aanpak uit de losse pols. “Ongeveer” een paar bomen planten en dan hebben we over pakweg een eeuw “ongeveer” een bos.

Het SLV vindt, evenals andere partijen, dat er een loopje met de Schiedammer is genomen. Dit zagen we al met de besprekingen over de Westfrankelandsedijk en de Havendijk. In tegenstelling tot andere partijen vinden wij het echter niet zinvol om hier eindeloos over door te klagen. Dat is niet des Schiedammer: er is een probleem, dan pakken we aan en lossen het op. Dus zijn we in de telefoon gekropen, hebben we Google benut en zijn we met de auto door de regio gaan kijken. Dit alles met de vraagstelling: wat zijn de alternatieven en hoe kunnen we dit snel en effectief oplossen?

Één initiatief steekt er dan met kop en schouders boven uit: Tiny Forests. We hadden al Tiny Houses, maar Tiny Forests schijnt ook een dingetje te zijn. Zaandam, Mook, Utrecht, Almere en Zwolle gingen ons al voor. In Delft is men recentelijk ook aan de slag gegaan hiermee. Er wordt in een hoog tempo een klein “oerbos” aangelegd dat 10 jaar lang onderhouden moet worden. Het doet wonderen voor de biodiversiteit en wordt vooral gebruikt om mensen uit de gemeenschap in contact met elkaar te brengen. Het is namelijk geen gemeentelijke groenvoorziening iets, maar een wijk en scholenproject.

Een groot voordeel is dat het reeds gedaan is, er is een organisatie die het ondersteund, er zijn mensen die weten hoe het moet, er is een website, een plan en een calculatie. Zelfs in Schiedam zou een dergelijk voorgekookt project toch niet fout kunnen gaan? Of hebben we dan teveel vertrouwen? En wat er reeds staat aan groen kunnen we vast wel integreren. Leuk is ook dat scholen actief mee kunnen doen: er is zelfs een kant en klaar schoolprogramma, waardoor we kinderen direct in contact met natuur kunnen brengen. Kortom, het SLV ziet alleen maar voordelen.

Daarnaast zou het SLV het SLV niet zijn als we ook tegelijkertijd niet willen voorkomen dat bouwlustige types op termijn er mee aan de haal gaan. Schiedam is van, voor en door Schiedammers. Hoe zorg je ervoor dat dit een groenvoorziening wordt waar je als inwoner ook iets aan hebt? Onze mensen kwamen met een idee dat in Engeland al eeuwen bestaat, maar zover wij weten in Nederland niet. Benoem het zo gecreëerde bos of park tot “common”. Wat is dat nou weer zult u vragen?

Heel eenvoudig, een “common” is een land dat eigendom is van de gemeenschap. Inwoners beheren het en mogen het gebruiken. Let wel, het is geen privé eigendom, maar gemeenschappelijk eigendom. Je mag als inwoner van Schiedam gebruik maken van dit gebied zonder allerlei vergunningen, zolang je andere inwoners het gebruik maar niet verhindert of ontneemt. Dus wil je een bijenkast neerzetten, als de bomen groot zijn hout sprokkelen, of je koe of paard uit laten? Dat kan en mag. De regels worden opgesteld door de gemeenschap, waarbij permanente bebouwing of afgrenzing van delen niet mag. Oh, en geen rotzooi achter laten anders kun je het met je mede-inwoners aan de stok krijgen.  Ons voorstel is om het beheer in handen te geven van de scholen van Schiedam en de wijken waarin het land ligt: die wonen er, hebben er zicht op en kunnen ingrijpen als er iets gebeurd. Weer: van, voor en door Schiedammers. Bijkomend voordeel is dan ook dat de bestemming van dit gebied gelijk voor pakweg de komende eeuwen vastlegt. Bent u al enthousiast?

Dus, probleem zien? Aanpakken, oplossen en gelijk zorgen dat het geen probleem meer wordt. Dat is volgens het SLV de Schiedamse aanpak. Als wij dit als Schiedammers verwezenlijken zijn wij trendsetter in een gebied wat zich kenmerkt door afbreuk van groenvoorzieningen.

Wat denkt u er van? Zou zoiets in Schiedam zomaar kunnen? 

28 februari 2018

De overwinning kent vele vaders, maar verlies is een weeskind, is een oud gezegde. Het drama van de Hoekse Lijn lijkt er een schoolvoorbeeld van te zijn. Je vraagt je af waarom de lijn niet officieel hernoemd wordt tot “Hoeks Debacle”. Ligt veel lekkerder in de mond. Één wethouder is vertrokken, en de rest roept “ik wist het niet” of, erger nog, haalt de schouders op.

De Nederlandse Spoorwegen stoppen met de lijn Rotterdam – Hoek van Holland (strand). De NS wil blijkbaar alleen rendabele lijnen. Je vraagt je af wat dat voor een groot aantal lijnen buiten de Randstad betekent. De forenzen die dagelijks de lijn nemen zijn niet genoeg voor de NS, die alleen volgepropte treinen lijkt te willen. Het wordt een metrolijn, geëxploiteerd door de RET. Waarom Arriva of een andere treinaanbieder deze klus niet wilde doen is onduidelijk. Arriva exploiteert ondertussen wel een waterbus, die een uitkomst lijkt te zijn voor mensen die niet als sardines in bussen gepropt willen staan.

