Actueel | 2018

24 december 2018

Nu iedereen vol in het kerstgedruis opgenomen wordt, uit kijkt naar of misschien op ziet tegen de gebruikelijke kerstverplichtingen hopen wij dat u ook nog even stil staat bij het afgelopen jaar en de aanvang van het nieuwe jaar.

In een wereld vol met tegenstellingen, afgunst en onmin, geweld, aanslagen spierballentaal van regeringsleiders en het “eigen ik eerst”, is het goed om eens stil te staan bij wat u voor een ander kunt doen, om op uw bescheiden wijze iets aan de samenleving of medemens bij te dragen.

Denk eens aan diegene in uw omgeving van wie u weet dat zijn of haar levenswandeling geen eenvoudige is, die dagelijks worstelen met zichzelf of met de wereld om hen heen. Reik hen eens de hand toe. Een bemoedigend woord verricht soms wonderen.

Het politieke landschap in de wereld, in ons land en ja, misschien ook wel onze stad verhard. Is het tijd voor verandering? Misschien, maar duidelijk is dat niet op dezelfde voet kan worden doorgegaan. Laten wij samen het nieuwe jaar in gaan, en samen werken aan een mooiere toekomst voor onze stad, ons land en onze wereld.

De winterzonnewende heeft inmiddels plaatsgevonden, de dagen worden weer langer en wij gaan op naar licht op naar de zon!

Namens het SLV Schiedam/CodeOranje wensen wij u mooie kerstdagen en een voorspoedig, gelukkig en gezond 2019!

                                                                                                              René Janssen, fractievoorzitter SLV Schiedam

                                                                                                              René Bekker, voorzitter SLV                        

15 december 2018

In vijf steden hebben lokale partijen besloten samen te werken met Code Oranje, de vorige maand opgerichte politieke beweging voor meer burgerzeggenschap. In nog eens tien andere gemeenten staan lokale partijen op het punt ditzelfde te doen. SLV Schiedam is één van hen. Deze partij vult zijn naam aan tot SLV Schiedam/Code Oranje.

In ons land zijn 700 lokale partijen actief. Allen met hun eigen kleur en oorsprong. Bij de gemeentelijke verkiezingen stemt ruim 30% van de kiezers op deze partijen. Een flink deel van deze partijen heeft ‘democratische vernieuwing’ hoog op hun agenda staan. Een deel daarvan heeft inmiddels contact gelegd met Code Oranje. Met hen zijn afspraken gemaakt, waarbij enerzijds hun lokale autonomie gewaarborgd is, en tegelijk duidelijk wordt dat er eensgezindheid is in het streven naar meer burgerzeggenschap en het vernieuwen van onze democratie. 

Bert Blase, landelijk woordvoerder van Code Oranje: ‘Deze samenwerking is een mooie stap die ons wederzijds versterkt. Door de steun van lokale partijen versterkt Code Oranje haar basis voor de komende verkiezingen voor Provinciale Staten.’

René Janssen: ‘SLV Schiedam/Code Oranje laat hiermee zien dat we deel uitmaken van een bredere beweging in ons land, die de inwoners centraal stelt en in positie brengt om daadwerkelijk invloed uit te oefenen. Een beweging die ontstaat vanuit de samenleving en niet van bovenaf wordt afgedwongen of opgelegd’. 

In de media is de afgelopen periode hernieuwd aandacht geweest voor fraude met uitkeringen, in die zin dat bij aanvragen van uitkeringen en het aangaan van schuldsaneringen vermogen in het buitenland wordt verzwegen. Dit is uiteraard niet een probleem wat opeens nu is ontstaan, maar wat al vele jaren speelt en bekend is.

Een en ander geeft aanleiding tot de navolgende vragen. Graag zien wij een prompte beantwoording tegemoet.

 

1.    Zijn er sinds het ontstaan van MVS Stroomopwaarts casussen geweest waarin geconstateerd werd dat buitenlands vermogen is verzwegen.

a.    Om hoeveel casussen heeft het zich hier gehandeld, uitgesplitst per jaar en betrokken land.

b.    In voornoemde casussen, kon worden vastgesteld om welk vermogen het ging en kan een uitsplitsing hiervan toegevoegd worden? (voorbeelden: onroerende goederen, buitenlandse bankrekeningen, enzovoorts)

c.     Zijn er landen of situaties die hierbij volgens MVS Stroomopwaarts significant of structureel zijn? Zo ja, welke, zo nee, waarom niet?

d.    Zijn er met de betrokken landen belastingverdragen of verdragen anderszins die hadden moeten leiden tot melding?

2.    In hoeveel gevallen heeft geconstateerde fraude geleid tot maatregelen?

a.    In hoeveel gevallen heeft de geconstateerde fraude geleid tot beëindiging van de uitkering of terug vordering van de uitkering?

b.    In de gevallen waar dit niet heeft geleid tot sancties: kan aangegeven worden waarom niet? Zo nee, wat is de reden daarvoor?

c.     Wat is de totale omvang van de bedragen die in dergelijke situaties sinds het ontstaan van MVS Stroomopwaarts zijn teruggevorderd?

3.    Hoe wordt omgegaan in situaties waar een dergelijke fraude is geconstateerd en er minderjarige kinderen is het spel zijn?

a.    Leidt dit tot een melding bij instanties als jeugdzorg of kinderbescherming?

4.    Hoe wordt omgegaan met externe meldingen, door professionals, zoals (WSNP-) bewindvoerders, belastingdienst, curatoren?

5.    Controle is lastig, doch zeker niet onmogelijk. Op welke wijze worden verzwegen vermogens in het buitenland gecontroleerd en onderzocht?

a.    Welke middelen kan het college hiervoor aanspreken?

b.    Wordt hiervoor samengewerkt met externe partners of met instanties in het land waar het vermeende vermogen zich moeten bevinden?

6.    Wordt in MVS-verband tussen bijvoorbeeld Maassluis, Vlaardingen en Schiedam één lijn getrokken of heeft ieder college zijn eigen beleid?

7.    Indien er nog geen duidelijk beleid bestaat over het aanpakken van uitkeringsfraude als in deze bedoeld, is het college dan bereidt om tezamen met de andere MVS-gemeentes tot een eenduidig beleid te komen?

 

Namens het SLV Schiedam

 

Met vriendelijke groet,

 

 

René B. Janssen

Geacht college,

In 2024 wordt het verbod op het hebben en handhaven van asbestdaken ingevoerd. Er blijkt een grote ondercapaciteit te zijn om de doelstelling ‘Asbestdakenvrij Nederland’ in 2024 te behalen. De huidige capaciteit blijkt niet toereikend te zijn om alle asbestdaken voor 2024 te kunnen verwijderen. Aangedrongen wordt om op tijd met de verwijdering van asbestdaken te beginnen en gebruik te maken van de subsidieregeling die de overheid ter beschikking heeft gesteld, een subsidieregeling die overigens per regio verschilt

Een en ander geeft aanleiding tot de navolgende vragen.

 

Ad 1

In het bestuursprogramma ontbreekt de visie van het college op de asbestproblematiek. Gaat het college de asbestproblematiek in Schiedam niettemin aanpakken of is het beleid dit probleem door te schuiven naar de volgende periode? Kortom, wat gaat het college doen om ervoor te zorgen dat Schiedam in 2024 asbestdakvrij is?

 

Ad 2

Is er een inventarisatie van alle verplicht te saneren daken etc.? Kent het college de problemen in dit kader van de gemeentelijke eigendommen? In welke financiële orde is daarvoor begroot?

 

Ad 3

In het verlengde van het voorgaande punt, is er een inventarisatie van alle panden met asbesthoudende daken van woningen, bedrijfshallen en havengebouwen etc., van zowel  gemeentelijke tot particulier bezit?

 

Ad 4

Welke maatregelen en ondersteuning wordt getroffen daar het bezit van Woonplus betreft? Heeft het college hier met Woonplus contact over.

 

Ad 5

Is het college bereid om woningeigenaren te ondersteunen bij de mogelijk excessieve kosten van deze operatie? SLV denkt bijvoorbeeld aan laagrentende leningen zoals voor funderingsherstel via het servicepunt woningverbetering. Dit kan te meer klemmen als de waarde van de woning al lager is dan de uitstaande hypotheek.

 

Ad 6

Wordt in kaart gebracht welke gezondheidsrisico’s er zijn bij het (grootschalig) verwijderen van asbesthoudende daken in Schiedam, en welke maatregelen worden genomen om de risico’s voor de Schiedamse woningbewoner te beperken.

 

Namens het SLV Schiedam

Met vriendelijke groet,

 

René B. Janssen

26 maart 2018

door Cheyenne Purchase en Danielle Hollander

Er was een tijd, lang geleden, dat je als kind automatisch door je ouders naar een club of een jeugdvereniging werd gestuurd. Vandaag de dag is dat niet meer zo automatisch. Kinderen brengen hun tijd, tussen sportverenigingen en school, door achter tablets, TV of PC. Stichting J&S probeert hier in De Gorzen, een verschil in te maken.

Mieke Wigmans is een typische voorbeeld van iemand met hart voor de gemeenschap. Een keer in de veertien dagen organiseert ze activiteiten met kinderen die een extra zetje nodig hebben. Lenie Hoogstad kookt na afloop een gezonde maaltijd en vrijwilligers vullen aan waar nodig. Cheyenne Purchase en Danielle Hollander bezochten dit initiatief.

Wat direct opvalt is de vertrouwensband die de kinderen hebben met de leiding: kinderen vertellen persoonlijke verhalen en vragen advies.

Opvallend is dat kinderen bij binnenkomst direct de telefoon moeten inleveren: het gaat hier niet om instagram of snapchat, maar om echt contact. Daar waar andere kinderen moord en brand schreeuwen zodra je in de buurt van hun telefoon komt, worden hier de telefoons zonder blikken of blozen afgegeven. Kinderen spelen spelletjes en socialiseren.

In de huidige tijd vergeten we wel eens dat leren socialiseren voor kinderen erg belangrijk is. Kinderen hebben behoefte aan het kunnen delen van wat hen bezig houdt buiten de ouders om. In vroeger tijden had je daar ooms, tantes en grootouders voor, maar minder hechte families zorgen er voor dat de mogelijkheden steeds kleiner worden. Stichting J&S vult hier een belangrijke behoefte in. Zij vangen kinderen op, stimuleren en motiveren vanuit een veilige omgeving waar kinderen zich thuis voelen. Een van de initiatieven die ze ontplooien is het opzetten en verstevigen van de band tussen senioren en kinderen.

