Actueel

24 december 2018

Nu iedereen vol in het kerstgedruis opgenomen wordt, uit kijkt naar of misschien op ziet tegen de gebruikelijke kerstverplichtingen hopen wij dat u ook nog even stil staat bij het afgelopen jaar en de aanvang van het nieuwe jaar.

In een wereld vol met tegenstellingen, afgunst en onmin, geweld, aanslagen spierballentaal van regeringsleiders en het “eigen ik eerst”, is het goed om eens stil te staan bij wat u voor een ander kunt doen, om op uw bescheiden wijze iets aan de samenleving of medemens bij te dragen.

Denk eens aan diegene in uw omgeving van wie u weet dat zijn of haar levenswandeling geen eenvoudige is, die dagelijks worstelen met zichzelf of met de wereld om hen heen. Reik hen eens de hand toe. Een bemoedigend woord verricht soms wonderen.

Het politieke landschap in de wereld, in ons land en ja, misschien ook wel onze stad verhard. Is het tijd voor verandering? Misschien, maar duidelijk is dat niet op dezelfde voet kan worden doorgegaan. Laten wij samen het nieuwe jaar in gaan, en samen werken aan een mooiere toekomst voor onze stad, ons land en onze wereld.

De winterzonnewende heeft inmiddels plaatsgevonden, de dagen worden weer langer en wij gaan op naar licht op naar de zon!

Namens het SLV Schiedam/CodeOranje wensen wij u mooie kerstdagen en een voorspoedig, gelukkig en gezond 2019!

                                                                                                              René Janssen, fractievoorzitter SLV Schiedam

                                                                                                              René Bekker, voorzitter SLV                        

15 december 2018

In vijf steden hebben lokale partijen besloten samen te werken met Code Oranje, de vorige maand opgerichte politieke beweging voor meer burgerzeggenschap. In nog eens tien andere gemeenten staan lokale partijen op het punt ditzelfde te doen. SLV Schiedam is één van hen. Deze partij vult zijn naam aan tot SLV Schiedam/Code Oranje.

In ons land zijn 700 lokale partijen actief. Allen met hun eigen kleur en oorsprong. Bij de gemeentelijke verkiezingen stemt ruim 30% van de kiezers op deze partijen. Een flink deel van deze partijen heeft ‘democratische vernieuwing’ hoog op hun agenda staan. Een deel daarvan heeft inmiddels contact gelegd met Code Oranje. Met hen zijn afspraken gemaakt, waarbij enerzijds hun lokale autonomie gewaarborgd is, en tegelijk duidelijk wordt dat er eensgezindheid is in het streven naar meer burgerzeggenschap en het vernieuwen van onze democratie. 

Bert Blase, landelijk woordvoerder van Code Oranje: ‘Deze samenwerking is een mooie stap die ons wederzijds versterkt. Door de steun van lokale partijen versterkt Code Oranje haar basis voor de komende verkiezingen voor Provinciale Staten.’

René Janssen: ‘SLV Schiedam/Code Oranje laat hiermee zien dat we deel uitmaken van een bredere beweging in ons land, die de inwoners centraal stelt en in positie brengt om daadwerkelijk invloed uit te oefenen. Een beweging die ontstaat vanuit de samenleving en niet van bovenaf wordt afgedwongen of opgelegd’. 

In de media is de afgelopen periode hernieuwd aandacht geweest voor fraude met uitkeringen, in die zin dat bij aanvragen van uitkeringen en het aangaan van schuldsaneringen vermogen in het buitenland wordt verzwegen. Dit is uiteraard niet een probleem wat opeens nu is ontstaan, maar wat al vele jaren speelt en bekend is.

Een en ander geeft aanleiding tot de navolgende vragen. Graag zien wij een prompte beantwoording tegemoet.

 

1.    Zijn er sinds het ontstaan van MVS Stroomopwaarts casussen geweest waarin geconstateerd werd dat buitenlands vermogen is verzwegen.

a.    Om hoeveel casussen heeft het zich hier gehandeld, uitgesplitst per jaar en betrokken land.

b.    In voornoemde casussen, kon worden vastgesteld om welk vermogen het ging en kan een uitsplitsing hiervan toegevoegd worden? (voorbeelden: onroerende goederen, buitenlandse bankrekeningen, enzovoorts)

c.     Zijn er landen of situaties die hierbij volgens MVS Stroomopwaarts significant of structureel zijn? Zo ja, welke, zo nee, waarom niet?

d.    Zijn er met de betrokken landen belastingverdragen of verdragen anderszins die hadden moeten leiden tot melding?

2.    In hoeveel gevallen heeft geconstateerde fraude geleid tot maatregelen?

a.    In hoeveel gevallen heeft de geconstateerde fraude geleid tot beëindiging van de uitkering of terug vordering van de uitkering?

b.    In de gevallen waar dit niet heeft geleid tot sancties: kan aangegeven worden waarom niet? Zo nee, wat is de reden daarvoor?

c.     Wat is de totale omvang van de bedragen die in dergelijke situaties sinds het ontstaan van MVS Stroomopwaarts zijn teruggevorderd?

3.    Hoe wordt omgegaan in situaties waar een dergelijke fraude is geconstateerd en er minderjarige kinderen is het spel zijn?

a.    Leidt dit tot een melding bij instanties als jeugdzorg of kinderbescherming?

4.    Hoe wordt omgegaan met externe meldingen, door professionals, zoals (WSNP-) bewindvoerders, belastingdienst, curatoren?

5.    Controle is lastig, doch zeker niet onmogelijk. Op welke wijze worden verzwegen vermogens in het buitenland gecontroleerd en onderzocht?

a.    Welke middelen kan het college hiervoor aanspreken?

b.    Wordt hiervoor samengewerkt met externe partners of met instanties in het land waar het vermeende vermogen zich moeten bevinden?

6.    Wordt in MVS-verband tussen bijvoorbeeld Maassluis, Vlaardingen en Schiedam één lijn getrokken of heeft ieder college zijn eigen beleid?

7.    Indien er nog geen duidelijk beleid bestaat over het aanpakken van uitkeringsfraude als in deze bedoeld, is het college dan bereidt om tezamen met de andere MVS-gemeentes tot een eenduidig beleid te komen?

 

Namens het SLV Schiedam

 

Met vriendelijke groet,

 

 

René B. Janssen

Geacht college,

In 2024 wordt het verbod op het hebben en handhaven van asbestdaken ingevoerd. Er blijkt een grote ondercapaciteit te zijn om de doelstelling ‘Asbestdakenvrij Nederland’ in 2024 te behalen. De huidige capaciteit blijkt niet toereikend te zijn om alle asbestdaken voor 2024 te kunnen verwijderen. Aangedrongen wordt om op tijd met de verwijdering van asbestdaken te beginnen en gebruik te maken van de subsidieregeling die de overheid ter beschikking heeft gesteld, een subsidieregeling die overigens per regio verschilt

Een en ander geeft aanleiding tot de navolgende vragen.

 

Ad 1

In het bestuursprogramma ontbreekt de visie van het college op de asbestproblematiek. Gaat het college de asbestproblematiek in Schiedam niettemin aanpakken of is het beleid dit probleem door te schuiven naar de volgende periode? Kortom, wat gaat het college doen om ervoor te zorgen dat Schiedam in 2024 asbestdakvrij is?

 

Ad 2

Is er een inventarisatie van alle verplicht te saneren daken etc.? Kent het college de problemen in dit kader van de gemeentelijke eigendommen? In welke financiële orde is daarvoor begroot?

 

Ad 3

In het verlengde van het voorgaande punt, is er een inventarisatie van alle panden met asbesthoudende daken van woningen, bedrijfshallen en havengebouwen etc., van zowel  gemeentelijke tot particulier bezit?

 

Ad 4

Welke maatregelen en ondersteuning wordt getroffen daar het bezit van Woonplus betreft? Heeft het college hier met Woonplus contact over.

 

Ad 5

Is het college bereid om woningeigenaren te ondersteunen bij de mogelijk excessieve kosten van deze operatie? SLV denkt bijvoorbeeld aan laagrentende leningen zoals voor funderingsherstel via het servicepunt woningverbetering. Dit kan te meer klemmen als de waarde van de woning al lager is dan de uitstaande hypotheek.

 

Ad 6

Wordt in kaart gebracht welke gezondheidsrisico’s er zijn bij het (grootschalig) verwijderen van asbesthoudende daken in Schiedam, en welke maatregelen worden genomen om de risico’s voor de Schiedamse woningbewoner te beperken.

 

Namens het SLV Schiedam

Met vriendelijke groet,

 

René B. Janssen

Geachte college,

Wij hebben kennis genomen van het nieuwsartikel in het Algemeen Dagblad van 25 mei 2018 betreffende de 'vergeten' olietanks aan het Johan Straussplein en meer speciaal de hiermee gepaard gaande bodem- en grondwaterverontreiniging. De melding in het AD Rotterdams Dagblad dat omwonenden geen gezondheidsrisico’s hebben gelopen, heeft ons hooglijk verbaasd. Een dergelijke absolute stellingname bedelt ons inziens om nader onderzoek.