Dat Schiedam iets moet betalen voor eigen wensen, dat is helder. Een extra tunneltje of extra wensen op een station: redelijk. Dat Rotterdam als opdrachtgever nu het leeuwendeel van de extra kosten van het debacle voor zijn rekening neemt, vinden wij niet meer dan normaal. Simpel gezegd .. wie de billen brandt, u weet wel. Nou ja, niet helemaal, de MRDH gaat ook meebetalen. We zien u kijken, “de WIE”?

Dit samenwerkingsverband voor onder andere het openbaar vervoer in de “Metropoolregio Rotterdam – Den Haag” (afgekort MRDH) kent 23 gemeenten en omvat grofweg de lijn Rotterdam, Delft, Den Haag en dan langs de kust weer naar beneden. Een soort miniprovincie in de provincie. De MRDH draagt 27,5 miljoen bij aan de extra kosten voor de Hoekse lijn. Niet alle 23 gemeenten hebben direct baat bij de Hoekse lijn: alleen Rotterdam en de Waterweg gemeenten. Voor de overige gemeenten geldt: ze zoeken het maar uit aan die Waterweg.

De MRDH heeft geen eigen inkomsten, maar wordt betaald door afdrachten van de gemeenten en subsidies die ze krijgen. Uiteindelijk betaalt de burger door deze afdrachten de rekening. De wethouder van Rotterdam, de heer Pex Langenberg, moest door de tegenslagen aftreden. Ik vermoed dat een aantal van de 23 gemeenten nu wel rechtop gaan zitten met die extra kosten. De kosten van “ze zoeken het maar uit”. In sommige gemeenten worden al vragen gesteld over de samenwerking.

Het SLV stelt dat naast de wethouders van de drie Waterweg gemeenten ook de andere wethouders binnen de MRDH niet opgelet hebben en onvoldoende zijn blijven doorvragen over de risico’s van het project. In december 2016 was al bekend dat het traject achter liep: het is dus niet zo dat we volledig verrast waren. De eerste deadline werd niet gehaald, en de tweede ook niet. Er was geen reden tot zorg, klaarblijkelijk. Totdat het gebeuren op straat kwam, en toen wist men niet hoe snel men zich moest distantiëren of het moest bagatelliseren.

Een paar kleine vraagjes: Wie heeft hierover meebeslist? Wie heeft de -tekortschietende- voorbereiding afgetekend? Waar zijn de voortgangsrapportages naar toe gegaan? Wie hadden het dus kunnen weten? Hoeveel wethouders hebben op basis van de feiten gezegd “Zeg, vriend, kun jij eens uitleggen hoe die vertragingen in elkaar zitten?” of “volgens mij klopt dit niet”? Hoeveel hebben hun zorg geuit of misschien even met de provincie gebeld met het bericht “Ik heb hier een vaag gevoel bij”? Of gaan we roepen “Rotterdam zou het regelen”. Meelopen is altijd makkelijk, maar de verantwoording afschuiven is een heel ander verhaal. Nog een oudhollands gezegde: “je smoesjes zijn goed, maar je praatjes deugen niet”.

Het SLV stelt dat we allemaal actief op sleeptouw zijn genomen door een eigenzinnige gemeente (u weet wel, zij van hiernaast) die het klusje wel even zouden klaren. Dit onder leiding van een wethouder die nu handig van het toneel verdwenen is, een rekening van 90 miljoen en een debacle achterlatend. Gesuggereerd wordt “het geld was over”, dus het valt allemaal wel mee. Er zijn dagen dat we het niet in de achterzak hebben, en zoals de VVD Maassluis correct opmerkt “Het gaat wel om gemeenschapsgeld”. Hoe je ook rekent: er wordt weer ijverig door overheidsorganen gestrooid met het geld van de burger, want die betalen uiteindelijk de rekening. Nou ja, “overheidsorgaan”: wat de MRDH is voor een ding is zelfs in politiek Den Haag niet altijd geheel duidelijk.

Schiedamse belangen zijn gediend met wethouders die duidelijk en open over deze kwestie zijn, en krachtiger voor de belangen gaan. Wethouders die niet bang zijn om binnen een regionaal “gespreksgroepje” de gebeten hond te zijn, omdat ze weten dat ze het belang van de eigen inwoners dienen. Wethouders die aan de klok hangen als het fout dreigt te gaan. Als wij de vraag stellen “wat heeft de Schiedamse burger aan de kosten van deze extra investering die letterlijk niks heeft opgeleverd?”, dan kunt u die volgens mij redelijk helder zelfs beantwoorden.

Het wordt tijd in Schiedam en in Den Haag om dat MRDH eens onder de loep te gaan nemen. In Schiedam weten we wel welke vragen dan belangrijk zijn: Wat heeft het MRDH onder de streep de Schiedammer opgeleverd? En dan doen we niet moeilijk, laten we zeggen per eind december 2017. Werkgelegenheid? Investeringen? Mobiliteit? Minder files? Beter OV? En hoe steekt dat af ten opzichte van wat de buren er aan over houden? U weet wel, “die” buren.

Oh, nog een laatste vraag: naar wie kunnen we de rekening sturen voor de verkwanseling van er in gestoken tijd en het geduld van de forenzen dat nu weer op de proef gesteld wordt?

23 februari 2018

door Arie van Wingerden

Je staat voor een grote aankoop en je probeert zoveel mogelijk aanbiedingen te vergelijken. Soms is het relatief makkelijk: een koelkast kopen bijvoorbeeld. Dan is het een kwestie van afwegen of het echt belangrijk is of de koelkast op wifi kan. Soms is het ingewikkelder: bijvoorbeeld een dakkapel. Hoe groter de kosten van de aankoop, des te meer dingen zijn er om rekening mee te houden. Heb je garantie? Zijn er extra’s inbegrepen? Een grote aankoop wordt dan al snel een zorg, of, erger nog, een reden om te piekeren.