Er worden regelmatig avonden georganiseerd om senioren die het wat moeilijker hebben en kinderen samen in contact te brengen door de kinderen te laten koken, te serveren en samen te eten. Deze stichting zorgt echt voor de saamhorigheid in de wijk, en sociale controle. Er werd ook regelmatig tijdens deze bijeenkomst benadrukt hoe belangrijk het is dat de kinderen voor elkaar opkomen en elkaar altijd helpen.

Dit is één van onze kernwaarden als partij, en het is mooi om dit in de praktijk zo terug te zien. Danielle en Cheyenne merkten dat het bij alle betrokkenen, stichting J&S en de vrijwilligers uit het hart kwam. Dit zou in elke wijk opgezet moeten worden, omdat het belangrijk is om de kinderen de lessen te leren die ze thuis of op school niet krijgen , maar ook om ze in deze onze maatschappij een stukje veiligheid, saamhorigheid en liefde te geven.

Denkt u: dat wil ik ook?

Neem contact op met Stichting J&S! mail Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

door René Janssen

De laatste dag voor de verkiezingen loopt ten einde. Het einde van een ervaring die ik kan vergelijken met een rit in een achtbaan. We hebben mooie momenten meegemaakt, emoties, energie en vermoeidheid. Iedere kandidaat van elke partij zal er zijn eigen ervaringen aan over houden. Ik heb uit eerste hand kunnen ervaren wat er gebeurt als Schiedammers samen komen en besluiten de schouders er onder te zetten. Zeker als ik naar onze kandidaten kijk. Stuk voor stuk mensen die besloten “ik ben degene op wie ik wacht”. Ons team komt letterlijk uit alle hoeken en gaten van de Schiedamse samenleving, gebonden door één ding: de wil om onze stad op te bouwen.

In de gesprekken met u hebben wij bijzondere dingen meegemaakt. We hebben gezien welk effect een positieve benadering heeft op enthousiasme, creativiteit en drive. Wat er gebeurt als je de droom, de wens van individuele Schiedammers serieus neemt, en naar ze luistert. Dat is iets wat mij altijd zal bij blijven en die energie, die creativiteit, daar zal ik voor blijven vechten.

Een van de dingen die we hopelijk goed bij u als inwoner van Schiedam over de bühne hebben gekregen is de kritische, maar vooral positieve, houding waarmee het SLV steeds verschijnt. Klagen zonder iets te doen is gewoon zeuren. Schiedam is gewoon een geweldig mooie stad gevuld met een bonte verzameling aan mensen. Breng deze mensen samen en spreek ze aan op hun gemeenschappelijke hoop en droom: een betere omgeving voor zichzelf en hun omgeving en werkelijk bijzondere dingen gebeuren.

Bij de wijkoverleggen waar we aan schoven kregen we te horen dat men het bijzonder vindt dat we zo enthousiast zijn, niet het normale, koele politici gedrag. Een van onze kandidaten reageerde verbaasd “we gaan Schiedam toch aanpakken, daar wordt je toch vanzelf enthousiast van?” Geen “voorgeschreven” reactie, maar komend vanuit het hart. Een hart dat Schiedams klopt.

Hart hebben voor je stad, voor je omgeving, voor je buren. Dat is wat het SLV uitdraagt en wil uitdragen. Vingerwijzen heeft weinig zin als er geen alternatieven geboden worden. Praktisch en nuchter nadenken om oplossingen te verzinnen: soms heet dat dan links, of rechts. Weet u, het SLV denkt niet in dat soort achterhaalde hokjes, wij denken in “wat werkt” en “wat wil de Schiedammer”. Daarom ziet u ons overal, en luisteren wij. Om te horen wat u wilt bereiken, om te zien welke obstakels er zijn en hoe we die weg kunnen nemen.

Op deze laatste dag heeft u als kiezer al beslist waarop u gaat stemmen, of u twijfelt toch nog. Namens het SLV vraag ik u met klem: lees de programma’s door, bekijk de websites, doe een kieswijzer, maar maak een keuze. Ga stemmen. Het is uw recht. Ik ken een groot deel van de partijen in Schiedam en heb als raadslid met vele van de kandidaten samen gewerkt. Stuk voor stuk goede mensen die hun uiterste best zullen doen om hun visie te verwerkelijken.

Morgen kunnen wij allemaal naar de stembus, en onze stem laten horen. Wat wilt U? Morgen kunt u het zeggen. Gaat u weer vier jaar klagen, of gaan we aan de slag? Elke partij heeft ideeën die een impact zullen hebben op de Schiedammer. Mensen die hopen, dromen, werken, en die zich misschien zorgen maken over de toekomst. Morgen heeft u de ruimte uw stem te laten horen. Morgen laat u uw stem horen en zal de overheid moeten luisteren. Misschien denkt u zelfs ‘ik geef die lui van het SLV een kans”. Wat u ook doet, uw stem zal bepalen wat Schiedam als gemeenschap gaat doen in de komende jaren. Dromen realiseren of aanmodderen. Wat heeft u liever?

Natuurlijk kunnen er morgen honderden dingen zijn die belangrijker zijn. Maar bedenk dan dat deze dag niet van politici of overheid is, maar dat het uw dag is. U als inwoner van Schiedam. Maak er gebruik van.

En als de stemmen geteld zijn, dan zal Schiedam een eerste stap zetten op een nieuwe weg. Wat die weg is? Dat bepaalt u, want op u komt het uiteindelijk aan.

Ik wens u veel wijsheid toe!

18 maart 2018

door Rene Janssen en Danielle Hollander

Gisteren zijn wij – op uitnodiging - meegelopen met een manifestatie van de Dog Training School (DTS). We hebben dit gedaan, omdat wij ervan overtuigd zijn dat elke hondenbezitter de kans moet krijgen om op een goede basis met zijn/haar hond aan de toekomst te beginnen.

We liepen met een groot aantal "hoog risico" honden door de stad. Dit ging zeer gemoedelijk en vreedzaam. Toen wij een man tegen het lijf liepen met een Jack Russell, bleek dat het niet altijd aan de "hoog risico" honden ligt. De Jack Russell was niet onder de indruk van al die grote honden en wilde eigenlijk uit elke hond wel een hap nemen. De zogenaamde "hoog risico" honden reageerden hier helemaal niet op en de gehele groep liep vreedzaam verder. Een betere illustratie van het belang van de training hadden we niet kunnen krijgen

De vrijwilligers van DTS staan werkelijk dag en nacht klaar om hun cursisten een goede basis mee te geven. De te kleine plek die ze nu moeten gebruiken vertaalt zich naar wachtlijsten. Als je pas na zeven maanden met je pup op de cursus terecht kan, zijn er vaak al dingen ingeslopen die er niet meer uit trainen zijn en ben je dus eigenlijk al te laat.

 DTS is genoodzaakt te verhuizen naar een andere locatie. Genoodzaakt omdat de gemeente, wegens het Project Schiedam in Beweging, de huur heeft opgezegd. Op de huidige locatie ontstaat woningbouw, woningbouw die uiteraard ook nodig is. De nieuwe locatie is aanzienlijk kleiner dan de oude locatie, wat het trainen met verschillende honden bemoeilijkt. Bemoeilijkt omdat DTS bestaat uit vrijwilligers, die overdag ook andere (werk)activiteiten hebben.

De faciliteiten van de nieuwe DTS locatie zijn opmerkelijk: een aantal mensen die er trainen hebben een handicap, zijn afhankelijk van scootmobiel of rollator (ook komen er bezoekers met een handicap) en kunnen in het nieuwe gedeelte niet meer naar binnen of naar de wc. Dat dit in de 21e eeuw nog mogelijk is, is voor mij onvoorstelbaar. Er zijn verdragen over geschreven dat minder validen om dat vriendelijke woord te gebruiken, deel moeten kunnen nemen aan de samenleving. Voor de faciliteiten van DTS geldt dit blijkbaar niet, en aanpassingen die aangeboden worden zijn op zijn zachts gezegd mensonvriendelijk. Overigens in overleg met de leden van DTS vernemen wij eens te meer wat in de samenleving leeft, van eenzaamheid, tot armoede en ziekte. Maar ook de activiteiten om autistische kinderen door een hond meer naar buiten te laten gaan. Een voorbeeld van de ‘grassroots’ waar het SLV telkens op hamert.

Er zijn hondenscholen waar “hoog risico honden” zoals pitbulls of staffords niet welkom zijn, maar DTS maakt daar geen onderscheid in, vandaar wij deze hondenschool een warm hart toe dragen. Juist deze honden en eigenaren moeten getraind kunnen worden. We kunnen allemaal zeggen dat het gevaarlijke honden zijn en dat trainingen verplicht zijn, maar dan moet je de eigenaren wel de faciliteiten bieden om deze honden op de juiste manier op te voeden. En let wel, er bestaan geen honden die van nature “gevaarlijker” zouden zijn. Er bestaan baasjes die de honden niet opvoeden. Wist u dat de meeste ‘hoog risico’ honden of liever de stoere honden in de Randstedelijke gebieden wonen? Nee, dan weet u het nu en begrijpt u wellicht het belang van goede scholen.

Dus op de vraag: is een hondenschool hobby of noodzaak zegt het SLV volmondig noodzaak!
Elke hond dient opgevoed te worden, van labrador tot chihuahua, van stafford tot poedel.

Tijdens de bijeenkomst van ‘Pin je Plek’ en Sport in Schiedams Midden gaf de aanwezige ambtenaar (accountmanager) toe dat de gemeente de kleinere sportverenigingen, van hondensport tot ruitervereniging, minder in het vizier heeft. Klein is DTS met 200 leden niet, leden die voor 2/3 uit Schiedam komen. Let wel, dit is geen kritiek op deze hardwerkende ambtenaar maar kritiek op de gemeente! Het SLV wil er nadrukkelijk voor zorgdragen dat wel met alle sportvereniging wordt gesproken. Niet door te wachten dat ze het ‘Stadskantoor’ bezoeken maar gewoon door als gemeentebestuur jezelf bij de sportverenigingen uit te nodigen. Overheidsparticipatie heet dat, dat zouden we in Schiedam ook eens moeten proberen.

De burgemeester van Schiedam was verhinderd werd door DTS gemeld. Hierdoor werd de petitie met bijhorende brieven aan René Janssen overhandigd. Deze heeft toegezegd dat hij er voor zorgt, dat de petitie en bijhorende brieven bij de burgemeester op zijn bureau komen. Het SLV spreekt de hoopt uit dat onze burgemeester zijn rol pakt en zich uitnodigt bij DTS om eens met de leden, werkgroep en bestuur van gedachten te wisselen.