De ontstane situatie aan het Johan Straussplein geeft aanleiding tot de navolgende vragen.

Ad 1

Binnen welke termijn is de grond aan het Johan Straussplein gereinigd? Welke kosten zijn hiermee gemoeid?

Ad 2

Uit het nieuwsbericht hebben wij moeten vernemen dat een saneringsnoodzaak is gemeld vanuit de rijksoverheid. Wat waren de beweegredenen of overwegingen van de gemeente om niet te handelen naar de saneringsnoodzaak?

Ad 3

In het nieuwsbericht wordt er gewag gemaakt van het feit dat de GGD naar de resultaten van een onderzoek heeft “gekeken” en geen risico’s voor de volksgezondheid heeft vastgesteld. Kan de Raad inzage krijgen in dit onderzoek en de conclusies? Heeft de conclusie van de GGD betrekking op de periode dat de tanks onder de grond lagen, of de periode dat deze verwijderd werden? Zijn klachten of ziektebeelden van bewoners meegenomen in dit onderzoek? Deelt de gemeente deze absolute stellingname en kan het garanderen dat er geen gezondheidsrisico’s nu, in het verleden of in de voorzienbare toekomst zijn ten gevolge van deze “vondst”.

Ad 4

Op welke wijze communiceert de gemeente met de omwonenden over de verontreiniging, het saneren en mogelijk gevolgen voor de volksgezondheid?

Ad 5

Is het college zich bewust dat bij gezondheidsklachten als gevolg van deze verontreiniging dit kan leiden tot aanzienlijke schadeclaims? Welke voorzieningen heeft de gemeente hiervoor getroffen?

Ad 6

Schiedam heeft een geschiedenis met ondergrondse tankopslag van stookolie. Kan het college aangegeven in welke woonwijken momenteel sprake is van verontreinigde grond, en meer speciaal welke maatregelen op welke termijn daar genomen worden en op welke wijze de Schiedammers hierover worden geïnformeerd?

 

Gaarne vernemend.

Namens het SLV Schiedam

Met vriendelijke groet,

René B. Janssen

Voorzitter,

Het bestuurs- en beleidsakkoord ‘Bouwen met nieuwe energie’ is erg sympathiek. Veel van de opgenomen punten leven ook bij het SLV. En natuurlijk kunnen wij ook zeggen dat wij aandachtspunten in het akkoord missen.

Denkend vanuit het einde zien wij alleen bij de duurzame ontwikkeling van Schiedam een duidelijke doelstelling, een doelstelling die bij alle andere punten ontbreekt. Wanneer wil het (toekomstige) college wat en hoeveel bereikt hebben? Ten aanzien van de duurzame ontwikkeling van Schiedam had het wat ons betreft ambiteuzer mogen zijn. Wij gaan er dan ook van uit dat de beschreven doelstellingen ruimschoots gehaald worden.

Wat eveneens opvalt is dat nergens ingegaan wordt op de beoogde maatschappelijke effecten. Voorbeeld, er wordt gestreefd naar behoud van het intercity station. Daar had wat ons betreft moeten staan .. of bij moeten staan .. iedere Schiedammer kan in 30 minuten 30 kilometer van huis zijn, middels goede OV verbindingen uiteraard. Kijkend naar Schiedam Noord is dit met het huidige OV niet te realiseren.  Kortom neem maatschappelijk beoogde effecten mee in het akkoord.

Wij zijn tevreden dat er aandacht voor ondernemend Schiedam, dat er aandacht is voor armoedebeleid is, hoewel zoals gezegd de doelstelling ontbreekt, het had wat scherper verwoord gemogen. Voorzichtig wordt het gratis OV – wij zeggen liever het vrij reizen – genoemd. Wij hadden daar een directe koppeling verwacht met door een toezegging op te nemen van de door de vorige raad unaniem aangenomen motie over het vrij reizen voor de minima, al dan niet in een bredere vorm.

Alle in het bestuurs- en beleidsakkoord geschetste plannen kosten geld. Het kan niet zo zijn dat de kosten van deze plannen worden afgewenteld op de Schiedammer, want de Schiedammer betaalt echt al genoeg. Een kostenverlaging is dan ook niet onwenselijk.

Wij horen graag een toezegging van het (toekomstige) college over de omgang met de raad en het in positie brengen van de raad. Hoe gaat het (toekomstige) college dit aanpakken. In de omgang met de raad verwachten wij dat het college ons – de raad – tijdig informeert en ons betrekt bij alles. Dat het college zich niet met zichzelf bezighoudt en ‘ruzies’ en onenigheid binnenskamers uitvecht. Wij verwachten dat het college over de verwachte maatschappelijke effecten communiceert.

Daar zal het SLV – het naar verwachting zo dadelijk te installeren college – op beoordelen.

Voorzitter, ik begon mijn inbreng met de melding dat het akkoord sympathiek is, daarom zijn wij niet tegen dit akkoord, maar zullen gaande weg de komende vier jaar waar nodig met nuances komen en zo mogelijk enthousiast goede voorstellen steunen. De college partners geven wij mee, niet het college noch de raad is belangrijk maar de Schiedammer. Werk met het gegeven van doel, nut en noodzaak en vele plannen halen de eindstreep!

26 maart 2018

door Cheyenne Purchase en Danielle Hollander

Er was een tijd, lang geleden, dat je als kind automatisch door je ouders naar een club of een jeugdvereniging werd gestuurd. Vandaag de dag is dat niet meer zo automatisch. Kinderen brengen hun tijd, tussen sportverenigingen en school, door achter tablets, TV of PC. Stichting J&S probeert hier in De Gorzen, een verschil in te maken.

Mieke Wigmans is een typische voorbeeld van iemand met hart voor de gemeenschap. Een keer in de veertien dagen organiseert ze activiteiten met kinderen die een extra zetje nodig hebben. Lenie Hoogstad kookt na afloop een gezonde maaltijd en vrijwilligers vullen aan waar nodig. Cheyenne Purchase en Danielle Hollander bezochten dit initiatief.

Wat direct opvalt is de vertrouwensband die de kinderen hebben met de leiding: kinderen vertellen persoonlijke verhalen en vragen advies.

Opvallend is dat kinderen bij binnenkomst direct de telefoon moeten inleveren: het gaat hier niet om instagram of snapchat, maar om echt contact. Daar waar andere kinderen moord en brand schreeuwen zodra je in de buurt van hun telefoon komt, worden hier de telefoons zonder blikken of blozen afgegeven. Kinderen spelen spelletjes en socialiseren.

In de huidige tijd vergeten we wel eens dat leren socialiseren voor kinderen erg belangrijk is. Kinderen hebben behoefte aan het kunnen delen van wat hen bezig houdt buiten de ouders om. In vroeger tijden had je daar ooms, tantes en grootouders voor, maar minder hechte families zorgen er voor dat de mogelijkheden steeds kleiner worden. Stichting J&S vult hier een belangrijke behoefte in. Zij vangen kinderen op, stimuleren en motiveren vanuit een veilige omgeving waar kinderen zich thuis voelen. Een van de initiatieven die ze ontplooien is het opzetten en verstevigen van de band tussen senioren en kinderen.

Er worden regelmatig avonden georganiseerd om senioren die het wat moeilijker hebben en kinderen samen in contact te brengen door de kinderen te laten koken, te serveren en samen te eten. Deze stichting zorgt echt voor de saamhorigheid in de wijk, en sociale controle. Er werd ook regelmatig tijdens deze bijeenkomst benadrukt hoe belangrijk het is dat de kinderen voor elkaar opkomen en elkaar altijd helpen.

Dit is één van onze kernwaarden als partij, en het is mooi om dit in de praktijk zo terug te zien. Danielle en Cheyenne merkten dat het bij alle betrokkenen, stichting J&S en de vrijwilligers uit het hart kwam. Dit zou in elke wijk opgezet moeten worden, omdat het belangrijk is om de kinderen de lessen te leren die ze thuis of op school niet krijgen , maar ook om ze in deze onze maatschappij een stukje veiligheid, saamhorigheid en liefde te geven.

Denkt u: dat wil ik ook?

Neem contact op met Stichting J&S! mail Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

door René Janssen

De laatste dag voor de verkiezingen loopt ten einde. Het einde van een ervaring die ik kan vergelijken met een rit in een achtbaan. We hebben mooie momenten meegemaakt, emoties, energie en vermoeidheid. Iedere kandidaat van elke partij zal er zijn eigen ervaringen aan over houden. Ik heb uit eerste hand kunnen ervaren wat er gebeurt als Schiedammers samen komen en besluiten de schouders er onder te zetten. Zeker als ik naar onze kandidaten kijk. Stuk voor stuk mensen die besloten “ik ben degene op wie ik wacht”. Ons team komt letterlijk uit alle hoeken en gaten van de Schiedamse samenleving, gebonden door één ding: de wil om onze stad op te bouwen.

In de gesprekken met u hebben wij bijzondere dingen meegemaakt. We hebben gezien welk effect een positieve benadering heeft op enthousiasme, creativiteit en drive. Wat er gebeurt als je de droom, de wens van individuele Schiedammers serieus neemt, en naar ze luistert. Dat is iets wat mij altijd zal bij blijven en die energie, die creativiteit, daar zal ik voor blijven vechten.