De gemeente koopt precies hetzelfde in. Nu weet ik dat dit zo ongeveer het minst sexy onderwerp in Schiedam is, voor de meesten is het ongeveer even interessant als een wortelkanaalbehandeling. Tegelijkertijd, zoals elke Schiedammer weet: één moment van onoplettendheid, iets niet lezen, en de kans is er dat je thuis komt met iets wat je verwijtende blikken en veelzeggende stiltes oplevert. Het loont om je vragen voor te bereiden en te staan op heldere antwoorden.

Voor de gemeente hebben we daar allerlei regels voor. Het maakt inkopen niet makkelijker, maar dat is niet het doel. Het doel belastinggeld, uw geld, zo uit te geven dat u elk moment kunt vragen “en? Wat heb je met mijn centen gedaan”. Hint: dat gaat soms niet al te best.

Een paar voorbeelden:   

Weet u nog de ontwikkeling van Sportpark A4? 690.000 euro extra kosten. Schieveste? € 550.000 extra.  De ontwikkeling van “Over het Water”? 250.000 euro meer. De bouw van de Singelschool?  ruim € 945.000,00 extra. 2,4 miljoen over begroting. Houdt het daar op? Niet echt: de Proveniersbrug? Het “Drie Lanen”-project? Stedelijk Museum? Panden op de Hoogstraat aan de achterzijde van het Jenevermuseum? Bent u al geschrokken? Wie denkt u dat dit betaald? Juist. U. Voor u denkt dat dit een groot geheim is: alle stukken zijn gewoon openbaar.

Waar ligt dat dan aan?

Inkoop door de gemeente Schiedam verloopt hetzelfde als bij bedrijven. De gemeente heeft nog een extra taak bij het vragen van offertes. Zij moet zich houden aan beginselen van objectiviteit, transparantie, gelijkheid, non-discriminatie en proportionaliteit. Overheden werken met openbare gelden en dat dient controleerbaar te zijn en volgens de afgesproken regels te gaan. Tot zover is het helder?

Zoals bij elke inkoop of aanbesteding liggen in de voorbereiding de kansen om problemen in de eindfase te voorkomen. Duidelijk moet zijn het te bereiken doel, de geschiktste partij en natuurlijk de kosten. Als de opdrachtnemer bekend is, moet er een waterdicht contract opgemaakt worden. Dan is het nog niet in kannen en kruiken. In de uitvoeringsfase moet er streng op toegezien worden dat er geleverd wordt wat er afgesproken is en dat alle afspraken worden nageleefd. Duizelt het u al?

Waar gaat het fout? De stelregel is, hoe meer regels er zijn, des te groter de kans op fouten en op regels die elkaar tegenspreken of “uitgelegd” moeten worden. Het gaat hier niet over kwaadwillende ondernemers, meer vele koks roerend in dezelfde soep. Dan blijkt dat door slechte voorbereiding, niet sluitende contracten of een controle die beter had gekund dat er geld bij moet. Of de gemeenteraad dan even kan dokken, alstublieft dankuwel.

Stelt u zich voor dat u die koelkast wil gaan kopen, en u heeft een budget van 500 euro. Kom nu thuis met een koelkast van 900 euro. Hoe gaat men daar op reageren? Niet best, denk ik zo. Datzelfde gebeurt in de gemeenteraad: herhaaldelijk de rekening gepresenteerd te krijgen als de daad al gedaan is.

Een van onze verkiezingsstandpunten is het inkoopbeleid. Niet sexy, maar wel noodzakelijk.  Het liefst zien we een eenduidig beleid om scherp in te kopen.

Maar wat als dit geld op de een of andere manier zou terugvloeien naar de Schiedamse gemeenschap? 

Via werkgelegenheid voor Schiedammers bijvoorbeeld? In het inkoopbeleid van de gemeente staat dat alleen offertes in behandeling worden genomen met een “social return clausule”. Dit houdt in dat de opdrachtnemer verplicht is om 5% van de aanneemsom te gebruiken om werkzoekenden met een uitkering een baan (of werkstage) aan te bieden. Helaas gaat deze clausule alleen werken diensten vanaf 125.000,00 euro en producten vanaf 225.000,00 euro. Onder die sommen is de ondernemer niet verplicht om iets te doen voor de Schiedamse samenleving.

Daar willen we verandering in hebben: als uw geld wordt uitgegeven, dan mogen Schiedammers hier ook de vruchten van plukken.

Wat als een uitgave sowieso terugvloeit naar de Schiedammer?

In het beleid van de gemeente Schiedam staat bij de uitgangspunten: “de gemeente heeft oog voor de lokale economie en heeft oog voor het MKB”. Dat is dus geregeld. Je zou het denken, maar “heeft oog voor” is een nette formulering voor “we doen er iets mee als het uit komt”.  Er staat niét dat Schiedamse ondernemers de voorkeur krijgen. Wij vinden dat werkgelegenheid en ondernemersklimaat binnen Schiedam gestimuleerd moet worden door de eigen overheid. De gemeente streeft er naar 30% van het aantal inkopen aan het “MKB” te gunnen. Het woord “streven” is geen moeten, maar we doen ons best. Het is het verschil tussen “ik ruim de vaatwasser uit” en “ik ga mijn best doen om de vaatwasser uit te ruimen”. U weet bij welke variant er niets gebeurd.