Wij danken DTS voor het fijne contact, Hart van Nederland, het Algemeen Dagblad en alle andere Schiedamse media voor hun aandacht voor dit probleem en nu hopen dat de gemeente Schiedam zich net zo gaat inzetten voor DTS als de eigen leden.

Item Hart van Nederland: https://www.hartvannederland.nl/nieuws/2018/dog-training-school-schiedam-hoopt-op-meer-ruimte/

18 maart 2018

door Arie van Wingerden

De “zorg” gaat al een tijdje een kant op waar we met angst naar kijken. Dit signaal lijkt ook in Den Haag te zijn aangekomen: eerder werd bekend dat in 2022 er 125.000 banen in de zorg bij moeten komen. Bijbehorend budget is 347 miljoen. Is het nu opgelost? Nee. Zijn we in de buurt van een oplossing? Niet helemaal: de branche wil gediplomeerd personeel en die zijn niet morgen opgeleid.

Rond de eeuwwisseling werd begonnen met de privatisering van de zorg. De markt was de oplossing. Het is een feit dat dit mislukt is. Kosten rijzen de pan uit, zorgverzekeringen willen meepraten over nut en noodzaak van uw behandeling en zitten op vermogens alsof ze een volgend Pestepidemie verwachten.

We hebben wachttijden: dat is efficiënt, want dan hou je medewerkers acht uur aan het werk. Wat de patiënt daar van vindt, dat is niet belangrijk. We kregen de administratie-manie: artsen en zorgaanbieders moeten formulier na formulier invullen. Een arts verzuchtte: “ik wil patiënten behandelen, maar ik moet administreren, registreren en formuleren”. De werkdruk is overweldigend, maar volgens de Minister kan er vast nog wel een uurtje bij.

Toen kwam de budget polis: patiënten moeten hun chemokuur eerst even pinnen of mogen alleen in Groningen behandeld worden. Toen kwam de conclusie “de zorg is te duur en werkt niet goed”. Joh, echt? Zij-instromend winkelpersoneel zou de oplossing zijn, ziet u het voor u bij uw operatie: “wilt u een tasje of neemt u het zo mee”?

Een vraag waar u over mag nadenken: is uw gezondheid iets waar bedrijven winst over zouden moeten kunnen maken?

Nog een vraag, als mens: is de behandeling van een terminaal kind “te duur”? Zijn die laatste menswaardige momenten van uw vader of moeder “te duur”? Zijn meervoudig gehandicapte kinderen waarvan de ouders elke dag vechten om het hoofd boven water te houden “te duur”? Daar hebben we het immers over. Niet een anonieme “zorg cliënt”, maar onze eigen familie, buren, vrienden en kinderen.

In Schiedam moeten we niet meer rekenen op Den Haag, NVZ, ZN of welke afkorting dan ook. We zullen zelf stelling moeten innemen. Het recht op gezondheidszorg is een internationaal verankerd mensenrecht. Betekent dat we akkoord gaan met een doekje voor het bloeden en dat dan zorg noemen? Nee. Dat betekent dat verankerd moet worden dat een hoogwaardige zorg geen streven, maar een gegeven is. Dat betekent creatief zijn, luisteren naar zorgaanbieders, behandelaars, patiënten en op elk niveau de kwaliteit borgen.

Het SLV wil daarom een samenwerking met alle partijen: wij zijn voorstander van het sluiten van een breed convenant tussen gemeente, zorgaanbieders, behandelaars en patiënten. Hier gaan we landelijk onbekend terrein in, maar het SLV is er van overtuigd dat de gemeentelijke overheid met de zorgaanbieders een krachtigere combinatie kunnen vormen. Een combinatie waarin de patiënt voorop staat, niemand zonder noodzakelijke hulp zit, en fouten snel worden opgelost. Het SLV is ook van mening dat zorg een taak is waar zaken als “winst” en “omzet” niet leidend mogen zijn.

Laten we het idee loslaten dat zorgaanbieders het alleen moeten doen. Het gewicht van de gemeente moet hier op rusten: het gaat om het welzijn van onze inwoners.

Het SLV wil dat we als gemeente en zorgaanbieders lokaal vast stellen wat we nodig hebben, en hoe we dit kunnen borgen. Samenwerken in plaats van toekijken. De volgende stap is in gesprek gaan met de regio om te kijken wat die doen, gedaan hebben en hoe effectief het is. Het SLV is bereid om met iedereen te praten die zinvol aan deze discussie kan meedoen en het belang van de patiënt voorop stelt. Als we ons realiseren dat we als gemeenschap op een koers zitten die niet werkt, waarom gaan we er dan mee door? Het SLV zegt: het werkt niet, dus stop, en keer om. Slecht beleid wordt niet beter door er meer geld naar te gooien.

Wij willen een lokaal en regionaal overleg, waarin we vaststellen dat de gemeente de coördinatie en de verantwoordelijkheid voor de goede zorg bewaakt en waarbij de volgorde is dat het belang van de patiënt als eerste komt, en kosten als tweede. Vaststellen wat we als gemeenschap kunnen doen om dit te waarborgen, welke middelen we kunnen inzetten en hoe we los kunnen breken van al die organisaties die het allemaal zo goed weten, maar meer dan mooie woorden niets leveren.

Het SLV wil die handschoen oppakken, en wij weten dat we daar op de steun kunnen rekenen van meerdere partijen.

17 maart 2018

Een oproep aan elke jongere in Schiedam en daarbuiten.

Door Eddy Silva

In een tijd van instant informatie, waarin social media en TV een continue stroom van slecht nieuws uitbraakt, lijkt het alsof de maatschappij om ons heen steeds in conflict is. Lijkt het dat niemand meer echt met elkaar praat, behalve schelden. Om mij heen zie ik angst en wantrouwen richting alles wat anders is. Dingen moeten “verboden” worden, luisteren naar een ander doe je niet meer, en discussies ga je niet meer aan uit angst voor de reactie. Het lijkt alsof we alleen maar machteloos kunnen toekijken.

Daarom wil ik specifiek jou aanspreken. Ja, jij. Ik vraag jou persoonlijk: doe daar niet aan mee. Wij zijn niet machteloos, wij als jongeren. Kijk eens naar het verleden en wat er al bereikt is. Kijk naar de problemen die ze 100 jaar geleden hadden en wat daarvan is geworden. Alle problemen die wij als maatschappij hebben zijn gemaakt door mensen, en kunnen opgelost worden door mensen. Mensen die weten dat ze beter kunnen zijn dan hun omgeving denkt. Mensen zoals jij en ik.

Stel, je zou zelf mogen kiezen wanneer je geboren zou worden – maar je zou niet weten welk geslacht je zou zijn, welke afkomst, etniciteit, religie of klasse. Als je een tijdperk zou mogen kiezen waar de kansen op een goed, gezond en welvarend leven het grootst waren?  Welke tijd zou dat zijn? Nu, toch? Natuurlijk is er veel te zeggen over seksisme, intolerantie, inkomen, maar hoe was dat 50 of 100 jaar geleden? Of 200 jaar?   

Nu. Het is niet de tijd voor ons om achterover te leunen, het is tijd om met optimisme naar de toekomst te kijken. Jij en ik staan in een wereld waar wij invloed op kunnen uitoefenen. Echt. Nog nooit hebben jongeren zoveel middelen gehad om een beter Schiedam, een beter Nederland of zelfs een betere wereld te maken. Kijk naar de invloed die scholieren in de Verenigde Staten hebben op de hele wapendiscussie daar. Elke volwassene weet toch dat als je in discussie gaat met een scholier je altijd overkomt als de slechterik?

Het pessimisme en cynisme moet doorbroken worden. Vooruitgang is mogelijk, problemen kunnen opgelost worden. Vooruitgang is het doorbreken van barrières, bruggen bouwen en opstaan voor de tolerantie en diversiteit waar wij als jongeren voor staan. Vooruitgang is niet automatisch. Het is niet gemakkelijk, het vraagt doorzettingsvermogen, discipline en geloof. Zo hebben vrouwen stemrecht gewonnen, arbeiders rechten, zo zijn er burgerrechten en LHBT rechten gekomen. Omdat mensen zoals jij en ik hun leven en reputatie riskeerden zodat wij een betere wereld zouden kennen.

Het is de hoop die onze generatie brengt. Wij zijn de eerste generatie die de wereld niet meer ziet als een ding op een kaart, de eerste generatie die het normaal vindt om met mensen van verschillende culturen te praten. Wij zien de wereld niet als een bedreiging maar als een kans: een kans om te leren, te ontdekken en te praten. Wij zijn de generatie die diversiteit niet als een vloek ziet, maar als een kans.

Wij hebben alles in handen om de wereld te veranderen, het is aan ons. Het is tijd dat ook jouw stem gehoord wordt. Blijf ontdekken,

Sta met mij voor de verandering die wij willen. Sta met mij zodat wij allemaal de zelfde kansen in onderwijs en werk hebben, Sta met mij zodat als je een droom hebt er een keer gezegd wordt dat je deze kan en mag bereiken, dat migranten en vluchtelingen zich welkom voelen, dat mensen met handicaps zich niet tweederangs voelen, en dat vrouwen vrij van geweld over straat kunnen lopen. Dat zijn mijn doelen, daarom ben ik kandidaat, en ik vraag je met mij te staan. Laten we gehoord worden.

Laten wij altijd ontdekken, dromen en vragen stellen. Laat ons nooit wat is accepteren. Laten wij altijd geloven in de kracht van onze ideeën, onze verbeelding en onze inzet om deze, onze, wereld te veranderen. En, zolang wij samen staan is er niets wat we niet kunnen bereiken. Zolang wij samen staan weet ik dat onze toekomst beter zal zijn dan ons verleden. 

Nu is onze tijd. Take a stand!

Stem 21 maart en let’s make some noise!

13 maart 2018

Door René Janssen

Veranderen is Schiedam eigen: van haringstad ging het naar een jeneverstad en toen naar scheepsbouwer. Drie bedrijfstakken die absoluut niets met elkaar te maken hebben, maar insprongen op de kansen van de tijd. Als je Schiedammers van iets kunt “beschuldigen” dan is het dat het inventieve, ondernemende mensen zijn die van alles in geld kunnen veranderen: als je ze de ruimte geeft.

Verandering

Schiedam staat weer voor een verandering. De oude bedrijfstakken die ons ooit groot maakten kunnen elders beter en goedkoper. Bulkproductie heeft plaats gemaakt voor “smart” en waarde gebaseerd ondernemen: de “next economy” staat schreeuwend voor onze deur. We houden nog vast aan wat we hebben, maar alle tekenen zijn er. Transformaties zijn onzeker: de vissers moesten ook omscholen tot stokers. Zouden zij het leuk gevonden hebben?