Een van de dingen die we hopelijk goed bij u als inwoner van Schiedam over de bühne hebben gekregen is de kritische, maar vooral positieve, houding waarmee het SLV steeds verschijnt. Klagen zonder iets te doen is gewoon zeuren. Schiedam is gewoon een geweldig mooie stad gevuld met een bonte verzameling aan mensen. Breng deze mensen samen en spreek ze aan op hun gemeenschappelijke hoop en droom: een betere omgeving voor zichzelf en hun omgeving en werkelijk bijzondere dingen gebeuren.

Bij de wijkoverleggen waar we aan schoven kregen we te horen dat men het bijzonder vindt dat we zo enthousiast zijn, niet het normale, koele politici gedrag. Een van onze kandidaten reageerde verbaasd “we gaan Schiedam toch aanpakken, daar wordt je toch vanzelf enthousiast van?” Geen “voorgeschreven” reactie, maar komend vanuit het hart. Een hart dat Schiedams klopt.

Hart hebben voor je stad, voor je omgeving, voor je buren. Dat is wat het SLV uitdraagt en wil uitdragen. Vingerwijzen heeft weinig zin als er geen alternatieven geboden worden. Praktisch en nuchter nadenken om oplossingen te verzinnen: soms heet dat dan links, of rechts. Weet u, het SLV denkt niet in dat soort achterhaalde hokjes, wij denken in “wat werkt” en “wat wil de Schiedammer”. Daarom ziet u ons overal, en luisteren wij. Om te horen wat u wilt bereiken, om te zien welke obstakels er zijn en hoe we die weg kunnen nemen.

Op deze laatste dag heeft u als kiezer al beslist waarop u gaat stemmen, of u twijfelt toch nog. Namens het SLV vraag ik u met klem: lees de programma’s door, bekijk de websites, doe een kieswijzer, maar maak een keuze. Ga stemmen. Het is uw recht. Ik ken een groot deel van de partijen in Schiedam en heb als raadslid met vele van de kandidaten samen gewerkt. Stuk voor stuk goede mensen die hun uiterste best zullen doen om hun visie te verwerkelijken.

Morgen kunnen wij allemaal naar de stembus, en onze stem laten horen. Wat wilt U? Morgen kunt u het zeggen. Gaat u weer vier jaar klagen, of gaan we aan de slag? Elke partij heeft ideeën die een impact zullen hebben op de Schiedammer. Mensen die hopen, dromen, werken, en die zich misschien zorgen maken over de toekomst. Morgen heeft u de ruimte uw stem te laten horen. Morgen laat u uw stem horen en zal de overheid moeten luisteren. Misschien denkt u zelfs ‘ik geef die lui van het SLV een kans”. Wat u ook doet, uw stem zal bepalen wat Schiedam als gemeenschap gaat doen in de komende jaren. Dromen realiseren of aanmodderen. Wat heeft u liever?

Natuurlijk kunnen er morgen honderden dingen zijn die belangrijker zijn. Maar bedenk dan dat deze dag niet van politici of overheid is, maar dat het uw dag is. U als inwoner van Schiedam. Maak er gebruik van.

En als de stemmen geteld zijn, dan zal Schiedam een eerste stap zetten op een nieuwe weg. Wat die weg is? Dat bepaalt u, want op u komt het uiteindelijk aan.

Ik wens u veel wijsheid toe!

20 maart 2018

door Cheyenne Purchase

Als je jong bent dan is het makkelijk om te bedenken dat je machteloos bent. Dat niemand naar je wil luisteren, dat anderen de besluiten nemen, en dat je niet serieus genomen wordt. Hoe vaak hebben we het niet gehoord of gemerkt?

Niets is minder waar.

Schiedam is van ons allemaal, ongeacht achtergrond, inkomen en geloof.

Ben je migrant, of je ouders zijn migrant, dan ben je een onderdeel van een Schiedamse traditie. Een traditie van het verwelkomen van nieuwe ideeën, culturen en talenten. 

Als je ouders weinig geld hebben: er zijn genoeg mensen die ondanks dat veel bereikt hebben. Met goed onderwijs en hard werken kun je overal komen. Daar is Schiedam door gebouwd.

Als je uit een gelovige familie komt kun je in vrijheid de kernwaarden van elk geloof leren en beoefenen: rechtvaardigheid, compassie en eerlijkheid. In Schiedam kun je dit met geheven hoofd doen.

Al deze dingen maken ons Schiedam wat het vandaag is: al deze dingen maken Schiedam van ons.  

Onze verschillen zijn onze kracht. Al onze verschillende overtuigingen, afkomsten en ideeën maken onze generatie juist sterker. Diversiteit is ons aangeboren: het is geen bedreiging voor ons, het maakt ons wie we zijn.  

Mijn boodschap aan alle jongeren van Schiedam is: laat niemand je vertellen dat je er niet toe doet of dat je geen zeggenschap hebt in Schiedam. Schiedam is van ons, wij zijn niet van Schiedam. Het is ons recht. Ik heb geleerd dat dit recht niet zomaar gegeven wordt, maar dat dit recht verdiend moet worden. Keer op keer. Onze rechten moeten we bewaken en soms bevechten. Dat gevecht begint nu.

Wij jongeren moeten ons gaan voorbereiden op het meedoen aan het verhaal van Schiedam, en zelfs het verhaal van Nederland. We moeten onszelf voorbereiden om ons te informeren en betrokken te zijn als burgers, om te steunen en te leiden, om op te staan voor onze eigen waarden en ze trots te bewaken.

Dat betekent dat we moeten investeren in onze opleiding zodat we kritisch kunnen nadenken, zodat we onze mening helder kunnen verwoorden, zodat we kunnen groeien en ontwikkelen. Dat betekent dat we actief moeten zijn in onze omgeving, zodat we door ons voorbeeld kunnen leiden, en anderen kunnen inspireren. Zodat we een positieve kracht kunnen zijn in onze gemeenschap.

We zullen hindernissen tegen komen, we zullen het soms niet meer zien zitten, of bereid zijn om op te geven, hou dan vast aan de les die mijn ouders mij gaven: iets beters is altijd mogelijk als je ervoor wilt werken en vechten.  

Het is mijn geloof in deze les die mij op het pad van mijn kandidatuur voor de gemeenteraad bracht. Die mij leerde de stemmen van twijfel en verdeeldheid, van angst en woede te negeren. Dat ik kan zijn wie ik wil zijn, los van de grenzen die anderen mij willen opleggen. Het geloof dat als anderen zien dat, als ik het kan, de weg ook voor hen open staat en dat ze misschien geïnspireerd raken om het beste van zichzelf te eisen en te verwerkelijken.

Het is dit geloof die elke student heeft die een opleiding volgt, elke leraar heeft die voor een klas staat. Het is het geloof dat elke ouder dagelijks doet op staan om zijn of haar kinderen te verzorgen en te stimuleren een beter leven na te streven. Het is wat ons Schiedam vooruit brengt.

Dat is mijn boodschap als kandidaat. Dat mijn generatie er toe doet, en dat we niet bang moeten zijn, maar gefocust en vastbesloten. Dat wij aan zet zijn om Schiedam en ook Nederland naar een betere toekomst te brengen. Dat wij moeten gaan leiden met geloof en inspiratie, en dat angst geen plaats heeft in onze wereld.

Wij zijn aan zet.

20 maart 2018

door Roeli Koudijzer

In de huidige maatschappij kunnen we alles wat goed is, maar ook alles wat slecht is opsommen met één woord: “IK”. We zijn losgebroken van de instituties die de waarheid in pacht zeiden te hebben, we kunnen invulling geven aan ons leven op een manier die we zelf willen, we hebben de vrijheid om los van welke dwang dan ook een richting te kiezen in werk, relaties en vrije tijd. Tegelijkertijd heeft die vrijheid ook negatieve effecten gehad: we zijn vaker eenzaam, steun uit de omgeving is niet automatisch, en we nemen geen kennis meer van meningen die we niet leuk vinden. Het draait immers om “ik”.

Schiedam is gevuld met duizenden “ikken” en samen vormen ze “wij”. Wij Schiedam. Samen zijn wij Schiedam. Niet de huizen of straten, niet de winkelcentra of molens: wij, de inwoners, zijn Schiedam. Dat bewustzijn, die realisatie, dat wij Schiedam zijn, is de kern. Ons verhaal is een bijzonder verhaal. Samen vormen onze individuele verhalen het grote verhaal van Schiedam. Ons verhaal zou heel anders geweest zijn welk ander land ook en de kansen die wij hebben zouden ook anders zijn.

Het is het mooie van onze tijd, dat wij mogen geloven in ingewikkelde of eenvoudige dromen, en dat we in een maatschappij leven die het ons toestaat die dromen na te jagen. Te werken om onze dromen te realiseren. Dat we onze kinderen veilig in bed kunnen stoppen, zonder te vrezen voor morgen, dat we kunnen denken en schrijven wat we willen, zonder angst voor die klop op de deur. Dat we een bedrijf kunnen starten zonder dat we eerst iemand moeten omkopen. En dat we de politiek in kunnen gaan zonder bang te hoeven zijn dat we in een cel belanden. Te stemmen en te weten dat elk van onze stemmen geteld wordt. Elke stem.  