Waarom spreken we niet gewoon af: de gemeente gunt 30% of meer aan het MKB binnen Schiedam?

Ik hou van duidelijke taal en in mijn werk als Raadslid sta ik er op dat stukken of voorstellen niet onnodig ingewikkeld zijn. Ik noem dat de “toevallige voorbijganger”-test: als ik het aan een toevallige voorbijganger kan uitleggen zonder dat hij of zij in slaap valt, en ook nog begrijpt hoe het in elkaar steekt, dan heb je een goed stuk.

Helder taalgebruik. Iets waar ik, en veel Schiedamse ondernemers met mij, een voorstander van ben. U ook?  Een groot voordeel is dat door helder taalgebruik er ook “controleerbare grootheden” ontstaan. Weet u nog die koelkast? Als we afspreken dat deze maximaal 500 euro mag kosten, dan is dat een heldere afspraak. Daar zit geen lucht tussen. We kunnen dan vaststellen: dit is wel/niet gebeurd. Niet alleen kan de gemeenteraad haar taak beter uit voeren, maar ook u weet dat er zuinig met uw geld wordt omgegaan.

Heeft u het begrepen en bent u nog wakker? Dan heb ik mijn doel bereikt.

Serieus, ik zou het leuk vinden als u op mij stemt bij de aankomende verkiezingen. Maar los daar van: doe eens een kieswijzer en ga zeker stemmen! Met uw stem kunt u bepalen of we meer van hetzelfde krijgen, of dat het roer om gaat. Dat bepaalt u. Uit mijn hoofd weet ik 2,4 miljoen redenen waarom het anders moet.

Ik wens u veel wijsheid.

René Janssen van Fractie Janssen / SLV Schiedam was te gast in de studio naar aanleiding van de schriftelijke vragen die wij stelden over de gevaarlijke situatie op het kruispunt Nieuwe Damlaan / Mgr. Nolenslaan.

Geachte college,

De fractie Janssen constateert dat het college, na de vele ongelukken op dit kruispunt, nu actie heeft ondernomen. Toch hebben wij nog enkele vragen!

Ad 1

In het besluit tot tijdelijke afsluiting staat dat dit in overleg met de bewoners tot deze tijdelijke afsluiting is gekomen. Helaas moeten wij constateren dat dat geen tot zeer onvoldoende overleg met de bewoners van het bedoelde gebied heeft plaatsgevonden. Dit zelfde blijkt eveneens ten aanzien van de ondernemers van de Mgr. Nolenslaan te gelden. Met welke bewoners is er overleg gepleegd? Op welke wijze en op welke wijze is met de ondernemers overleg gepleegd?

Ad 2

Waarom is er sprake van een tijdelijke afsluiting? Waarom wordt het kruispunt niet meteen definitief  aangepakt? Wanneer geluisterd wordt naar de omgeving, kan vernomen worden dat een rotonde eerder wenselijk is. Waarom is niet besloten tot de aanleg van een rotonde? Waarom is geen proef geïnitieerd met verkeerslichten? Daarnaast wordt door het (tijdelijk) afsluiten van het kruispunt een nieuwe racebaan gecreëerd. Hoe ziet het college dit?

Ad 3

Automobilisten die het kruispunt over willen steken vanuit de Mgr. Nolenslaan over de Nieuwe Damlaan naar de Mgr. Nolenslaan moeten nu extra meters maken. Dat zorgt, los van extra verkeersbewegingen, ook voor extra uitstoot van fijnstof. Is het college het hier meer eens? Is hier rekening mee gehouden? Op welke wijze is dit in de overweging voor tijdelijke afsluiting meegenomen?

Ad 4

Doordat automobilisten extra meters moeten maken zal de verkeersdruk bij beide rotondes behoorlijk toenemen. Met name de rotonde die kruist met de Burgemeester Honnerlage Gretelaan zal onder druk komen te staan. Is het college zich hiervan bewust? Zo nee, waarom niet? Juist dit verkeerspunt wordt gekend door veel overstekende kinderen (scholieren). Hoe garandeert het college de veiligheid van de voetgangers? Is dit in de overwegingen meegenomen? Op welke wijze?

Ad 5

Tot slot de belangrijkste vraag, welke criteria worden gehanteerd om te beoordelen of en wanneer de pilot een succes is. Is over die criteria met de omwonenden / ondernemers voldoende overeenstemming bereikt? Indien dit niet het geval is, zijn de af te wegen criteria bekend bij de omwonenden / ondernemers?

Erop vertrouwend u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd, verblijft,

 

Met vriendelijke groet,

Namens de Fractie Janssen

Serkan Kiliçkaya
C.c. Gemeenteraad Schiedam

24 januari 2018

De Westfrankelandsedijkse ophef lijkt nu een tevreden einde te kennen, terwijl het aan de  Havendijk lijkt te gaan beginnen. Lijsttrekker Janssen spreekt zijn zorg uit over inspraak.

WestFrankelandsedijk

Dinsdag 24 januari jl. waren Cheyennne Purchase en Daniëlle Hollander namens het SLV aanwezig bij de (laatste) bewonersavond over de herziene plannen voor de Westfrankelandsedijk. In overleg met de bewoners zijn de plannen aangepast die deze avond werden gepresenteerd. Danielle Hollander: “Ik ben vorige keer echt geschrokken van de wijze waarop dit tot stand kwam. Vanavond worden plannen gepresenteerd die samen met de bewoners tot stand zijn gekomen. Dat is wat mij betreft al een hele vooruitgang”.