Schiedam is lid van dat regionale verband dat we Metropoolregio Rotterdam Den Haag noemen waarbij het aanjagen van de economische motor de hoofddoelstelling is. De resultaten tot nu toe zijn voor Schiedam niet hoopvol. Wellicht dat ze er in Rotterdam en Den Haag meer profijt van hebben, maar daar wordt ik als Schiedammer niet warm of koud van als ik moet afrekenen bij de supermarkt.

Lef en kansen

Lef hebben, kansen aanpakken en durven op je gezicht te gaan om die ene kans te kunnen grijpen. Dat is ondernemen. De gemeente moet daarin faciliterend zijn, helpend, kansen en voorwaarden creëren. Ondernemers betekenen immers werkgelegenheid en investeringen.

Het SLV en -veel te weinig- andere partijen zien het al tijden aankomen (complimenten voor Groen Links en Progressief Schiedam zijn hier echt op zijn plaats). We zullen samen die verandering in moeten zetten om nieuwe kansen te creëren, werkgelegenheid en geldstromen. Dit doen we niet door af te wachten of iemand ergens de realisatie heeft dat Schiedam in een knooppunt van infrastructuur ligt, of tot iemand tot de ontdekking komt dat je hier een goed en stevig aanbod hebt van werknemers.

Wij zien kansen in duurzame, “groene” en innovatieve ondernemers. Dit is niet nieuw, we trokken daarin al tijden op met genoemde partijen. Deze bedrijfstak groeit sterk, kan op stevige internationale steun rekenen, en heeft een geweldige reputatie. Ziet u al nadelen? Even voor alle duidelijkheid: we bedoelen niet de vage types met knotjes, maar de Tesla’s van deze wereld.

Offensief

Door een offensief (u leest het goed: “offensief”) om groene, duurzame en innovatieve bedrijvigheid naar Schiedam te trekken stimuleer je de economie en brengen we keiharde cash in het laatje. Alle opties zijn daarbij op tafel, actief met alle partijen optrekken is daar bij cruciaal. Je springt op de bus of je springt er af, maar de bus rijdt wel door.

Denk met ons mee:

  • De eerste aanval zal gericht moeten zijn op de opbouw van de naam. Energiek Schiedam is bezig om alle gemeentevastgoed te voorzien van zonnepanelen zodat energie kosten omlaag gaan voor de Schiedammer. Als zij hun doelstelling realiseren dan zal Schiedam tot de top tien in Nederland behoren en aandacht trekken van ondernemers die op dat gebied ideeën hebben. Dat steunen we. Keihard. Maar waarom daar stoppen? Waarom mikken we niet gewoon op plek nummer één? Welk ander “laaghangend fruit” is er om ons te presenteren en ondernemers aan te trekken? Daar hebben we uw ideeën voor nodig.
  • De tweede aanval zal gericht zijn op vaststellen wat we kunnen doen en dat dan ook doen. Aan tafel gaan met ondernemers en milieu organisaties. Bruggen bouwen. Geen discussie op basis van dogmatiek, maar op kansen. Hoe kunnen we een ondernemer helpen om een succes te worden? Van belastingvoordelen tot de gemeenschappelijke aanschaf van “groene” diensten. Als het maar vertaalt naar voordeel voor de inwoners en economie van Schiedam.

 

Wij zijn bereid

…om met iedereen samen te werken, elk idee te overwegen, en elk advies aan te pakken, om samen met u ons doel te bereiken. Wat Schiedam nodig heeft is niet het vasthouden aan het in stand houden van achterhaalde modellen. Voorbeeld: wie installeert er nog gasvoorzieningen in huizen in deze tijd? Wat we nodig hebben is lef, zo u wilt: een “waarom niet?”-mentaliteit. Transformaties zijn nooit makkelijk, maar kom op, Schiedammers: we hebben het in onze geschiedenis al een paar keer gedaan. 

 

We kunnen het: u en wij samen.

10 maart 2018

door Roeli Koudijzer en René Janssen

De Schiedamse Passage is al vele jaren een bron van zorg, eigenlijk al sinds de opening. Het had een hoogstaand winkelgebied moeten worden in het Centrum van Schiedam, maar wat is het nu? Meer dan een veredeld en zieltogend outlet centrum kunnen we er niet van maken. Mr. H.M. Hielkema, advocaat en vastgoedexpert, stelde, nog niet eens zo lang geleden: “overdekte winkelcentra zijn al sinds 1995 passé.” Wat zegt u? 1995? Wanneer ging de Passage ook alweer open?

Maar heeft de Passage dan helemaal geen toekomst, slopen dan maar?

Het SLV ziet wel degelijk goede mogelijkheden voor de Passage. Hiervoor moet de huidige bestemming worden losgelaten. De sleutel ligt in de veel, of beter gezegd constant, gehoorde opmerking dat er in Schiedam niets te beleven valt. Daar kan de Passage een rol in spelen. Denk eens met ons mee.

Stel, we helpen de bestaande – nog lopende winkels – om zich buiten de Passage te vestigen. Bijvoorbeeld in de Hoogstraat, om eens een gek idee te noemen. Het centrum krijgt ineens een andere loop en een nieuwe beweging.

Dan vormen we de Passage om tot een recreatie en uitgaansgebied zodat meer en andere levendigheid de stad in worden gebracht. Er zijn genoeg mensen in Schiedam die graag een poppodium in Schiedam zouden willen hebben. Waarom dit niet realiseren in de Passage? Paradiso in Amsterdam, het Paard in Den Haag: midden in de stad, op struikelafstand van de horeca.

Jongeren en ouderen worden bediend en worden in Schiedam gehouden. Wij zien na vooraf en na afloop bezoekers uitwaaieren over Schiedam, bezoekers die zich onder dompelen in het Schiedamse nacht- en horecaleven. Voor een horeca ondernemer kan ik me slechtere dingen voorstellen.

Met de bestemming recreatie en uitgaan zou je in de Passage allerlei ondernemingen kunnen stimuleren waar jongeren en ouderen op af kunnen komen. Van paintball, bowlingbaan tot automatenhal of kinderspeelparadijs. Winkelen in het centrum van Schiedam wordt ineens heel aantrekkelijk voor ouders als je de kinderen even in zo’n speelparadijs kunt droppen.

Ziet u het al voor u? Poppodium en Recreatiecentrum “Passage”?

Mogelijkheden te over, en voordelen. De eigenaar van de Passage kan hier ook profijt van hebben. Profijt omdat dan wel huur ontvangen wordt, het pand aantrekkelijker wordt. Maar vooral omdat Schiedam en de Schiedamse ondernemer hier baat bij heeft.

Het SLV wil een krachtig college die het voortouw durft te nemen, creatief durft te zijn, visie heeft over ontwikkeling van het gebied, en kansen ombuigt tot harde winst. Een college dat ondernemers meeneemt in het uiteindelijke doel. Omdenken is hierbij het credo: als je meer klanten voor de lokale ondernemers wilt, zul je die klanten een reden moeten geven om specifiek naar Schiedam te komen, of er te blijven.

Het SLV durft het voortouw te nemen, durft deze ontwikkeling aan te gaan. Durft u ook? Stem dan op 21 maart a.s. op het SLV.

08 maart 2018

door Serkan Kiliçkaya

Als een (van oorsprong Turkse) kennis wordt voorgesteld aan iemand doet hij dit soms met een Oer-Hollandse naam: “Pieter-Jan de Vries” of zo. De reacties vindt hij grappig: er zijn mensen die het accepteren, of die hem nog eens goed aankijken met een verwarde blik. Een vriend van hem doet weer hard mee als hij er bij is: hij stelt zich dan voor met een Oer-Turkse naam, alleen is hij een echte Hollander, het maakt de verwarring nog groter.

Het is een leuke grap, maar is ook een symptoom van iets anders: een verhaal dat ik te vaak tegenkom. Een jonge, goedopgeleide Nederlander van bijvoorbeeld Turkse of Marokkaanse afkomst die maar geen baan of stageplek kan vinden. Afgewezen vanwege.. ja wat? De naam? Het is een feit dat autochtone Nederlanders zich vaak niet kunnen voorstellen. Dat wij die een niet-Hollandse naam dragen weten dat sollicitaties nog wel eens moeilijk kunnen zijn. De overheid neemt maatregel na maatregel aan om het tegen te gaan, en we weten ondertussen allemaal dat het niet mag. Toch gebeurt het. Veel mensen om mij heen hoor ik dan zeggen “leuk die maatregelen, maar wat heb ik er aan?” Die horen weer een paar politici, er wordt een festival georganiseerd en het gaat weer gewoon verder.

In sommige bedrijven lijkt het acceptabel, waardoor medewerkers het idee hebben “ik kom er toch wel mee weg”. Daarnaast, als sollicitant sta je redelijk machteloos zonder echt bewijs in handen. Dat er mensen zijn die “discriminatie” roepen bij elke gebeurtenis helpt ook niet. Een avondje praten met bekenden levert al genoeg stof op voor een boek. Van mensen die afgewezen zijn om onduidelijke redenen tot zelfs mensen die de toegang tot de werkplek werd ontzegd. Het resultaat is dat de geweldige potentie die ik om mij heen zie, niet gebruikt wordt. Goede mensen raken gefrustreerd en negatief over de vooruitzichten voor zichzelf en hun familie. Dit vertaalt weer in een scepsis over en vijandigheid naar de samenleving en de eigen rol daarin. Vooral dit vind ik een gevaarlijke ontwikkeling.

Natuurlijk kun je klagen over het grote onrecht dat je is aangedaan, maar door vijandig te zijn verstevig je het alleen maar. Zoals mijn vader mij leerde: “respect eis je niet op, maar wordt gegeven”. Niemand heeft de wereld ooit veranderd door te klagen. Maar wat dan? Ik hoor het je vragen. 

Ik heb mij mijn leven lang ingezet voor een creatieve, ondernemende en vooral trotse gemeenschap. Een gemeenschap die ondanks tegenslagen steeds maar wist boven te komen: omdat we er voor elkaar zijn en omdat we elkaar helpen. Omdat we samen problemen signaleren en samen oplossen: daarin ligt een grote kracht. En daarin ligt ook de sleutel.

Het SLV stelt dat arbeidsdiscriminatie niet iets is wat een gemeente of de gemeenschap alleen kan oplossen. Daar hebben we samenwerking, organisatie en middelen voor nodig. Ik bedoel, het is goed dat je het meldt, maar wordt er ook wat mee gedaan?