Elke verkiezingen zijn een meetpunt. Een moment waarop we kunnen stilstaan en bedenken wat onze rechten zijn, onze plichten en onze waarden. Waarin we het verleden en heden afmeten tegen wat we als gemeenschap willen bereiken. We hebben veel te doen: mijn gesprekken met eenieder van u hebben mij dat duidelijk gemaakt. We horen dat het geweldig gaat met de economie, maar het vertaalt zich niet naar onze portemonnee. We roepen onrecht, en we worden niet gehoord. We ervaren leed, en worden beantwoord met desinteresse.

Natuurlijk kan de overheid niet alles oplossen, en geen Schiedammer verwacht dat: we weten als geen ander dat we moeten werken om te bereiken wat we willen. Maar iedereen weet ook dat als we de prioriteiten iets aanscherpen we kunnen zorgen voor hen die het nodig hebben, creativiteit en innovatie kunnen laten opbloeien en kunnen garanderen dat iedere Schiedammer een gelijke kans heeft. En dat is uiteindelijk wat we allemaal willen: dat recht op die gelijke kans.

Ik heb besloten om mij verkiesbaar te stellen omdat ik die keuze willen bieden en er aan wil werken. De idealen van gemeenschap, van het voor elkaar klaar staan, de idealen van die gelijke kans weer overeind helpen. In plaats van verwijten, de dialoog aangaan. In plaats van vingerwijzen een helpende hand. In plaats van wantrouwen vertrouwen.

Wie we ook zijn, en hoe we hier ook gekomen zijn. Wij met zijn allen zijn verbonden door ons Schiedamse verhaal. Als er een jonge vrouw is die huilt omdat ze betast is dan trek ik mij dat aan, ook al is ze niet mijn zus. Als er een oude man is die eenzaam is dan trek ik mij dat aan, ook al is het niet mijn opa. Als een jongen met een vreemde naam of andere huidskleur gediscrimineerd wordt dan bedreigt dat mijn burgerrechten. Het is het fundamentele geloof dat als het er op aankomt ik mijn broeders hoeder ben die er voor zorgt dat Schiedam werkt. Het zorgt er voor dat we allemaal onze eigen dromen kunnen najagen en toch als gemeenschap kunnen samenkomen.

Ik geloof dat als wij als Schiedam samen komen en werken er niets is wat we niet kunnen. Ik geloof dat als Schiedam aan de slag gaat, we een beter leven kunnen geven aan die jongere die maar geen kans krijgt, die oudere die niet gehoord wordt en dat gezin dat zekerheid vraagt voor de toekomst. Ik heb vertrouwen in de kracht die wij als Schiedam samen kunnen oproepen. En ik weet dat we in staat zijn om op 21 maart de juiste keuzes te maken en al deze uitdagingen aan te gaan. Dat we een nieuw hoofdstuk aan ons verhaal toe voegen.

Ik weet dat als je dezelfde noodzaak ziet, dezelfde passie hebt, dat je dan dezelfde verwachting en hoop hebt als ik, en dat je weet welke keuze je moet maken. Ik weet dat als wij als Schiedammers niet langer wachten, wij die belofte aan onszelf waar kunnen maken. We gewacht tot iemand anders het voor ons zou doen.

Het is niet aan een ander, het is aan ons, het is niet op een dag, het is nu.

18 maart 2018

door Rene Janssen en Danielle Hollander

Gisteren zijn wij – op uitnodiging - meegelopen met een manifestatie van de Dog Training School (DTS). We hebben dit gedaan, omdat wij ervan overtuigd zijn dat elke hondenbezitter de kans moet krijgen om op een goede basis met zijn/haar hond aan de toekomst te beginnen.

We liepen met een groot aantal "hoog risico" honden door de stad. Dit ging zeer gemoedelijk en vreedzaam. Toen wij een man tegen het lijf liepen met een Jack Russell, bleek dat het niet altijd aan de "hoog risico" honden ligt. De Jack Russell was niet onder de indruk van al die grote honden en wilde eigenlijk uit elke hond wel een hap nemen. De zogenaamde "hoog risico" honden reageerden hier helemaal niet op en de gehele groep liep vreedzaam verder. Een betere illustratie van het belang van de training hadden we niet kunnen krijgen

De vrijwilligers van DTS staan werkelijk dag en nacht klaar om hun cursisten een goede basis mee te geven. De te kleine plek die ze nu moeten gebruiken vertaalt zich naar wachtlijsten. Als je pas na zeven maanden met je pup op de cursus terecht kan, zijn er vaak al dingen ingeslopen die er niet meer uit trainen zijn en ben je dus eigenlijk al te laat.

 DTS is genoodzaakt te verhuizen naar een andere locatie. Genoodzaakt omdat de gemeente, wegens het Project Schiedam in Beweging, de huur heeft opgezegd. Op de huidige locatie ontstaat woningbouw, woningbouw die uiteraard ook nodig is. De nieuwe locatie is aanzienlijk kleiner dan de oude locatie, wat het trainen met verschillende honden bemoeilijkt. Bemoeilijkt omdat DTS bestaat uit vrijwilligers, die overdag ook andere (werk)activiteiten hebben.

De faciliteiten van de nieuwe DTS locatie zijn opmerkelijk: een aantal mensen die er trainen hebben een handicap, zijn afhankelijk van scootmobiel of rollator (ook komen er bezoekers met een handicap) en kunnen in het nieuwe gedeelte niet meer naar binnen of naar de wc. Dat dit in de 21e eeuw nog mogelijk is, is voor mij onvoorstelbaar. Er zijn verdragen over geschreven dat minder validen om dat vriendelijke woord te gebruiken, deel moeten kunnen nemen aan de samenleving. Voor de faciliteiten van DTS geldt dit blijkbaar niet, en aanpassingen die aangeboden worden zijn op zijn zachts gezegd mensonvriendelijk. Overigens in overleg met de leden van DTS vernemen wij eens te meer wat in de samenleving leeft, van eenzaamheid, tot armoede en ziekte. Maar ook de activiteiten om autistische kinderen door een hond meer naar buiten te laten gaan. Een voorbeeld van de ‘grassroots’ waar het SLV telkens op hamert.

Er zijn hondenscholen waar “hoog risico honden” zoals pitbulls of staffords niet welkom zijn, maar DTS maakt daar geen onderscheid in, vandaar wij deze hondenschool een warm hart toe dragen. Juist deze honden en eigenaren moeten getraind kunnen worden. We kunnen allemaal zeggen dat het gevaarlijke honden zijn en dat trainingen verplicht zijn, maar dan moet je de eigenaren wel de faciliteiten bieden om deze honden op de juiste manier op te voeden. En let wel, er bestaan geen honden die van nature “gevaarlijker” zouden zijn. Er bestaan baasjes die de honden niet opvoeden. Wist u dat de meeste ‘hoog risico’ honden of liever de stoere honden in de Randstedelijke gebieden wonen? Nee, dan weet u het nu en begrijpt u wellicht het belang van goede scholen.

Dus op de vraag: is een hondenschool hobby of noodzaak zegt het SLV volmondig noodzaak!
Elke hond dient opgevoed te worden, van labrador tot chihuahua, van stafford tot poedel.

Tijdens de bijeenkomst van ‘Pin je Plek’ en Sport in Schiedams Midden gaf de aanwezige ambtenaar (accountmanager) toe dat de gemeente de kleinere sportverenigingen, van hondensport tot ruitervereniging, minder in het vizier heeft. Klein is DTS met 200 leden niet, leden die voor 2/3 uit Schiedam komen. Let wel, dit is geen kritiek op deze hardwerkende ambtenaar maar kritiek op de gemeente! Het SLV wil er nadrukkelijk voor zorgdragen dat wel met alle sportvereniging wordt gesproken. Niet door te wachten dat ze het ‘Stadskantoor’ bezoeken maar gewoon door als gemeentebestuur jezelf bij de sportverenigingen uit te nodigen. Overheidsparticipatie heet dat, dat zouden we in Schiedam ook eens moeten proberen.

De burgemeester van Schiedam was verhinderd werd door DTS gemeld. Hierdoor werd de petitie met bijhorende brieven aan René Janssen overhandigd. Deze heeft toegezegd dat hij er voor zorgt, dat de petitie en bijhorende brieven bij de burgemeester op zijn bureau komen. Het SLV spreekt de hoopt uit dat onze burgemeester zijn rol pakt en zich uitnodigt bij DTS om eens met de leden, werkgroep en bestuur van gedachten te wisselen.

Wij danken DTS voor het fijne contact, Hart van Nederland, het Algemeen Dagblad en alle andere Schiedamse media voor hun aandacht voor dit probleem en nu hopen dat de gemeente Schiedam zich net zo gaat inzetten voor DTS als de eigen leden.