Bewoners hadden voorgesteld dat zij in plaats van het fietspad aan de zuidzijde, liever het fietspad aan de noordzijde zouden willen. Dit bleek niet mogelijk, omdat dat een dijkligging is en daar mag van het Hoogheemraadschap niet in gegraven worden. Toch doen zou betekenen dat het fietspad een meter opgehoogd zou moeten worden en dat levert, zo werd verteld, uiterst gevaarlijke situaties op.

Een compromis werd gevonden door aan de zuidzijde geen voetpad te plaatsen. Zo kunnen 75 bomen behouden blijven. De bochtstraal van het fietspad wordt ter hoogte van Zwembad Zuid aangepast om de bomen te behouden! Een voetganger mag namelijk wel over een fietspad lopen, je mag als fietser echter niet op een stoep fietsen. Daarnaast is volgens de bewoners het aantal voetgangers op de Westfrankelandsedijk te verwaarlozen.

Ook komt er een rotonde die gelijk is aan de rotonde op het Nieuwlandplein. Er is bij deze rotonde geen aparte doorsteek nodig voor vrachtverkeer. Het SLV Schiedam is nooit zo overtuigd geweest van de zo geroemde veiligheid van de rotonde aan het Nieuwlandplein. Wanneer een automobilist dit wil, kan deze op relatief hoge snelheid de rotonde opgaan en weer afgaan. De snelheid van het vrachtverkeer wordt wel afgeremd.

De aanwezige bewoners bleken tevreden over het nieuwe plan. Cheyenne Purchase: “Dit is een overwinning voor de bewoners, maar eerlijk gezegd ook voor de gemeente. Als we elkaar serieus nemen, en samen aan de slag gaan, dan kan wat vanavond gebeurt de gewone gang van zaken worden in Schiedam. Wat kan daar nou op tegen zijn?”

De gemeente Schiedam heeft gemeld zo snel mogelijk, binnen twee weken, te willen beginnen met de werkzaamheden.

Havendijk

In de kwestie Havendijk is duidelijk dat de communicatie of, zoals het in gemeente termen genoemd wordt, “het participatieproces” weer geen schoonheidsprijs verdient. Weer zijn er plannen opgesteld die een hoge urgentie lijken te kennen, waarbij niet duidelijk is waar deze urgentie vandaan komt. De wensen, aanvullingen en opmerkingen van de omwonenden zijn weer niet meegenomen.

Danielle Hollander: “Wat we hier zien is een herhaling van zetten door de gemeente, het is juist om dit soort dingen te voorkomen dat het SLV in haar verkiezingsprogramma stelt ‘laat de straat en wijk bepalen’. Heeft de wijk uitgesproken de parkeerplaatsen aan de Havendijk te willen handhaven dan zal de gemeente daar iets mee moeten doen. Betwisten de bewoners de genoemde onveiligheid van de straat dan moet daar iets mee gedaan worden, is de snelheid 50 Km en is dat volgens de bewoners te hoog, dan moet daar ook naar gekeken worden etc. Meer parkeerplaatsen geven in ruil voor het vergeten van die uitgesproken zorgen is geen faire deal”.

Moeten bewoners of de gemeente 100% hun zin krijgen? Cheyenne Purchase: “Nee, inspraak kan nooit betekenen dat wie het hardst roept zijn of haar zin krijgt, maar inspraak betekent wel dat je als gemeente probeert in gesprek met elkaar een aanvaardbare oplossing voor allen te maken”.

Nu wordt door het college aangegeven dat we terug aan de tekentafel gaan. Heel goed, maar dit had eerder moeten gebeuren ….. ruim voordat de gemeenteraad zich hiermee ging bemoeien.

Beiden Danielle en Cheyenne spreken wel hun zorg uit over die tekentafel na te luisteren naar de bewoners. “De bewoners bij de Westfrankelandsedijk zijn positief over het aangepaste plan. Maar zoals een aantal omwonenden opmerkte: als je logisch nadenkt betekent dit dat als er een tweerichtingsfietspad aan de zuidkant komt, de Havendijk bijna niet anders dan meegaan en dan verdwijnen dus de parkeerplaatsen”, volgens Danielle.

Cheyenne beaamt dit: “dit is een domino effect, als de een gaat, zal de ander mee moeten. Het zal me benieuwen hoe de gemeente dat wil aanpakken. Er ligt nu een uitdaging om met de bewoners overeenstemming te bereiken op een zo kort mogelijke termijn, ander staan die bewoners straks voor een voldongen feit”.

Inspraak

SLV lijsttrekker René Janssen kan er niet over uit. “De afgelopen jaren heeft onze fractie herhaaldelijk gewezen op de gebrekkige communicatie van de gemeente. Om te communiceren heb je twee partijen nodig en als één van de twee de boodschap niet begrijpt of de boodschap komt niet aan, dan is er geen communicatie maar een monoloog. Nu kan de gemeente wel ontkennen dat dit niet goed verlopen is, maar dan wijs ik naar de bewoners: hebben die het allemaal, stuk voor stuk, niet begrepen? De laatste tijd worden er volgens mij te vaak onnodig excuses gemaakt: onnodig omdat je aan het begin het proces beter had kunnen inrichten”.