Wij zijn voorstander van een aantal maatregelen:

Zo willen wij een zichtbare versterking van de gemeente op het gebied van diversiteit. De gemeente moet de diversiteit van Schiedam reflecteren. Schiedam is een stad gevuld met verschillende afkomsten: daar moeten we trots op zijn en dat moeten we laten zien. Geen excuus-allochtonen of symbool-politiek, maar goede, vakkundige medewerkers ook op goede posities bij de gemeente.

Daarnaast moet het gemeentelijk meldpunt voor discriminatie verstevigd worden. Het SLV wil een “zero tolerance”-beleid voor (arbeids-)discriminatie in Schiedam: iedereen moet een gelijke kans krijgen. Tegelijkertijd weten we dat de drempel om naar dit soort loketten te gaan hoog kan zijn, dus willen wij ook een nauwe samenwerking met de gemeenschap: aan tafel te zitten met verenigingen zoals bijvoorbeeld de Alevitische vereniging, de moskee en vertegenwoordigingen van andere bevolkingsgroepen. Daar horen we de verhalen, daar moet uitgelegd worden wat we zelf en wat samen kunnen doen. Als we daar als gemeenschap gezamenlijk optrekken kunnen we veel meer dan alleen.

Als laatste willen we dat de gemeente actief staat voor, naast en achter haar inwoners. Laat overal bekend worden in de regio en daarbuiten: als je een Schiedammer discrimineert kun je Schiedam voor je vinden. Als je als Schiedammer discriminatie in Rotterdam ondervind, mag er van mij een stevige brief van de Schiedamse gemeente naar de Rotterdamse gemeente. Laat ze weten dat wij voor onze eigen mensen staan, en dat wij samen staan als één gemeenschap.

Alle grote maatschappelijke veranderingen zijn ooit begonnen door mensen die geloofden dat het anders kon, die aan de slag gingen om te veranderen. Niet door haat zaaien of door zuur te gaan klagen in het koffiehuis, maar door op te staan en te zeggen: genoeg. Door de armen in elkaar te slaan en door aan te pakken. Ik daag je uit.

07 maart 2018

door Alwine van Winsen

In 1897 werd mijn oma geboren, en ze mocht pas stemmen toen ze 25 was. Nee, niet omdat de stemleeftijd hoger was, maar omdat vrouwen toen pas grondwettelijk algemeen kiesrecht kregen. Laat dit feit even bij je indalen: mijn oma, maar ook de jouwe, mocht niet stemmen omdat ze vrouw was. Pas in 1922 werd het vrouwenkiesrecht in Nederland verankerd in de grondwet en mocht een vrouw zich volwaardig burger noemen.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen over vier jaar is dat precies honderd jaar geleden. Volgens mij reden voor een grootscheepse viering. Of niet? Want hoe ga jij als vouw om met wat door onze grootmoeders en overgrootmoeders zo zwaar bevochten werd? Te vaak hoor ik vrouwen om mij heen schouderophalend melden: stemmen? Geen tijd voor gehad… Er is een oude wijsheid: een recht niet uitgevoerd is een recht dat verloren kan gaan.

De tijden voor ons vrouwen zijn grondig veranderd. Zo hoef je op je werk geen besprekingen meer te voeren over je ontwikkeling en je functioneren omdat je een “vrouw” bent. Kinderen zijn geen reden tot ontslag (de plaats van de vrouw is toch bij haar kinderen?) en kinderen krijgen zonder wettige echtgenoot geen reden voor werkgevers om je vermanend over je “gebrek aan moraal” toe te spreken.

Maar onder de oppervlakte liggen er nog steeds zaken op de loer waar je als werkende vrouw tegenaan loopt. Wel eens gesolliciteerd terwijl je zwanger was en dat ook eerlijk gemeld? Een meewarige glimlach krijg je en de kans dat je de baan krijgt is ongeveer nul. Veel vrouwen zal ook “het gesprekje” bekend voorkomen. Dat terloopse gesprekje van een zogenaamd geïnteresseerde werkgever dat begint met: “Denk jij niet na over kinderen? Ik bedoel qua leeftijd…” Ervaring leert dat je dan heel goed op moet passen met je antwoord als je ooit nog promotie wil maken. Nee, er is voor ons vrouwen nog genoeg strijd te leveren.

Als je zwanger wordt als werknemer moeten veel werkgevers even slikken. Er moeten voorzieningen getroffen worden en aanvullende regels toegepast. Dat wordt wel gedeeltelijk door de staat vergoed, maar het inwerken van een vervangende kracht kost tijd en het risico dat er ergens iets fout gaat is levensgroot. En dat is slecht voor de onderneming. Dus, als een sollicitante tegenover je zit zonder kinderen, rond de dertig, en net gelukkig getrouwd of samenwonend, dan zul je als ondernemer overwegen of je dit risico in huis wilt halen. Terecht of onterecht, het gebeurt, en het zal blijven gebeuren als we niet de faciliteiten voor vrouwen rond zwangerschap, bevalling en in de eerste levensjaren goed onder de loep nemen.

Dan de faciliteiten voor vrouwen met kinderen. Deze zijn in het Nederlandse bedrijfsleven ronduit wisselvallig. Een Canadese academica op het gebied van emancipatie, die enige jaren in Nederland kwam wonen, was verbijsterd: “Vanuit Canada dacht ik in het Walhalla voor gelijke rechten terecht te komen. Niets is minder waar. Ik moet allerlei dingen zelf regelen en scholen en dagverblijven nemen aan dat ik als moeder altijd maar tijd heb en mijn werk opzij zet.” Een ambitieuze vrouwelijke onderneemster knikt driftig: “Ik word met de nek aangekeken als ik duidelijk maak dat ik geen tijd heb om mee te gaan op schoolreisjes of om wekelijks een ochtend in de schoolbibliotheek zitten”. Een vrouwelijke werkneemster stelt vast: ”ik kan het me niet veroorloven om van mijn  werkplek even op en neer te rijden voor een bespreking met een docent of op een dagverblijf, noodgedwongen moet ik dit aan familieleden overlaten”.

De grotere bedrijven en maatschappelijke organisaties hebben het allemaal grotendeels wel ingericht, maar bij het MKB is het meestal huilen met de pet op. Onwetendheid en angst voor kosten en rompslomp zijn hier debet aan. Helpt dat mee om een werkgever te kiezen? Dat is zover ik weet nog nooit onderzocht. Hoeveel goed opgeleide vrouwen kiezen er toch maar voor om hun carrière op een lager pitje te zetten, en hun partner het leeuwendeel van de inkomsten te laten verzorgen? In Zweden bijvoorbeeld hebben ze dat veel beter geregeld. Daar begrijpen ze waarschijnlijk dat die kinderen dadelijk onze oude dag moeten rondbreien. De filosofie in bijvoorbeeld Denemarken is dat het juist “vreemd” is als je als vrouw thuis blijft na een bevalling.

Dames, er is nog veel te doen!

Dat vrouwenkiesrecht, bijna 100 jaar geleden. Daar begon het ooit mee. Gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Maar we zijn er nog lang niet. Als je daar in het stemhokje staat, realiseer je dan dat je daar staat omdat je oma het belangrijk genoeg vond om ondanks alle vooroordelen en tijdens het zorgen voor haar gezin de barricades op te gaan. Het belangrijk vond dat ook zij gehoord werd.

Hoe belangrijk vindt jij het om gehoord te worden?

Ga stemmen en stem verstandig!

06 maart 2018

door René Janssen en Eddy Silva

De woningmarkt werkt nog onder het 19e eeuwse idee met het gezin als basis. De driedeling op basis van inkomen houdt weinig rekening met specifieke wensen en Schiedam moet zich wapenen om geen “dumping ground” te worden voor omliggende gemeente. Dat vraagt een creatieve en regionale aanpak.

De gemeente zorgt ervoor dat Schiedam voldoende woningen heeft voor haar inwoners. Dat dit stukje Nederland al zo dicht bebouwd is maakt dat een enorme opgave. Een soort puzzelen voor gevorderden.

Grofweg verdelen we de “woningmarkt” in drie typen: hoge, midden en lage inkomens. De belangrijkste opgave van een gemeente ligt bij het verzorgen van woningen voor lage inkomens. Daar waar hoge en midden inkomens “mobiel” zijn in de woningmarkt moeten lage inkomens het vaak maar doen met wat ze aangeboden wordt. 

Het klinkt misschien verrassend, maar er zijn mensen die niet genoeg inkomsten om de marktwaarde van de echte huur te betalen. Voor hen hebben we gesubsidieerde sociale woningen. In veel gevallen kunnen de betrokkenen ook nog huursubsidie aanvragen. Waarom mensen die het minimum loon verdienen zelf niet in staat zijn om de volledige huur te betalen, blijft een vraag voor Den Haag, daar kan Schiedam niets aan veranderen. Feit is dat we ze moeten helpen, we willen immers de krottenwijken van de 19e eeuw met al hun sociale en medische problemen niet meer terug.

Dan hebben we de mobiliteit die gefaciliteerd wordt: een volledig gezin passen in een woning die voor een stel bedoeld is gaat niet werken, een ouder echtpaar in een eengezinswoning die grotendeels leeg staat ook niet. In elke sector dienen genoeg woningen voor handen te zijn zodat het ouder echtpaar dat besluit kleiner te gaan wonen, en zodoende ruimte te maken voor het jonge gezin, dit ook kan.

Gezegd wordt dat behoefte aan sociale woningen in de komende jaren afneemt, maar de wachttijd voor een sociale woning is nog steeds 40 (!) maanden. Snapt u dat? Met zo'n 2000 nieuwe woningen zou Schiedam een slag kunnen maken. Dan wordt de vraag in een College al snel: zetten we vrijstaande villa’s neer, moderne “twee-onder-een-kap”-woningen? Een discussie die de kwetsbare groepen vaak negeert, omdat elke gemeente woningzoekenden met lage inkomens liever kwijt dan rijk is.

Het SLV vindt dat een tweeledige en meer creatieve aanpak nodig is. Vooropgesteld, er moet gebouwd worden voor de Schiedamse woningzoekende.

Die inkomens-driedeling, gebaseerd op de kerneenheid “het gezin”, houdt geen rekening met wat we tegenwoordig eenpersoonshuishoudens noemen. De ontwikkeling van de maatschappij vraagt een meer gevarieerde aanpak: kleine woningen, woningen voor jongeren, studenten en ouderen, woningen net boven de huurgrens zodat mensen uit sociale woningen kunnen doorstromen en hun woningen voor anderen beschikbaar maken. Het SLV pleit voor een creatief en gevarieerd woonaanbod, waarin rekening gehouden wordt met de wensen van deze groepen. Het vraagt ook een creatievere en klantgerichte aanpak van woningbouwverenigingen. “Weet ik niet” blijkt maar al te als “kan niet” uitgelegd te worden, tot frustratie van bewoners.