Item Hart van Nederland: https://www.hartvannederland.nl/nieuws/2018/dog-training-school-schiedam-hoopt-op-meer-ruimte/

18 maart 2018

door Arie van Wingerden

De “zorg” gaat al een tijdje een kant op waar we met angst naar kijken. Dit signaal lijkt ook in Den Haag te zijn aangekomen: eerder werd bekend dat in 2022 er 125.000 banen in de zorg bij moeten komen. Bijbehorend budget is 347 miljoen. Is het nu opgelost? Nee. Zijn we in de buurt van een oplossing? Niet helemaal: de branche wil gediplomeerd personeel en die zijn niet morgen opgeleid.

Rond de eeuwwisseling werd begonnen met de privatisering van de zorg. De markt was de oplossing. Het is een feit dat dit mislukt is. Kosten rijzen de pan uit, zorgverzekeringen willen meepraten over nut en noodzaak van uw behandeling en zitten op vermogens alsof ze een volgend Pestepidemie verwachten.

We hebben wachttijden: dat is efficiënt, want dan hou je medewerkers acht uur aan het werk. Wat de patiënt daar van vindt, dat is niet belangrijk. We kregen de administratie-manie: artsen en zorgaanbieders moeten formulier na formulier invullen. Een arts verzuchtte: “ik wil patiënten behandelen, maar ik moet administreren, registreren en formuleren”. De werkdruk is overweldigend, maar volgens de Minister kan er vast nog wel een uurtje bij.

Toen kwam de budget polis: patiënten moeten hun chemokuur eerst even pinnen of mogen alleen in Groningen behandeld worden. Toen kwam de conclusie “de zorg is te duur en werkt niet goed”. Joh, echt? Zij-instromend winkelpersoneel zou de oplossing zijn, ziet u het voor u bij uw operatie: “wilt u een tasje of neemt u het zo mee”?

Een vraag waar u over mag nadenken: is uw gezondheid iets waar bedrijven winst over zouden moeten kunnen maken?

Nog een vraag, als mens: is de behandeling van een terminaal kind “te duur”? Zijn die laatste menswaardige momenten van uw vader of moeder “te duur”? Zijn meervoudig gehandicapte kinderen waarvan de ouders elke dag vechten om het hoofd boven water te houden “te duur”? Daar hebben we het immers over. Niet een anonieme “zorg cliënt”, maar onze eigen familie, buren, vrienden en kinderen.

In Schiedam moeten we niet meer rekenen op Den Haag, NVZ, ZN of welke afkorting dan ook. We zullen zelf stelling moeten innemen. Het recht op gezondheidszorg is een internationaal verankerd mensenrecht. Betekent dat we akkoord gaan met een doekje voor het bloeden en dat dan zorg noemen? Nee. Dat betekent dat verankerd moet worden dat een hoogwaardige zorg geen streven, maar een gegeven is. Dat betekent creatief zijn, luisteren naar zorgaanbieders, behandelaars, patiënten en op elk niveau de kwaliteit borgen.

Het SLV wil daarom een samenwerking met alle partijen: wij zijn voorstander van het sluiten van een breed convenant tussen gemeente, zorgaanbieders, behandelaars en patiënten. Hier gaan we landelijk onbekend terrein in, maar het SLV is er van overtuigd dat de gemeentelijke overheid met de zorgaanbieders een krachtigere combinatie kunnen vormen. Een combinatie waarin de patiënt voorop staat, niemand zonder noodzakelijke hulp zit, en fouten snel worden opgelost. Het SLV is ook van mening dat zorg een taak is waar zaken als “winst” en “omzet” niet leidend mogen zijn.

Laten we het idee loslaten dat zorgaanbieders het alleen moeten doen. Het gewicht van de gemeente moet hier op rusten: het gaat om het welzijn van onze inwoners.

Het SLV wil dat we als gemeente en zorgaanbieders lokaal vast stellen wat we nodig hebben, en hoe we dit kunnen borgen. Samenwerken in plaats van toekijken. De volgende stap is in gesprek gaan met de regio om te kijken wat die doen, gedaan hebben en hoe effectief het is. Het SLV is bereid om met iedereen te praten die zinvol aan deze discussie kan meedoen en het belang van de patiënt voorop stelt. Als we ons realiseren dat we als gemeenschap op een koers zitten die niet werkt, waarom gaan we er dan mee door? Het SLV zegt: het werkt niet, dus stop, en keer om. Slecht beleid wordt niet beter door er meer geld naar te gooien.

Wij willen een lokaal en regionaal overleg, waarin we vaststellen dat de gemeente de coördinatie en de verantwoordelijkheid voor de goede zorg bewaakt en waarbij de volgorde is dat het belang van de patiënt als eerste komt, en kosten als tweede. Vaststellen wat we als gemeenschap kunnen doen om dit te waarborgen, welke middelen we kunnen inzetten en hoe we los kunnen breken van al die organisaties die het allemaal zo goed weten, maar meer dan mooie woorden niets leveren.

Het SLV wil die handschoen oppakken, en wij weten dat we daar op de steun kunnen rekenen van meerdere partijen.

17 maart 2018

Een oproep aan elke jongere in Schiedam en daarbuiten.

Door Eddy Silva

In een tijd van instant informatie, waarin social media en TV een continue stroom van slecht nieuws uitbraakt, lijkt het alsof de maatschappij om ons heen steeds in conflict is. Lijkt het dat niemand meer echt met elkaar praat, behalve schelden. Om mij heen zie ik angst en wantrouwen richting alles wat anders is. Dingen moeten “verboden” worden, luisteren naar een ander doe je niet meer, en discussies ga je niet meer aan uit angst voor de reactie. Het lijkt alsof we alleen maar machteloos kunnen toekijken.

Daarom wil ik specifiek jou aanspreken. Ja, jij. Ik vraag jou persoonlijk: doe daar niet aan mee. Wij zijn niet machteloos, wij als jongeren. Kijk eens naar het verleden en wat er al bereikt is. Kijk naar de problemen die ze 100 jaar geleden hadden en wat daarvan is geworden. Alle problemen die wij als maatschappij hebben zijn gemaakt door mensen, en kunnen opgelost worden door mensen. Mensen die weten dat ze beter kunnen zijn dan hun omgeving denkt. Mensen zoals jij en ik.

Stel, je zou zelf mogen kiezen wanneer je geboren zou worden – maar je zou niet weten welk geslacht je zou zijn, welke afkomst, etniciteit, religie of klasse. Als je een tijdperk zou mogen kiezen waar de kansen op een goed, gezond en welvarend leven het grootst waren?  Welke tijd zou dat zijn? Nu, toch? Natuurlijk is er veel te zeggen over seksisme, intolerantie, inkomen, maar hoe was dat 50 of 100 jaar geleden? Of 200 jaar?   

Nu. Het is niet de tijd voor ons om achterover te leunen, het is tijd om met optimisme naar de toekomst te kijken. Jij en ik staan in een wereld waar wij invloed op kunnen uitoefenen. Echt. Nog nooit hebben jongeren zoveel middelen gehad om een beter Schiedam, een beter Nederland of zelfs een betere wereld te maken. Kijk naar de invloed die scholieren in de Verenigde Staten hebben op de hele wapendiscussie daar. Elke volwassene weet toch dat als je in discussie gaat met een scholier je altijd overkomt als de slechterik?

Het pessimisme en cynisme moet doorbroken worden. Vooruitgang is mogelijk, problemen kunnen opgelost worden. Vooruitgang is het doorbreken van barrières, bruggen bouwen en opstaan voor de tolerantie en diversiteit waar wij als jongeren voor staan. Vooruitgang is niet automatisch. Het is niet gemakkelijk, het vraagt doorzettingsvermogen, discipline en geloof. Zo hebben vrouwen stemrecht gewonnen, arbeiders rechten, zo zijn er burgerrechten en LHBT rechten gekomen. Omdat mensen zoals jij en ik hun leven en reputatie riskeerden zodat wij een betere wereld zouden kennen.

Het is de hoop die onze generatie brengt. Wij zijn de eerste generatie die de wereld niet meer ziet als een ding op een kaart, de eerste generatie die het normaal vindt om met mensen van verschillende culturen te praten. Wij zien de wereld niet als een bedreiging maar als een kans: een kans om te leren, te ontdekken en te praten. Wij zijn de generatie die diversiteit niet als een vloek ziet, maar als een kans.

Wij hebben alles in handen om de wereld te veranderen, het is aan ons. Het is tijd dat ook jouw stem gehoord wordt. Blijf ontdekken,

Sta met mij voor de verandering die wij willen. Sta met mij zodat wij allemaal de zelfde kansen in onderwijs en werk hebben, Sta met mij zodat als je een droom hebt er een keer gezegd wordt dat je deze kan en mag bereiken, dat migranten en vluchtelingen zich welkom voelen, dat mensen met handicaps zich niet tweederangs voelen, en dat vrouwen vrij van geweld over straat kunnen lopen. Dat zijn mijn doelen, daarom ben ik kandidaat, en ik vraag je met mij te staan. Laten we gehoord worden.