 

Is inspraak geslaagd als bewoners hun zin hebben gekregen? “Nee, een participatieproces is geslaagd als alle voors- en tegen besproken zijn, argumenten weerlegd of aangenomen. Een van de belangrijkste dingen bij elk project is draagvlak. Waarom we niet proberen draagvlak te creëren is mij een raadsel. Ik geloof dat we elkaar in Schiedam best serieus kunnen nemen en het gesprek aan gaan.”, aldus René Janssen, “kijk, ik heb een hele eenvoudige filosofie: niemand heeft de wijsheid in pacht, maar door als gemeente samen op te trekken met de bewoners die er elke dag mee moeten leven, naar moeten kijken en hun kinderen er laten spelen, kun je wel meningen, argumenten en alternatieven onderzoeken”.

 

René vervolgt, “Dat is modern besturen: beginnen met luisteren, nog een keer luisteren, weer luisteren en dan samen naar de wijsheid zoeken. De opgaaf aan het college is dan om binnen de middelen die je hebt het beste proberen te bereiken. Niet eerst een plan presenteren om dat dan later weer in te moeten trekken, dat is veredelde bezigheidstherapie, oftewel zonde van de tijd en de moeite”.   

14 januari 2018

Op 14 januari tijdens het ontbijt van het Alevitisch Cultureel Centrum maakte Schiedams Gemeenteraadslid Serkan Kilickaya zijn aansluiting bij het SLV Schiedam bekend. Hij zet daarmee een verrassende stap die niet veel Schiedamse insiders zagen aankomen.

Serkan Kilickaya zat als eenmansfractie in de Schiedamse Raad en kondigde vandaag aan dat hij zich aansluit bij de nieuwe partij. Dit maakte hij bekend bij het maandelijks ontbijt van de Alevitische Culturele Vereniging Rijnmond waar hij tevens een bestuursfunctie accepteerde. Een delegatie onder leiding van René Janssen (nu Fractie Janssen, opgaand in het SLV Schiedam) was aanwezig om hem te verwelkomen. René Janssen is blij met de versterking van het team kandidaten: “Serkan is een integer mens met zijn hart op de goede plaats, de Schiedamse plaats”.

Het besluit om te verbinden kwam tot stand, na een gesprek tussen René Janssen en Kilickaya. “Het is goed gebruik in de Schiedamse Raad om bruggen te bouwen naar mede-raadsleden, dus ik, en naar ik meen ook raadsleden van andere partijen hebben hem hulp aangeboden toen hij besloot als eenmansfractie verder te gaan. We laten elkaar niet zinken in Schiedam”, aldus Janssen.
Kilickaya: “ik las het verkiezingsprogramma van het SLV, en het was alsof ik mezelf hoorde praten. Het versterken van de gemeenschap, nuchter verstand en ruimte voor de Schiedammer. Toen besloot ik nogmaals met Janssen in gesprek te gaan. Ik heb hem verteld wat ik wilde, en al snel was duidelijk dat wij op dezelfde lijn zaten”.

“Ik heb ondertussen al kennis gemaakt met de andere kandidaten, en de open, warme sfeer bevalt me prima. Er is ruimte voor allerlei meningen, zolang ze maar eén doel hebben: Schiedam beter en leuker maken voor, door en met de Schiedammers. Daarnaast heeft het SLV als enige partij in Schiedam in het verkiezingsprogramma staan dat de terugtredende overheid aanleiding moet zijn voor de gemeente om in gesprek te gaan met het maatschappelijke middenveld en het verenigingsleven en ze als serieuze gesprekspartners te zien”, zegt een enthousiaste Kilickaya. Op de vraag wat zijn speerpunten zijn: “ik wil mij inzetten voor een sociaal rechtvaardig Schiedam. Vooral Schiedammers met een migranten achtergrond lopen nog wel eens tegen allerlei hindernissen aan in contact met overheden. Een gelijk speelveld, waarin ook de eigen gemeenschap een rol speelt, is waar ik naar streef”. Op de vraag wat hij Schiedam te brengen heeft antwoord Kilickaya: “Er zijn vele gemeenschappen vertegenwoordigd in Schiedam die elk wat meenemen waarvan we in Schiedam kunnen leren. Elkaar steunen en elkaar helpen onze dromen te realiseren. Alleen is er niets wat we kunnen bereiken, maar samen is er niets wat we niet kunnen bereiken”.

Op de vraag wanneer de uiteindelijke kandidatenlijst van het SLV bekend wordt gemaakt glimlacht Janssen: “Nu dit gebeurd is, gaat alles ineens met een sneltreinvaart, ik verwacht dat alles heel snel rond is”

13 januari 2018

Naar aanleiding van onze schriftelijke vragen aan het college over het boekje 'Door de ogen van de Schiedammer' waren René Janssen en Alwine van Winsen uitgenodigd in het programma Onder Ogen.
Samen met de Schiedamse drukker Mathieu Levens hebben we onze zorgen omtrent dit onderwerp duidelijk kunnen verwoorden.

07 januari 2018

Zaterdag 6 januari jl. vond de nieuwjaarsreceptie van de Gemeente Schiedam plaats. Het SLV Schiedam was in grote getale aanwezig en constateerde dat er een grote afwezige was: de gewone inwoner van Schiedam.

Juist de nieuwjaarsreceptie is de ideale mogelijkheid om van gedachten te wisselen  met allerlei vertegenwoordigers van organisaties, verenigingen, politieke partijen (fracties), wethouders, burgemeester en clubs - naast het doen van de gebruikelijke nieuwjaarswensen – en de wensen en verlangens bij de start van het nieuwe jaar te delen. Immers, iedereen die actief bezig is met Schiedam is op dat moment verenigd onder één dak!