Een ander onderdeel is dat alle gemeentes in de Rijnmond hun eigen belang vooropstellen en ook alleen daar naar handelen. Afstemming tussen de gemeentes onderling vind zelden of nooit plaats. Er zijn voorbeelden te over van gemeenten die wijken aanpakten, waar de laagste inkomens woonden, en vervolgens omliggende gemeenten opzadelden met deze inwoners: de huizen die er voor in de plaats kwamen waren helaas een stuk duurder. Jammer, joh. Het probleem verplaatsen buiten de gemeentegrenzen noem je dat. Kleinere gemeenten trekken daarin meestal aan het kortste eind.

Daarom is er na de verkiezingen een sterk college nodig dat in regionaal verband naar de woningvraag gaat kijken. We moeten ons ook op het Stadserf realiseren dat Rotterdam en Vlaardingen misschien bestuurlijk ver weg zijn, maar in werkelijkheid aan de andere kant van de straat liggen. Dat betekent niet alleen dat we moeten overleggen, maar ook dat het college alle bestuurlijke beleefdheden aan de kant schuift als een grote gemeente de kleinere wil opzadelen met voor die grote stad “ongewenste” groepen.

Daarnaast hebben we een college nodig dat een meer gevarieerde aanpak voorstaat zodat ruimte gecreëerd wordt voor meerdere doelgroepen: tiny houses voor beginnende studenten wordt genoemd. Maar wat te denken van bijvoorbeeld “hofjeswoningen” vlak bij zorgaanbieders voor senioren? Het is niet alsof we dit uit de duim zuigen: er zijn meerdere voorbeelden in binnen- en buitenland die bewijzen dat een dergelijke aanpak werkt en als aantrekkelijk wordt ervaren.

De raad zal vooral moeten kiezen welke problemen van groepen het eerst worden opgelost. Alles tegelijk is onmogelijk. Vooral omdat de ontwikkeling van de wensen voor woningen enorm snel veranderen en dat vandaag ook al doen. Het SLV kiest ervoor om de meest kwetsbare groeperingen in deze, waar de nood het hoogst is, als eerste aan te pakken.

Laten we eerst onze eigen problemen oplossen, en borgen dat nieuwe woningbouw niet een opvang wordt voor groepen uit buurgemeenten. Laten we tegelijkertijd ook in regionaal verband kijken naar wat er nodig is.  Poetsen, niet.. enfin, u begrijpt het punt.

04 maart 2018

Door René Janssen

De sleepwet brengt weer allerlei meningen boven. Meningen die een paar oude -ontkrachte- argumenten herhalen. Gebaseerd op de rotsvaste overtuiging van de eigen onschuld, en het vergeten dat privacy noodzakelijk is voor het mens-zijn. Een aantal argumenten op een rij.

“Als je niets fout doet, dan heb je toch niets te verbergen?” Een argument dat vaak gebruikt wordt zodra we het over privacy, camera’s op straat, etc. hebben. Dit argument wordt elke keer onderuit gehaald, en niet door handige praters, maar door bladen als de Harvard Law Review. Uit onderzoek blijkt dat vooral de goedopgeleide middenklasse dit argument makkelijk accepteert omdat zij er van uitgaan dat de afluister programma’s niet tegen hen gericht zijn. Zij hoeven toch geen strafbare feiten te verdoezelen? Probleem is: privacy is niet bedoeld om “strafbare feiten te verdoezelen”, maar een mensenrecht en een voorwaarde om te ontwikkelen met enige vorm van waardigheid.

We verdelen de wereld in een publieke en private sfeer: als we op straat lopen, in een winkel staan, dan is dat de publieke sfeer, dan kun je bekeken worden door anderen. Wat we doen in onze woning noemen we de private sfeer. In die woning mogen we enige privacy verwachten. De privacy om in uw neus te peuteren, luide winden te laten, in uw dagboek te schrijven, stiekem porno op internet te bekijken, ruzie te maken met uw partner, maar ook de liefde te bedrijven. Handelingen die we niet zomaar op straat doen, of, zoals in het geval van neuspeuteren en winden laten, waarvan je hoopt dat mensen dat eens niet openbaar zouden doen. Niet strafbaar, maar we willen er wel privacy voor. Een kind dat een dagboek begint, pleegt geen strafbaar feit, maar creëert een private ruimte waarin hij/zij gedachten en ervaringen kan ordenen. Vindt u het acceptabel om openlijk in het dagboek van uw zoon of dochter te bladeren?

Een ander argument is dat privacy als idee pas in de 20e eeuw (door linkse partijen) ontwikkeld is, en dat we voor die tijd geen privacy hadden. Alles gebeurde in een soort publieke sfeer. Het is dus een luxe. Dat is niet waar: de oude Grieken en Romeinen erkenden al een verschil tussen de twee, en in de vroege middeleeuwen zijn er interessante brieven over het respecteren van de “persoonlijke” en “publieke” leefomgeving geschreven door leiders van een behoorlijk conservatieve katholieke kerk.

Volgende variant: als je niets fout doet, dan ga je toch gewoon je gang? Feit is, dat doe je niet. Wel eens in de auto gezeten en ineens rijdt een politie auto naast je? Je doet niets fout, maar toch wordt je alert. Een aantal jaren geleden besloot de Duitse regering, net zoals in Nederland, om email vast te leggen en overwoog dit ook met telefoon te doen. Een aantal Duitse psychologen en psychiaters merkten dat patiënten terughoudend werden om hun problemen per telefoon of per mail te bespreken. Ze wisten niet wie er meeluisterde. Het hinderde deze artsen in hun behandeling van de patiënten. Geen enkel strafbaar feit werd gepleegd of overwogen. Ander voorbeeld, een docent internationale politiek aan een universiteit in Californië gaf opdracht aan zijn studenten om Al Qaeda te onderzoeken. De studenten weigerden de opdracht te doen: ze waren bang dat als ze zouden googelen of boeken zouden lenen dit wel eens op zou kunnen vallen bij de FBI. De docent heeft de opdracht laten vallen. Weer: geen enkel strafbaar feit werd gepleegd of overwogen. In beide gevallen pasten mensen hun gedrag aan om te voorkomen dat ze negatief zouden opvallen. En voor u denkt “dit is allemaal buitenland”, ook in Nederland gebeurt dit, we kunnen allemaal wel discussies bedenken waarin we enige zelfcensuur toepassen en voorzichtiger met onze mening omgaan.

Stel je die politie auto van zojuist voor, maar dan geparkeerd voor je woonkamer raam, of, erger nog, in je woonkamer, je pc en telefoon. Bladerend door het dagboek van je kind.

Daarnaast hebben we ook het fenomeen van “vis expedities”. Dit is een Amerikaanse uitdrukking voor analyseren van data om strafbaar of verdacht gedrag te vinden. Dat gebruiken we vandaag al om radicaliserende personen te identificeren. Herinnert u zich het “ik doe toch niets fout” argument? Jammer voor u, maar dat bepaalt de overheid: niet u.

Ga eens bij uzelf na: heeft u wel eens een plaatje geliked op facebook of een grapje geforward of verteld waarvan u wist dat het eigenlijk niet kon? Stel de overheid gaat een punt maken van het bestraffen van racistisch of seksistisch gedrag (geen onmogelijkheid in ons tijdsgewricht). Het eerste wat ze dan zullen doen is door de reeds beschikbare data heen kammen om uit te vinden of er wellicht personen zijn die dit gedrag reeds vertoond hebben. Ze komen u ongetwijfeld tegen. Gefeliciteerd: u heeft een vlaggetje achter uw naam. U heeft namelijk in het verleden dit soort dingen gedaan, en de kans bestaat dus dat u dit in de toekomst ook gaat doen. Dat het toen absoluut niet strafbaar was, is niet belangrijk: we gebruiken het toch alleen maar als “indicatie”?

Er zijn twee belangrijke overwegingen: “wie bewaakt de bewakers?” en “absolute macht corrumpeert absoluut”. Wie garandeert u dat iemand niet even stiekem in uw dossier gaat gluren als hij naast u komt wonen? Dat die paar keer dat u misschien politiek incorrect was de aandacht opvraagt van een overijverige officier van justitie? Dat brengt mij tot de vragen: ze hebben het recht, dus waarom zouden ze het niet doen? Wie houdt ze tegen en hoe kun je dat controleren? Belangrijke vragen die nooit beantwoord worden. De geschiedenis leert ons: als je iemand een recht geeft, gaat hij/zij daar gebruik van maken.

Kardinaal Richelieu zei ooit “geef mij zes zinnen, geschreven door de meest eerlijke man in Frankrijk, en ik kan hem laten ophangen voor iets”.  Hij begreep de waarde van bewaken, aftappen en afluisteren. We doen allemaal wel eens iets dat niet door de beugel kan, bewust of onbewust. Een Engelse schrijver merkte eens op “Het is onmogelijk om de straat op te lopen en niet binnen een paar meter een of andere wet te overtreden”.

Privacy is niet een linkse “luxe”, maar ook geen rechts “heikel punt”. Het is een noodzakelijk iets voor onze ontwikkeling, de verwerking van onze fouten, de uitoefening van onze burgerrechten: de dingen die ons mens maken. Privacy is noodzakelijk om ons te beschermen tegen het manipulatief karakter van bedrijven als Facebook en Google, die uw leven en online gedrag verkopen aan de hoogste bieder. Daarom hebben we het recht om “vergeten” te mogen worden en is stevige controle nodig. Maar belangrijker nog: privacy is noodzakelijk voor onze bescherming tegen de nukken van een overheid, zelfs als we niets fout doen.

We doen niets fout als we de liefde bedrijven, we doen niets fout als we googelen op ISIS, we doen zelfs niets fout als een meningsverschil wat luider wordt uitgesproken dan strikt noodzakelijk. We schrijven dagboeken, we zingen (relatief slecht) onder de douche, we starten boze mails of liefdesbrieven die we dan nooit versturen. Dat maakt ons niet verdacht, dat maakt ons mens. Privacy is geen luxe, het is noodzaak.

Denk hier eens over na, voordat u uw mening over de sleepwet geeft op 21 maart.