Laten wij altijd ontdekken, dromen en vragen stellen. Laat ons nooit wat is accepteren. Laten wij altijd geloven in de kracht van onze ideeën, onze verbeelding en onze inzet om deze, onze, wereld te veranderen. En, zolang wij samen staan is er niets wat we niet kunnen bereiken. Zolang wij samen staan weet ik dat onze toekomst beter zal zijn dan ons verleden. 

Nu is onze tijd. Take a stand!

Stem 21 maart en let’s make some noise!

16 maart 2018

Het SLV wil de organisatie van ‘de Stem van Schiedam’ hartelijk danken voor deze belangrijke serie van debatten. Het geeft de Schiedammer de kans om naast verkiezingsprogramma’s en campagnes kennis te nemen van de zaken die voor elke kiezer van belang zijn. Dat komt niet alleen de Schiedammer ten goede, maar ook de politieke discussie.

Wij geloven dat het een fundament is van een democratische maatschappij dat mensen met verschillende meningen kunnen debatteren en discussiëren op een normale manier. Te vaak, en we zijn er allemaal schuldig aan, veranderen politieke debatten in schreeuwwedstrijden.

Het is makkelijk om met mensen te praten die het met je eens zijn, en als politicus doe je dat vaak genoeg. Het is veel moeilijker om in gesprek te gaan met mensen die het niet met je eens zijn. Maar dat is uiteindelijk veel belangrijker omdat we dan kunnen zien of we bruggen kunnen bouwen tussen verschillende visies. Wij zijn er van overtuigd dat dit kan.

Nu zullen wij en een aantal andere partijen het oneens zijn op een aantal punten. Dat begrijpen we. Dat onze visie af en toe uit elkaar ligt, dat kunnen we respecteren. Maar kunnen we overeenkomen dat 21 maart niet gaat om meningsverschillen tussen partijen, maar om de wil van de Schiedammer? Kunnen we overeenkomen dat wij, als raadsleden, werken voor die gemeenschap die wij Schiedam noemen.  En dat dus elk debat principieel om de problematiek van de Schiedammer moet draaien en niet om partijpolitieke fijnslijperij? Zouden we als partijen kunnen samenwerken op een brede agenda die de Schiedammer vooruit helpt? Een Schiedam realiseren waar we niet denken in problemen en details, maar in mogelijkheden, kansen en durf?

Dat is het punt dat wij consistent blijven maken.

De kern is het volgende: onafhankelijk van achtergrond, overtuiging, leeftijd, rijkdom of etniciteit, zijn we allemaal Schiedammers. We houden van onze stad, en we zien dat we op veel punten nog verbetering nodig hebben. Wij geloven dat dit onze verbinding is.

Er wordt gezegd dat het allemaal wel mee valt, en dat we overdrijven. Als we de armoede in ons midden willen bestrijden: is dat overdrijven? Als we als gemeenschap zeker willen stellen dat onze ouders, vrienden en buren recht hebben op de hulp die wij hen gunnen: is dat overdrijven? Het stelt ons teleur als wij ons punt hierover niet kunnen of mogen maken. Omdat er partijen zijn die het punt minder belangrijker vinden dan het uiten van door hen gevoelde grieven, ondanks hun claims van hoge democratische principes of opkomen voor specifieke groepen.

Partijen die het bespreken van de vaak verzwegen armoede in Schiedam een goed moment vinden om hun politieke gram te halen. Wij vragen ons af wat de kiezers die in de bijstand zitten, in de schulden zitten en hun hoofd boven water houden, daarvan denken. Dat er punten gescoord moeten worden, politiek of anderszins, over de hoofden van mensen die dagelijks met hele reële problemen kampen. Met welk respect zij en hun problemen op dat moment behandeld worden.

Wij hebben onze punten kunnen uitwisselen, hopelijk op basis van respect voor de anderen, maar vooral met respect voor die mensen in Schiedam waar we als gemeenschap, als maatschappij zorg voor moeten dragen. Geld, in elke gemeenschap, moet dienend zijn, niet leidend. Zeker het geld dat een gemeente uitgeeft om hen die het slecht hebben te helpen. Iedere Schiedammer heeft recht op compassie als het een keer tegen zit. Tegelijk moet ook het geld dat je te besteden hebt niet de maatstaf zijn voor de hoeveelheid respect die je mag verwachten, niet de maatstaf voor je nut binnen de gemeenschap, en zeker niet de maatstaf voor de hoeveelheid beleefdheid die je door partijen wordt toebedeeld.

Wij geloven dat als gevolg van een normale discussie wij allemaal kunnen leren dat als we een morele en rechtvaardige gemeenschap willen zijn, we de moed moeten hebben om de minima te ondersteunen, de hulpbehoevenden te helpen, en de moed moeten hebben om op te staan tegen onrechtvaardigheid of gebrek aan medemenselijkheid.

15 maart 2018

Ervaringen van een Schiedammer

door  Alwine van Winsen

De overheid verandert en Schiedam verandert. Inwoners en ondernemers worden steeds mondiger. Door de 24-uurs economie, eenpersoonshuishoudens en tweeverdiener huishoudens is de tijd van inwoners beperkt, bovendien is tegenwoordig iedereen gewend om buiten kantooruren ergens terecht te kunnen. Kijk maar naar energiebedrijven, verzekeringen, banken, noem maar op. De gemeente lijkt hierin behoorlijk achter te lopen.

De gemeente heeft een KlantContact Centrum (KCC). U bent geen Schiedammer, maar een “klant”. Wel eens zo maar binnen gelopen? Binnenlopen mag namelijk alleen als u een afspraak hebt (als je de website gelooft) en binnen kantooruren: handig als u buiten Schiedam werkt.
Voor de meeste inwoners is het KCC het gezicht van de gemeente. Die mevrouw of mijnheer achter de balie het gezicht van dat wat wij de “Gemeente Schiedam” noemen. Klantvriendelijkheid en toegankelijkheid zouden dan ook hoog in het vaandel moeten staan: we namen de proef op de som en probeerden om, samen met getuigen, een concept omgevingsvergunning in te zien. Zonder afspraak: kijken wat er gebeurt.

Wat hadden we verwacht?

We zouden zijn binnengestapt en de gastvrouw had ons vermanend toegesproken over het niet hebben van een afspraak. Dan zouden we onze excuses aangeboden hebben en we zouden een afspraak maken voor dàt tijdstip; we waren er immers toch al. Ze zou ons dan naar de juiste balie verwijzen, waar iemand ons vriendelijk had ontvangen om ons het betreffende dossier ter inzage te geven. Misschien zelfs met een piepklein kopje koffie erbij.

Wat was de werkelijkheid?

We stapten binnen en de gastvrouw deed erg haar best om te helpen. We kregen niet op onze kop omdat we geen afspraak hadden. Er moest even heen en weer gebeld worden, maar uiteindelijk leek alles te kunnen. Toch mooi, zo’n KCC. Mits, volgens een anonieme stem aan een telefoon, een aantal horden genomen werden:

Horde één: inzage kan alleen op afspraak.
Horde twee: afspraken kunnen alleen in de ochtend.
Horde drie: afspraken kunnen, klaarblijkelijk, pas na 48 uur.

Open Overheid zegt u? Uiteindelijk werden we inderdaad na twee dagen goed geholpen. Maar ik ben zeker niet de enige die vindt dat het een lange weg was.

Het SLV stelt dat het KCC een soort Spoedeisende Hulp bij gemeentelijke ongevallen is, waar weliswaar volgens bepaalde richtlijnen gewerkt wordt, maar waar het belang van de inwoner boven alles hoort te gaan. Je neemt contact op met de gemeente omdat het moet, niet omdat je niks anders te doen hebt. Flexibele openingstijden, zodat je ook terecht kunt na kantooruren, faciliteren, door de bureaucratie heen (kunnen) prikken en een inloopmogelijkheid voor simpele dingen komen de klantvriendelijkheid van het instituut Stadserf ten goede. En als dat (deels) niet mogelijk is, waarom worden de WijkOndersteuningsteams dan niet ingezet? Veel ‘kleinere’ vragen kunnen dan in de wijk worden opgelost. Verder moet ook duidelijk worden dat de inwoner van Schiedam niet de “klant”, maar de “opdrachtgever” is. Wij zien graag een flexibele, inwonergerichte organisatie waar het een plezier is om contact te hebben, geen 19e eeuwse exercitie in geduld.

Dat vraagt een heel andere filosofie, en misschien zelfs een andere naam.

14 maart 2018

door Jeffrey de Zwart

Schiedam staat voor een belangrijke keuze. Wil het een slaapstad worden van Rotterdam, of de eigenheid bewaren en met trots de 21e eeuw binnen stappen? Creatieve woonvormen kunnen voor een opbloeien van de stad zorgen.

De ooit zo bruisende binnenstad heeft alle kenmerken van een sukkelende slaapstad. De stad, onze stad, is ingedut. Je zou het niet zeggen, maar Schiedam was ooit de “grote broer” van Rotterdam. Je zou verwachten dat de grootste discussie in de gemeenteraad het kanaliseren van al die toeristenbussen zou zijn, maar niets is minder waar.