De conclusie is dat in de categorie “goed bewaarde geheimen”, waar Schiedam er een aantal van heeft, de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie wel één van de best bewaarde geheimen van de gemeente lijkt te zijn met een hoog “ons kent ons”-gehalte.

Een rondgang door de stad leert dat veel Schiedammers niet bekend zijn met het feit dat zij, en juist zij, meer dan van harte welkom zijn! Natuurlijk wordt de nieuwjaarsreceptie aangekondigd via de bekende kanalen, zoals het Stadsblad, maar het is de gemiddelde Schiedammer klaarblijkelijk niet bekend dat het vooral zijn/haar feestje is.

Een gemeente staat of valt met de betrokkenheid van haar inwoners. Vastgesteld moet worden dat er een disconnect bestaat tussen gemeente en inwoners, ondanks alle verwoede pogingen van het College om ons te verzekeren dat dit niet zo is. Sociale cohesie tussen inwoners en gemeente lijkt althans meer droom dan werkelijkheid.

Het SLV voegt een goed voornemen aan de lijst toe: voor 2019 streven naar een opkomst die er voor zorgt dat het Stadserf vol staat en wij als buren, vrienden, vreemden, maar vooral wij als inwoners van Schiedam samen kunnen toasten op ons Schiedam en een nieuw jaar.

Doet u mee?

Van, voor, door en met de Schiedammers!

Geachte college,

Op 9 november jl. was onze fractie aanwezig bij het Nationaal Congres Veenbodemdaling te Rotterdam, ook verschillende ambtenaren waren daar present alsmede wethouder Mevr. P. van Aken. Dat Schiedam tot één van de initiatiefnemers van het Platform Slappe Bodem behoort doet ons deugd!

Het platform pleit voor een integrale aanpak door lokale en provinciale overheden, waterschappen, kennisinstellingen en bedrijfsleven gezamenlijk verantwoordelijkheid nemen en dragen. Dit pleidooi kunnen wij volledig onderschrijven. Juist omdat ook, en in ernstige mate, ‘heel’ Schiedam zakt.

Het congres leerde ons verschillende mogelijkheden om veenbodemdaling aan te pakken en leerde ons met name wat ons qua dalingen nog te wachten staat! Ook namen wij kennis van nieuwe mogelijkheden om verzakkingen in kaart te brengen, waardoor tijdig gepland kan worden wanneer en binnen welk tijdsbestek gronden, doch beter gezegd wijken opgehoogd worden. De afgelopen maand hebben wij ons verder verdiept in deze materie.

Dit leidt tot de navolgende vragen:

Ad 1

Op welke wijze wordt door de gemeente Schiedam op dit moment de veenbodemdaling gemonitord? Wanneer wordt besloten of en hoe een verzakte wijk wordt opgehoogd? Wat is hierbij het criterium?

 

Ad 2

Via SkyGeo worden satellietopnames gemaakt en kan voor alle Schiedame wijken de gemiddelde zettingssnelheid in kaart worden gebracht. Deze gegevens kunnen gebruikt worden voor een optimale onderhoudsplanning. Deze wijze van werken werkt in hoge mate kostenbesparend, in hoofdzaak doordat de planning een periode van meerdere jaren beslaat. Er is dan ook geen sprake meer van ‘last minute’ beslissingen. Werkt de gemeente al met dit systeem c.q. deze partner? Zo nee, is het college bereidt om op deze wijze te gaan werken? Zo nee, graag een duidelijke uitleg waarom niet.

 

Erop vertrouwend u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd, verblijft,

Met vriendelijke groet,

Namens de Fractie Janssen

 

Arie van Wingerden

C.c. Gemeenteraad Schiedam

31 december 2017

Een nieuw jaar en de periode er om heen is een tijd van hoop, een tijd van verwachting. Een tijd waarin we mogen dromen, en waarin we plannen maken. Een tijd waarin we met een glimlach de uitdaging van een nieuw jaar kunnen aangaan.

Terwijl we hier staan, bij de aanvang van een bijzonder jaar, een jaar waarin onze hoop en verwachting uitgaat naar de verkiezingen, maar ook de periode daarna, is het goed om ook terug te kijken. Naar het moment nu een jaar geleden. Waar was u toen, wat dacht u, wat deed u? Had u kunnen verwachten wat u in het afgelopen jaar beleefd, geleerd en ervaren heeft?

De oude les die deze terugblik brengt is dat we als mens plannen kunnen smeden, maar dat we altijd klaar moeten zijn om kansen te zien en te benutten. Dat we uitdagingen soms gewoon aan moeten gaan. Dat we altijd bereid moeten zijn nieuwe vrienden te maken. Dat uiteindelijk ons oog weliswaar gericht kan zijn op de horizon, maar dat ons streven moet zijn naar een hoger doel. Het afgelopen jaar heeft het SLV Schiedam getoond dat het kan, dat het mag, maar bovenal dat het moet. Het afgelopen jaar heeft weer laten blijken dat de grenzen die we denken te zien vooral door onszelf gesteld worden.

Het afgelopen jaar heeft ons ook getoond dat we gemeenschappelijk veel kunnen bereiken voor en met Schiedammers. Samen komend om meningen te delen, te horen, maar vooral te luisteren. Niet om vervolgens de eigen mening of een sleets partij standpunt te verkopen, maar om een weg vooruit te zoeken in gesprek met elkaar.