02 maart 2018

door Cheyenne Purchase

We hebben het allemaal in de pers kunnen lezen: het college heeft slechts symbolisch aan de herplant-verplichting van het tracé A4 voldaan. Kwam dat echt als een verrassing voor u? Een van onze partijgenoten grapte al dat hij zich afvroeg hoe Vlaanderen er uit had gezien vlak na de Eerste Wereldoorlog, maar dat hij daar nu wel een redelijk goed idee over had. Hij miste alleen nog wat bomkraters en prikkeldraad. De toegezegde herplanting is weer een voorbeeld van een aanpak uit de losse pols. “Ongeveer” een paar bomen planten en dan hebben we over pakweg een eeuw “ongeveer” een bos.

Het SLV vindt, evenals andere partijen, dat er een loopje met de Schiedammer is genomen. Dit zagen we al met de besprekingen over de Westfrankelandsedijk en de Havendijk. In tegenstelling tot andere partijen vinden wij het echter niet zinvol om hier eindeloos over door te klagen. Dat is niet des Schiedammer: er is een probleem, dan pakken we aan en lossen het op. Dus zijn we in de telefoon gekropen, hebben we Google benut en zijn we met de auto door de regio gaan kijken. Dit alles met de vraagstelling: wat zijn de alternatieven en hoe kunnen we dit snel en effectief oplossen?

Één initiatief steekt er dan met kop en schouders boven uit: Tiny Forests. We hadden al Tiny Houses, maar Tiny Forests schijnt ook een dingetje te zijn. Zaandam, Mook, Utrecht, Almere en Zwolle gingen ons al voor. In Delft is men recentelijk ook aan de slag gegaan hiermee. Er wordt in een hoog tempo een klein “oerbos” aangelegd dat 10 jaar lang onderhouden moet worden. Het doet wonderen voor de biodiversiteit en wordt vooral gebruikt om mensen uit de gemeenschap in contact met elkaar te brengen. Het is namelijk geen gemeentelijke groenvoorziening iets, maar een wijk en scholenproject.

Een groot voordeel is dat het reeds gedaan is, er is een organisatie die het ondersteund, er zijn mensen die weten hoe het moet, er is een website, een plan en een calculatie. Zelfs in Schiedam zou een dergelijk voorgekookt project toch niet fout kunnen gaan? Of hebben we dan teveel vertrouwen? En wat er reeds staat aan groen kunnen we vast wel integreren. Leuk is ook dat scholen actief mee kunnen doen: er is zelfs een kant en klaar schoolprogramma, waardoor we kinderen direct in contact met natuur kunnen brengen. Kortom, het SLV ziet alleen maar voordelen.

Daarnaast zou het SLV het SLV niet zijn als we ook tegelijkertijd niet willen voorkomen dat bouwlustige types op termijn er mee aan de haal gaan. Schiedam is van, voor en door Schiedammers. Hoe zorg je ervoor dat dit een groenvoorziening wordt waar je als inwoner ook iets aan hebt? Onze mensen kwamen met een idee dat in Engeland al eeuwen bestaat, maar zover wij weten in Nederland niet. Benoem het zo gecreëerde bos of park tot “common”. Wat is dat nou weer zult u vragen?

Heel eenvoudig, een “common” is een land dat eigendom is van de gemeenschap. Inwoners beheren het en mogen het gebruiken. Let wel, het is geen privé eigendom, maar gemeenschappelijk eigendom. Je mag als inwoner van Schiedam gebruik maken van dit gebied zonder allerlei vergunningen, zolang je andere inwoners het gebruik maar niet verhindert of ontneemt. Dus wil je een bijenkast neerzetten, als de bomen groot zijn hout sprokkelen, of je koe of paard uit laten? Dat kan en mag. De regels worden opgesteld door de gemeenschap, waarbij permanente bebouwing of afgrenzing van delen niet mag. Oh, en geen rotzooi achter laten anders kun je het met je mede-inwoners aan de stok krijgen.  Ons voorstel is om het beheer in handen te geven van de scholen van Schiedam en de wijken waarin het land ligt: die wonen er, hebben er zicht op en kunnen ingrijpen als er iets gebeurd. Weer: van, voor en door Schiedammers. Bijkomend voordeel is dan ook dat de bestemming van dit gebied gelijk voor pakweg de komende eeuwen vastlegt. Bent u al enthousiast?

Dus, probleem zien? Aanpakken, oplossen en gelijk zorgen dat het geen probleem meer wordt. Dat is volgens het SLV de Schiedamse aanpak. Als wij dit als Schiedammers verwezenlijken zijn wij trendsetter in een gebied wat zich kenmerkt door afbreuk van groenvoorzieningen.

Wat denkt u er van? Zou zoiets in Schiedam zomaar kunnen? 

28 februari 2018

De overwinning kent vele vaders, maar verlies is een weeskind, is een oud gezegde. Het drama van de Hoekse Lijn lijkt er een schoolvoorbeeld van te zijn. Je vraagt je af waarom de lijn niet officieel hernoemd wordt tot “Hoeks Debacle”. Ligt veel lekkerder in de mond. Één wethouder is vertrokken, en de rest roept “ik wist het niet” of, erger nog, haalt de schouders op.

De Nederlandse Spoorwegen stoppen met de lijn Rotterdam – Hoek van Holland (strand). De NS wil blijkbaar alleen rendabele lijnen. Je vraagt je af wat dat voor een groot aantal lijnen buiten de Randstad betekent. De forenzen die dagelijks de lijn nemen zijn niet genoeg voor de NS, die alleen volgepropte treinen lijkt te willen. Het wordt een metrolijn, geëxploiteerd door de RET. Waarom Arriva of een andere treinaanbieder deze klus niet wilde doen is onduidelijk. Arriva exploiteert ondertussen wel een waterbus, die een uitkomst lijkt te zijn voor mensen die niet als sardines in bussen gepropt willen staan.

Dat Schiedam iets moet betalen voor eigen wensen, dat is helder. Een extra tunneltje of extra wensen op een station: redelijk. Dat Rotterdam als opdrachtgever nu het leeuwendeel van de extra kosten van het debacle voor zijn rekening neemt, vinden wij niet meer dan normaal. Simpel gezegd .. wie de billen brandt, u weet wel. Nou ja, niet helemaal, de MRDH gaat ook meebetalen. We zien u kijken, “de WIE”?

Dit samenwerkingsverband voor onder andere het openbaar vervoer in de “Metropoolregio Rotterdam – Den Haag” (afgekort MRDH) kent 23 gemeenten en omvat grofweg de lijn Rotterdam, Delft, Den Haag en dan langs de kust weer naar beneden. Een soort miniprovincie in de provincie. De MRDH draagt 27,5 miljoen bij aan de extra kosten voor de Hoekse lijn. Niet alle 23 gemeenten hebben direct baat bij de Hoekse lijn: alleen Rotterdam en de Waterweg gemeenten. Voor de overige gemeenten geldt: ze zoeken het maar uit aan die Waterweg.

De MRDH heeft geen eigen inkomsten, maar wordt betaald door afdrachten van de gemeenten en subsidies die ze krijgen. Uiteindelijk betaalt de burger door deze afdrachten de rekening. De wethouder van Rotterdam, de heer Pex Langenberg, moest door de tegenslagen aftreden. Ik vermoed dat een aantal van de 23 gemeenten nu wel rechtop gaan zitten met die extra kosten. De kosten van “ze zoeken het maar uit”. In sommige gemeenten worden al vragen gesteld over de samenwerking.

Het SLV stelt dat naast de wethouders van de drie Waterweg gemeenten ook de andere wethouders binnen de MRDH niet opgelet hebben en onvoldoende zijn blijven doorvragen over de risico’s van het project. In december 2016 was al bekend dat het traject achter liep: het is dus niet zo dat we volledig verrast waren. De eerste deadline werd niet gehaald, en de tweede ook niet. Er was geen reden tot zorg, klaarblijkelijk. Totdat het gebeuren op straat kwam, en toen wist men niet hoe snel men zich moest distantiëren of het moest bagatelliseren.

Een paar kleine vraagjes: Wie heeft hierover meebeslist? Wie heeft de -tekortschietende- voorbereiding afgetekend? Waar zijn de voortgangsrapportages naar toe gegaan? Wie hadden het dus kunnen weten? Hoeveel wethouders hebben op basis van de feiten gezegd “Zeg, vriend, kun jij eens uitleggen hoe die vertragingen in elkaar zitten?” of “volgens mij klopt dit niet”? Hoeveel hebben hun zorg geuit of misschien even met de provincie gebeld met het bericht “Ik heb hier een vaag gevoel bij”? Of gaan we roepen “Rotterdam zou het regelen”. Meelopen is altijd makkelijk, maar de verantwoording afschuiven is een heel ander verhaal. Nog een oudhollands gezegde: “je smoesjes zijn goed, maar je praatjes deugen niet”.

Het SLV stelt dat we allemaal actief op sleeptouw zijn genomen door een eigenzinnige gemeente (u weet wel, zij van hiernaast) die het klusje wel even zouden klaren. Dit onder leiding van een wethouder die nu handig van het toneel verdwenen is, een rekening van 90 miljoen en een debacle achterlatend. Gesuggereerd wordt “het geld was over”, dus het valt allemaal wel mee. Er zijn dagen dat we het niet in de achterzak hebben, en zoals de VVD Maassluis correct opmerkt “Het gaat wel om gemeenschapsgeld”. Hoe je ook rekent: er wordt weer ijverig door overheidsorganen gestrooid met het geld van de burger, want die betalen uiteindelijk de rekening. Nou ja, “overheidsorgaan”: wat de MRDH is voor een ding is zelfs in politiek Den Haag niet altijd geheel duidelijk.

Schiedamse belangen zijn gediend met wethouders die duidelijk en open over deze kwestie zijn, en krachtiger voor de belangen gaan. Wethouders die niet bang zijn om binnen een regionaal “gespreksgroepje” de gebeten hond te zijn, omdat ze weten dat ze het belang van de eigen inwoners dienen. Wethouders die aan de klok hangen als het fout dreigt te gaan. Als wij de vraag stellen “wat heeft de Schiedamse burger aan de kosten van deze extra investering die letterlijk niks heeft opgeleverd?”, dan kunt u die volgens mij redelijk helder zelfs beantwoorden.

Het wordt tijd in Schiedam en in Den Haag om dat MRDH eens onder de loep te gaan nemen. In Schiedam weten we wel welke vragen dan belangrijk zijn: Wat heeft het MRDH onder de streep de Schiedammer opgeleverd? En dan doen we niet moeilijk, laten we zeggen per eind december 2017. Werkgelegenheid? Investeringen? Mobiliteit? Minder files? Beter OV? En hoe steekt dat af ten opzichte van wat de buren er aan over houden? U weet wel, “die” buren.