Ik hou van Schiedam. Ik moest en zou er wonen, maar dat bleek niet makkelijk. Als Schiedammer met een studentenbudget (zeker geen vetpot) kwam ik er achter dat het ontzettend moeilijk is om een woning te vinden met een wat lager startbudget. Vele jongeren in mijn  directe omgeving moeten keuzes maken en Schiedam is gewoon te duur. Dus trekken ze weg.

Onze stad heeft keuzes gemaakt. Andere keuzes dan de ons omringende steden. Kijk naar Rotterdam. Rotterdam ontwikkelde zich, creëerde studentenflats, en ging creatief met woonvormen om. Rotterdam trok internationale allure aan, en keek naar buiten. En wat deed Schiedam? Schiedam keek naar binnen. Hier doen we: “ongeveer is goed genoeg”.  Het resultaat is bekend: leegstand, verpaupering en architectonische “experimenten” met de uitstraling van Minsk. Schiedam lijkt de regionale afvoerput te worden (immers, waarom is zoiets als de Rotterdam-wet überhaupt nodig?). Is dat wat we willen?

Schiedam is onaantrekkelijk voor de jonge woningzoekende. Teleurgesteld vertrekken jongere Schiedammers en nemen hun kennis, ideeën, maar ook hun portemonnee en toekomst mee. Het gevolg is dat Schiedam verouderd en dat ondernemers zich afwenden. Het effect op werkgelegenheid en inkomsten zal duidelijk zijn.

Dat kan en moet anders. De kernvraag is: modderen we door, of gaan we aan de slag om van Schiedam weer een stad te maken waar we trots op kunnen zijn?

Ik ben niet  enige die dit zegt: ook Schiedammers trekken aan de alarmbel. Tessa Schlechtriem, bijvoorbeeld, stelt dat er enorme kavels zijn waar ‘slimmer’ en effectief gebouwd kan worden, voor een doelgroep die iets kan toevoegen aan de economie en de cultuur in de stad: “Tiny Houses”. Tiny Houses kan de eerste stap zijn: kleinere, van alle gemakken voorziene woningen, kunnen zorgen voor een betaalbaar huur- of koopaanbod waarmee we de student of jonge starter kunnen helpen. Door de opzet van het project kunnen er op lange termijn gezellige woonwijken ontstaan waar de gemeenschap een verbindende factor is. Tiny Houses zorgen er ook voor dat er gebouwd wordt zonder een teloorgang van het ‘groen’. Dit soort projecten zijn, bewezen, niet alleen interessant voor jongeren: ook onder ouderen vinden dit soort woningen gretig aftrek.

Er zijn al diverse experimenten geweest met woonvormen die gericht zijn op gemeenschapszin: het blijkt keer op keer dat jongeren- en seniorenwoningen goed gemengd kunnen worden die beide groepen een waardevolle omgeving geven. Door dit soort initiatieven een kans te geven kan gerealiseerd worden dat jongeren bewust kiezen voor Schiedam. Een influx van ideeën, kennis en geld heeft op zijn beurt weer een effect op ondernemers en de stad: dat kan iedere Schiedammer op zijn vingers natellen.

Waarom zou een kleinschalig, creatief en relatief goedkope woningbouw hier niet kunnen? De vraag is enorm, het aanbod minimaal.

Het is tijd om anders te kijken naar onze stad. De potentie om van Schiedam een levendig middelpunt te maken is aanwezig. Laten wij samen tot innovatieve ideeën komen die de ‘woninghonger’ stillen en gemeenschapszin stimuleren. Schiedam is er klaar voor, niet volgend jaar, maar nu.

De kansen liggen voor het grijpen om ons te onderscheiden. Ik wil geen sukkelende buitenwijk, ik wil een stad met ballen. Ik wil niet achteruit kijken met een “weet je nog?”, ik wil vooruit kijken. Ik wil een stad waar jongeren en jonge gezinnen vechten om te wonen. We moeten jonge doelgroepen de kans geven een leven op te bouwen hier in onze stad. Geef deze jongeren de kans een invulling te geven aan hun toekomst, en onze toekomst. Waar de jeugd woont, daar is de toekomst.

Jeffrey out.

 

13 maart 2018

Door René Janssen

Veranderen is Schiedam eigen: van haringstad ging het naar een jeneverstad en toen naar scheepsbouwer. Drie bedrijfstakken die absoluut niets met elkaar te maken hebben, maar insprongen op de kansen van de tijd. Als je Schiedammers van iets kunt “beschuldigen” dan is het dat het inventieve, ondernemende mensen zijn die van alles in geld kunnen veranderen: als je ze de ruimte geeft.

Verandering

Schiedam staat weer voor een verandering. De oude bedrijfstakken die ons ooit groot maakten kunnen elders beter en goedkoper. Bulkproductie heeft plaats gemaakt voor “smart” en waarde gebaseerd ondernemen: de “next economy” staat schreeuwend voor onze deur. We houden nog vast aan wat we hebben, maar alle tekenen zijn er. Transformaties zijn onzeker: de vissers moesten ook omscholen tot stokers. Zouden zij het leuk gevonden hebben?

Schiedam is lid van dat regionale verband dat we Metropoolregio Rotterdam Den Haag noemen waarbij het aanjagen van de economische motor de hoofddoelstelling is. De resultaten tot nu toe zijn voor Schiedam niet hoopvol. Wellicht dat ze er in Rotterdam en Den Haag meer profijt van hebben, maar daar wordt ik als Schiedammer niet warm of koud van als ik moet afrekenen bij de supermarkt.

Lef en kansen

Lef hebben, kansen aanpakken en durven op je gezicht te gaan om die ene kans te kunnen grijpen. Dat is ondernemen. De gemeente moet daarin faciliterend zijn, helpend, kansen en voorwaarden creëren. Ondernemers betekenen immers werkgelegenheid en investeringen.

Het SLV en -veel te weinig- andere partijen zien het al tijden aankomen (complimenten voor Groen Links en Progressief Schiedam zijn hier echt op zijn plaats). We zullen samen die verandering in moeten zetten om nieuwe kansen te creëren, werkgelegenheid en geldstromen. Dit doen we niet door af te wachten of iemand ergens de realisatie heeft dat Schiedam in een knooppunt van infrastructuur ligt, of tot iemand tot de ontdekking komt dat je hier een goed en stevig aanbod hebt van werknemers.

Wij zien kansen in duurzame, “groene” en innovatieve ondernemers. Dit is niet nieuw, we trokken daarin al tijden op met genoemde partijen. Deze bedrijfstak groeit sterk, kan op stevige internationale steun rekenen, en heeft een geweldige reputatie. Ziet u al nadelen? Even voor alle duidelijkheid: we bedoelen niet de vage types met knotjes, maar de Tesla’s van deze wereld.

Offensief

Door een offensief (u leest het goed: “offensief”) om groene, duurzame en innovatieve bedrijvigheid naar Schiedam te trekken stimuleer je de economie en brengen we keiharde cash in het laatje. Alle opties zijn daarbij op tafel, actief met alle partijen optrekken is daar bij cruciaal. Je springt op de bus of je springt er af, maar de bus rijdt wel door.

Denk met ons mee:

  • De eerste aanval zal gericht moeten zijn op de opbouw van de naam. Energiek Schiedam is bezig om alle gemeentevastgoed te voorzien van zonnepanelen zodat energie kosten omlaag gaan voor de Schiedammer. Als zij hun doelstelling realiseren dan zal Schiedam tot de top tien in Nederland behoren en aandacht trekken van ondernemers die op dat gebied ideeën hebben. Dat steunen we. Keihard. Maar waarom daar stoppen? Waarom mikken we niet gewoon op plek nummer één? Welk ander “laaghangend fruit” is er om ons te presenteren en ondernemers aan te trekken? Daar hebben we uw ideeën voor nodig.
  • De tweede aanval zal gericht zijn op vaststellen wat we kunnen doen en dat dan ook doen. Aan tafel gaan met ondernemers en milieu organisaties. Bruggen bouwen. Geen discussie op basis van dogmatiek, maar op kansen. Hoe kunnen we een ondernemer helpen om een succes te worden? Van belastingvoordelen tot de gemeenschappelijke aanschaf van “groene” diensten. Als het maar vertaalt naar voordeel voor de inwoners en economie van Schiedam.

 

Wij zijn bereid

…om met iedereen samen te werken, elk idee te overwegen, en elk advies aan te pakken, om samen met u ons doel te bereiken. Wat Schiedam nodig heeft is niet het vasthouden aan het in stand houden van achterhaalde modellen. Voorbeeld: wie installeert er nog gasvoorzieningen in huizen in deze tijd? Wat we nodig hebben is lef, zo u wilt: een “waarom niet?”-mentaliteit. Transformaties zijn nooit makkelijk, maar kom op, Schiedammers: we hebben het in onze geschiedenis al een paar keer gedaan. 

 

We kunnen het: u en wij samen.

10 maart 2018

door René Janssen

De G1000 is niet één of ander clubje. Het is een in initiatief gebaseerd op bestaande (wereldwijde) voorbeelden, wetenschappelijk onderzoek om op een open manier tot democratische besluitvorming te komen. Het is de kern van een revolutie. Een bloedloze, geweldloze revolutie, maar toch een revolutie. Tegelijkertijd is het een levenslijn, een baken voor de democratie die door desinteresse, en aanvallen, steeds vaker onder druk staat. 