Als u zich nog afvraagt wat ons anders maakt dan andere partijen dan is het de durf om onszelf een mooiere en betere toekomst voor te stellen en de wil en kracht te hebben om deze te realiseren. Bij de pakken neerzitten is de Schiedammer niet eigen en het is deze eigenschap die ons ook samenbracht bij het SLV Schiedam. Daarom kijken wij vol goede moed naar het nieuwe jaar. Een jaar waarin we onze visie zullen uitdragen met onze daden, ons werken en onze inzet voor Schiedam.

Een jaar waarin we Schiedam oproepen om ook zelf vooral mee te doen, om zelf de regie weer te pakken in de eigen omgeving. Om de hand uit te steken naar de buren en te kijken hoe we de buurt in beweging kunnen krijgen, hoe we de gemeenschap in beweging kunnen krijgen.      

Het is op dit punt ook goed om stil te staan bij hen die het moeilijk hebben. Zij die in 2017 tegenslagen hebben moeten verduren, of het jaar met zorg moeten afsluiten. Laten we er samen voor zorgen in het komende jaar dat wij samen hen kunnen helpen om hun last te verlichten. Geef steun waar mogelijk en reik hen de hand. Soms kan een woord van ondersteuning wonderen verrichten.

Hoe mijn woorden u ook mogen vinden, alleen of in gezelschap van vrienden of familie, gelukkig of in zorg, ik spreek namens het bestuur de hoop uit dat 2018 voor ons, maar vooral voor u, vooral het jaar van “samen” mag zijn. Schouder aan schouder is er niets wat we niet kunnen bereiken.

Wij wensen u een voorspoedig 2018!

21 december 2017

Arie van Wingerden van Fractie Janssen / SLV Schiedam en John Maris van Progressief Schiedam spreken over Dierenasiel Hargahoeve, Gemeente Schiedam en andere zaken.

19 december 2017

Zoals René Janssen eerder aangaf, zal een ondernemer, klein of groot, zeker niet zeven dagen in de week opengaan. De ervaring leert dat de kleinere winkeliers/ondernemers zich juist specialiseren ten opzichte van de grotere ketens.

Wij vinden dat winkeliers de mogelijkheid moeten hebben om hun deuren te openen wanneer zij dat willen. Wie zijn wij als gemeente om te bepalen wanneer een winkelier zijn brood probeert te verdienen? Een ondernemer weet immers zelf wanneer hij omzet kan verwachten. Wij scanderen daarom ook: "open gaan omdat het mag en niet omdat het moet!" Vrij ondernemerschap stimuleert de financiële ontwikkeling van de stad.

Daarnaast is meebewegen met de veranderende maatschappij de sleutel tot succes. De maatschappij schreeuwt om flexibiliteit tegenwoordig. Daar moet een gemeente in tegemoet komen.

19 december 2017

Het dierenpension kan blijven voortbestaan met katten en honden. Er worden nog gesprekken gevoerd met de dierenbescherming en de gemeente om te kijken wat de mogelijkheden zijn om alsnog de geluidsoverlast voor de nieuwbouw te beperken. Maar we kunnen vaststellen dat er alles aan gedaan wordt om de Hargahoeve te behouden!

 

14 december 2017

In de vergadering van de raadscommissie van 13 december jl. werd gesproken over de actualisatie van het Horecabeleid

Met het voorstel wordt een flinke verbetering in het horecabeleid aangebracht. Er lijkt een goede balans tussen horecagelegenheden en bewoners te bestaan en er vinden op basis van de gepresenteerde stukken minder incidenten, zoals geweldsdelicten en vandalisme, plaats.

Werkgelegenheid in de horeca is toegenomen. Hier zien wij kansen voor onze Schiedammers en met name voor de jongeren (studenten). Het is dan ook goed te vernemen dat bij Stroomopwaarts een accountmanager horeca in dienst genomen is, die voor de koppeling tussen Stroomopwaarts en Schiedamse horeca moet zorgen. Wij zijn uiteraard erg benieuwd naar de resultaten en horen graag van Schiedammers hun ervaringen met en over deze activiteiten en of zij via Stroomopwaarts een baan in de horeca hebben gevonden.

Ook zijn wij tevreden over de verlaging van het precariotarief van € 42,85 per M² naar € 15,00 per M² per jaar. Hoewel het naar onze mening nog best wat lager had gekund, is dit een verlaging van 65% en dat is ook mooi.

Wat blijft zijn de openingstijden, die mogen van ons echt wat ruimer. Het komt ons voor dat voor sommige horecagelegenheden het wenselijk is om wat langer open te kunnen blijven, of eerder open te gaan. Denk aan reizigers die Schiedam binnen stappen met de laatste trein, met de eerste trein moeten vertrekken en nog …. of al bij een gelegenheid op het Stationsplein terecht willen. De openingstijden raken niet de aankomst en vertrektijden van de NS.

Op de vraag van René Janssen werd door de burgemeester aangegeven dat uitbaters wel een verzoek voor verruiming van de openingstijden kunnen indienen, maar dat dit meer incidenteel is. Daarnaast zijn wij van mening dat, omdat Schiedam in een knooppunt van snelwegen en bedrijvigheid ligt er ook ruimte is voor horecazaken die (bijna) 24 uur per dag open zijn, zoals je wel ziet bij fastfoodrestaurants bij onze buurgemeenten.

Kortom, wij zijn tevreden met de resultaten maar zien zeker nog ruimte voor verdere ontwikkeling en uitbreiding.

Contactgegevens

Postadres:
SLV Schiedam
's-Gravelandseweg 690
3119 NC Schiedam

Telefoon: 06 48 37 56 92

Contactformulier