Oh, nog een laatste vraag: naar wie kunnen we de rekening sturen voor de verkwanseling van er in gestoken tijd en het geduld van de forenzen dat nu weer op de proef gesteld wordt?

Geachte college,

De fractie Janssen constateert dat het college, na de vele ongelukken op dit kruispunt, nu actie heeft ondernomen. Toch hebben wij nog enkele vragen!

Ad 1

In het besluit tot tijdelijke afsluiting staat dat dit in overleg met de bewoners tot deze tijdelijke afsluiting is gekomen. Helaas moeten wij constateren dat dat geen tot zeer onvoldoende overleg met de bewoners van het bedoelde gebied heeft plaatsgevonden. Dit zelfde blijkt eveneens ten aanzien van de ondernemers van de Mgr. Nolenslaan te gelden. Met welke bewoners is er overleg gepleegd? Op welke wijze en op welke wijze is met de ondernemers overleg gepleegd?

Ad 2

Waarom is er sprake van een tijdelijke afsluiting? Waarom wordt het kruispunt niet meteen definitief  aangepakt? Wanneer geluisterd wordt naar de omgeving, kan vernomen worden dat een rotonde eerder wenselijk is. Waarom is niet besloten tot de aanleg van een rotonde? Waarom is geen proef geïnitieerd met verkeerslichten? Daarnaast wordt door het (tijdelijk) afsluiten van het kruispunt een nieuwe racebaan gecreëerd. Hoe ziet het college dit?

Ad 3

Automobilisten die het kruispunt over willen steken vanuit de Mgr. Nolenslaan over de Nieuwe Damlaan naar de Mgr. Nolenslaan moeten nu extra meters maken. Dat zorgt, los van extra verkeersbewegingen, ook voor extra uitstoot van fijnstof. Is het college het hier meer eens? Is hier rekening mee gehouden? Op welke wijze is dit in de overweging voor tijdelijke afsluiting meegenomen?

Ad 4

Doordat automobilisten extra meters moeten maken zal de verkeersdruk bij beide rotondes behoorlijk toenemen. Met name de rotonde die kruist met de Burgemeester Honnerlage Gretelaan zal onder druk komen te staan. Is het college zich hiervan bewust? Zo nee, waarom niet? Juist dit verkeerspunt wordt gekend door veel overstekende kinderen (scholieren). Hoe garandeert het college de veiligheid van de voetgangers? Is dit in de overwegingen meegenomen? Op welke wijze?

Ad 5

Tot slot de belangrijkste vraag, welke criteria worden gehanteerd om te beoordelen of en wanneer de pilot een succes is. Is over die criteria met de omwonenden / ondernemers voldoende overeenstemming bereikt? Indien dit niet het geval is, zijn de af te wegen criteria bekend bij de omwonenden / ondernemers?

Erop vertrouwend u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd, verblijft,

 

Met vriendelijke groet,

Namens de Fractie Janssen

Serkan Kiliçkaya
C.c. Gemeenteraad Schiedam

24 januari 2018

De Westfrankelandsedijkse ophef lijkt nu een tevreden einde te kennen, terwijl het aan de  Havendijk lijkt te gaan beginnen. Lijsttrekker Janssen spreekt zijn zorg uit over inspraak.

WestFrankelandsedijk

Dinsdag 24 januari jl. waren Cheyennne Purchase en Daniëlle Hollander namens het SLV aanwezig bij de (laatste) bewonersavond over de herziene plannen voor de Westfrankelandsedijk. In overleg met de bewoners zijn de plannen aangepast die deze avond werden gepresenteerd. Danielle Hollander: “Ik ben vorige keer echt geschrokken van de wijze waarop dit tot stand kwam. Vanavond worden plannen gepresenteerd die samen met de bewoners tot stand zijn gekomen. Dat is wat mij betreft al een hele vooruitgang”.

Bewoners hadden voorgesteld dat zij in plaats van het fietspad aan de zuidzijde, liever het fietspad aan de noordzijde zouden willen. Dit bleek niet mogelijk, omdat dat een dijkligging is en daar mag van het Hoogheemraadschap niet in gegraven worden. Toch doen zou betekenen dat het fietspad een meter opgehoogd zou moeten worden en dat levert, zo werd verteld, uiterst gevaarlijke situaties op.

Een compromis werd gevonden door aan de zuidzijde geen voetpad te plaatsen. Zo kunnen 75 bomen behouden blijven. De bochtstraal van het fietspad wordt ter hoogte van Zwembad Zuid aangepast om de bomen te behouden! Een voetganger mag namelijk wel over een fietspad lopen, je mag als fietser echter niet op een stoep fietsen. Daarnaast is volgens de bewoners het aantal voetgangers op de Westfrankelandsedijk te verwaarlozen.

Ook komt er een rotonde die gelijk is aan de rotonde op het Nieuwlandplein. Er is bij deze rotonde geen aparte doorsteek nodig voor vrachtverkeer. Het SLV Schiedam is nooit zo overtuigd geweest van de zo geroemde veiligheid van de rotonde aan het Nieuwlandplein. Wanneer een automobilist dit wil, kan deze op relatief hoge snelheid de rotonde opgaan en weer afgaan. De snelheid van het vrachtverkeer wordt wel afgeremd.

De aanwezige bewoners bleken tevreden over het nieuwe plan. Cheyenne Purchase: “Dit is een overwinning voor de bewoners, maar eerlijk gezegd ook voor de gemeente. Als we elkaar serieus nemen, en samen aan de slag gaan, dan kan wat vanavond gebeurt de gewone gang van zaken worden in Schiedam. Wat kan daar nou op tegen zijn?”

De gemeente Schiedam heeft gemeld zo snel mogelijk, binnen twee weken, te willen beginnen met de werkzaamheden.

Havendijk

In de kwestie Havendijk is duidelijk dat de communicatie of, zoals het in gemeente termen genoemd wordt, “het participatieproces” weer geen schoonheidsprijs verdient. Weer zijn er plannen opgesteld die een hoge urgentie lijken te kennen, waarbij niet duidelijk is waar deze urgentie vandaan komt. De wensen, aanvullingen en opmerkingen van de omwonenden zijn weer niet meegenomen.

Danielle Hollander: “Wat we hier zien is een herhaling van zetten door de gemeente, het is juist om dit soort dingen te voorkomen dat het SLV in haar verkiezingsprogramma stelt ‘laat de straat en wijk bepalen’. Heeft de wijk uitgesproken de parkeerplaatsen aan de Havendijk te willen handhaven dan zal de gemeente daar iets mee moeten doen. Betwisten de bewoners de genoemde onveiligheid van de straat dan moet daar iets mee gedaan worden, is de snelheid 50 Km en is dat volgens de bewoners te hoog, dan moet daar ook naar gekeken worden etc. Meer parkeerplaatsen geven in ruil voor het vergeten van die uitgesproken zorgen is geen faire deal”.

Moeten bewoners of de gemeente 100% hun zin krijgen? Cheyenne Purchase: “Nee, inspraak kan nooit betekenen dat wie het hardst roept zijn of haar zin krijgt, maar inspraak betekent wel dat je als gemeente probeert in gesprek met elkaar een aanvaardbare oplossing voor allen te maken”.

Nu wordt door het college aangegeven dat we terug aan de tekentafel gaan. Heel goed, maar dit had eerder moeten gebeuren ….. ruim voordat de gemeenteraad zich hiermee ging bemoeien.

Beiden Danielle en Cheyenne spreken wel hun zorg uit over die tekentafel na te luisteren naar de bewoners. “De bewoners bij de Westfrankelandsedijk zijn positief over het aangepaste plan. Maar zoals een aantal omwonenden opmerkte: als je logisch nadenkt betekent dit dat als er een tweerichtingsfietspad aan de zuidkant komt, de Havendijk bijna niet anders dan meegaan en dan verdwijnen dus de parkeerplaatsen”, volgens Danielle.

Cheyenne beaamt dit: “dit is een domino effect, als de een gaat, zal de ander mee moeten. Het zal me benieuwen hoe de gemeente dat wil aanpakken. Er ligt nu een uitdaging om met de bewoners overeenstemming te bereiken op een zo kort mogelijke termijn, ander staan die bewoners straks voor een voldongen feit”.

Inspraak

SLV lijsttrekker René Janssen kan er niet over uit. “De afgelopen jaren heeft onze fractie herhaaldelijk gewezen op de gebrekkige communicatie van de gemeente. Om te communiceren heb je twee partijen nodig en als één van de twee de boodschap niet begrijpt of de boodschap komt niet aan, dan is er geen communicatie maar een monoloog. Nu kan de gemeente wel ontkennen dat dit niet goed verlopen is, maar dan wijs ik naar de bewoners: hebben die het allemaal, stuk voor stuk, niet begrepen? De laatste tijd worden er volgens mij te vaak onnodig excuses gemaakt: onnodig omdat je aan het begin het proces beter had kunnen inrichten”.

 

Is inspraak geslaagd als bewoners hun zin hebben gekregen? “Nee, een participatieproces is geslaagd als alle voors- en tegen besproken zijn, argumenten weerlegd of aangenomen. Een van de belangrijkste dingen bij elk project is draagvlak. Waarom we niet proberen draagvlak te creëren is mij een raadsel. Ik geloof dat we elkaar in Schiedam best serieus kunnen nemen en het gesprek aan gaan.”, aldus René Janssen, “kijk, ik heb een hele eenvoudige filosofie: niemand heeft de wijsheid in pacht, maar door als gemeente samen op te trekken met de bewoners die er elke dag mee moeten leven, naar moeten kijken en hun kinderen er laten spelen, kun je wel meningen, argumenten en alternatieven onderzoeken”.

 

René vervolgt, “Dat is modern besturen: beginnen met luisteren, nog een keer luisteren, weer luisteren en dan samen naar de wijsheid zoeken. De opgaaf aan het college is dan om binnen de middelen die je hebt het beste proberen te bereiken. Niet eerst een plan presenteren om dat dan later weer in te moeten trekken, dat is veredelde bezigheidstherapie, oftewel zonde van de tijd en de moeite”.   

13 januari 2018

Naar aanleiding van onze schriftelijke vragen aan het college over het boekje 'Door de ogen van de Schiedammer' waren René Janssen en Alwine van Winsen uitgenodigd in het programma Onder Ogen.
Samen met de Schiedamse drukker Mathieu Levens hebben we onze zorgen omtrent dit onderwerp duidelijk kunnen verwoorden.

Contactgegevens

Postadres:
SLV Schiedam
's-Gravelandseweg 690
3119 NC Schiedam

Telefoon: 06 48 37 56 92

Contactformulier