Random geselecteerde inwoners uit alle lagen van de bevolking komt samen om te praten, voorstellen te doen en besluiten te nemen over allerlei thema’s. Gaat niet werken, zou je denken. Het oude Athene, de basis van de Westerse democratie is eeuwenlang zo bestuurd (eigenlijk tot de Romeinen er een dolk in staken). Elk politiek wetenschapper zal u kunnen vertellen dat dit de “democratie” is waar we het altijd over hebben, niet wat u in Den Haag ziet. Niets over ons, zonder ons. Elk van ons.

Het SLV, en haar voorloper Fractie Janssen, omarmde het principe van de G1000 vanaf het prille begin. Luisteren naar de Schiedammer, daar gaat het in de kern om. Wel viel op dat sommige raadsleden ongemakkelijk tegenover de G1000 staan. In de besluitvorming binnen het SLV ligt het G1000 principe besloten: van, voor en door Schiedammers en iedereen ongeacht kennis of politieke kleur mag mee praten en besluiten over elk onderwerp.

Het principe is de oudste wortel van de democratie en tegelijkertijd revolutionair in haar denken: de inwoner van Schiedam neemt de controle over de eigen stad terug. Is dat een revolutie die is te stoppen? Zelfs het college en de gemeenteraad zeiden “nee” en besloten in 2017 dat je inwoners moet betrekken en horen bij de dingen die hen aangaan. De raad en het college erkenden dat: “De verandering van de samenleving zorgt ervoor dat de gemeente op een andere manier de dialoog met de Schiedammers zoekt en leert variëren in de aanpak en rol”. “Een open overheid staat open voor vernieuwing en haalt daarom actiever ideeën en opvattingen op en gebruikt ze.” De mooie en hoopvolle woorden uit de Visienota Open Schiedam van vorig jaar.

Revoluties zorgen voor wrijving. De wrijving ligt besloten in hoe sommige gemeentebestuurders naar hun en uw positie kijken. Als regenten van weleer zien ze hun baantje als god gegeven recht, en u als het gepeupel. Als absoluut vorsten besturen ze niet, maar regeren. Elke suggestie die u maakt als inwoner, elke mening die u verkondigt is in hun ogen lachwekkend en hoogverraad. Een aantasten van hun macht. Uw functie is het om hen elke vier jaar in het pluche te zetten.

De G1000 en het SLV zegt u: die tijd is voorbij. We staan in een andere wereld. Een wereld waarin u de zelfde informatie kunt krijgen als de bestuurder, de zelfde vakmensen kunt bellen. Een wereld waarin uw mening gehoord moet worden. Een wereld waarin bestuur en gemeenschap elkaar versterken door samen verantwoording te dragen. Door samen na te denken hoe we Schiedam kunnen ontwikkelen. Door naar elkaar te luisteren en elkaar te betrekken. Niet door de G1000 en de inwoner te ridiculiseren, maar door het een onderdeel van het bestuur te maken.

De realiteit: het enige lid van het college die enige interesse toonde in de G1000 is…. onze burgemeester. Bij de oprichting waren slechts een paar partijen aanwezig, waaronder Fractie Janssen. Wethouders waren in geen velden of wegen te vinden. Nooit. Een mening hadden ze wel, en die was niet echt positief. Wat zegt dat volgens u over uw “Open” overheid? Wat zegt dat over wat uw mening waard is? Door het geharrewar richting de G1000 heeft het huidige college op de valreep voor de verkiezingen nog even heel, maar dan ook heel, duidelijk gemaakt waar volgens hen u als inwoner van Schiedam staat.

De timing van de wethouders is perfect. Reken even mee: de laatste raadsvergadering geweest, dus vragen stellen als raadslid kan niet meer. Tegen de tijd dat dit wel kan zitten we in gesprek over een nieuw college, en zijn er weer nieuwe zaken die de aandacht vergen. De timing doet vermoeden dat het hier een vooropgesteld plan betreft: vertragende tactieken en onduidelijkheid. Het tot in het oneindige blijven roepen “we komen er op terug”, met zwaarwichtige argumenten, en dan wachten tot er niets meer kan. Wat kwam er ook weer van uitstel? Wij lopen al iets te lang mee in deze wereld om hier toeval in te zien. Wat denkt u? Vooruitgang is geen rechte lijn, maar gaat met horten en stoten. Vooruitgang kun je niet stoppen, net zoals je inwoners die hun democratisch recht pakken niet kunt stoppen. 

Wij stellen dat elke partij eens heel goed moet nadenken over het recht van elke Schiedammer in zijn eigen gemeente, en wij stellen dat een volgende Raad het proces van de G1000 zwart op wit moet verankeren en dit ook eist van het College. Elke andere optie is ondemocratisch en wij willen zelfs zover gaan om te stellen dat het tegen onze rechtstaat in gaat. Een overheid legt verantwoording af aan de burger, niet andersom. Nooit andersom.

Het is eigenlijk nog een paar dagen te vroeg: de senatoren staken op 15 maart de dolk in de rug van Caesar. Elke inwoner van Schiedam en elke serieuze politiek vertegenwoordiger wordt collectief een dolk in de rug gestoken door het College. Ze lachen misschien daar, maar ze vergeten één ding: op 21 maart heeft u het laatste woord.

Wij vragen u, namens alle Schiedammers, om alvorens u gaat stemmen te bekijken waar uw partij staat in deze. The revolution can not be stopped.

10 maart 2018

door Roeli Koudijzer en René Janssen

De Schiedamse Passage is al vele jaren een bron van zorg, eigenlijk al sinds de opening. Het had een hoogstaand winkelgebied moeten worden in het Centrum van Schiedam, maar wat is het nu? Meer dan een veredeld en zieltogend outlet centrum kunnen we er niet van maken. Mr. H.M. Hielkema, advocaat en vastgoedexpert, stelde, nog niet eens zo lang geleden: “overdekte winkelcentra zijn al sinds 1995 passé.” Wat zegt u? 1995? Wanneer ging de Passage ook alweer open?

Maar heeft de Passage dan helemaal geen toekomst, slopen dan maar?

Het SLV ziet wel degelijk goede mogelijkheden voor de Passage. Hiervoor moet de huidige bestemming worden losgelaten. De sleutel ligt in de veel, of beter gezegd constant, gehoorde opmerking dat er in Schiedam niets te beleven valt. Daar kan de Passage een rol in spelen. Denk eens met ons mee.

Stel, we helpen de bestaande – nog lopende winkels – om zich buiten de Passage te vestigen. Bijvoorbeeld in de Hoogstraat, om eens een gek idee te noemen. Het centrum krijgt ineens een andere loop en een nieuwe beweging.

Dan vormen we de Passage om tot een recreatie en uitgaansgebied zodat meer en andere levendigheid de stad in worden gebracht. Er zijn genoeg mensen in Schiedam die graag een poppodium in Schiedam zouden willen hebben. Waarom dit niet realiseren in de Passage? Paradiso in Amsterdam, het Paard in Den Haag: midden in de stad, op struikelafstand van de horeca.

Jongeren en ouderen worden bediend en worden in Schiedam gehouden. Wij zien na vooraf en na afloop bezoekers uitwaaieren over Schiedam, bezoekers die zich onder dompelen in het Schiedamse nacht- en horecaleven. Voor een horeca ondernemer kan ik me slechtere dingen voorstellen.

Met de bestemming recreatie en uitgaan zou je in de Passage allerlei ondernemingen kunnen stimuleren waar jongeren en ouderen op af kunnen komen. Van paintball, bowlingbaan tot automatenhal of kinderspeelparadijs. Winkelen in het centrum van Schiedam wordt ineens heel aantrekkelijk voor ouders als je de kinderen even in zo’n speelparadijs kunt droppen.

Ziet u het al voor u? Poppodium en Recreatiecentrum “Passage”?

Mogelijkheden te over, en voordelen. De eigenaar van de Passage kan hier ook profijt van hebben. Profijt omdat dan wel huur ontvangen wordt, het pand aantrekkelijker wordt. Maar vooral omdat Schiedam en de Schiedamse ondernemer hier baat bij heeft.

Het SLV wil een krachtig college die het voortouw durft te nemen, creatief durft te zijn, visie heeft over ontwikkeling van het gebied, en kansen ombuigt tot harde winst. Een college dat ondernemers meeneemt in het uiteindelijke doel. Omdenken is hierbij het credo: als je meer klanten voor de lokale ondernemers wilt, zul je die klanten een reden moeten geven om specifiek naar Schiedam te komen, of er te blijven.

Het SLV durft het voortouw te nemen, durft deze ontwikkeling aan te gaan. Durft u ook? Stem dan op 21 maart a.s. op het SLV.

09 maart 2018

door Danielle Hollander

Een Amerikaanse spreker stelde ooit de vraag “hoe kan het zijn dat we in onze maatschappij zo weinig geven om hen die zo veel betekenen in ons leven, zoals verpleegsters en leraren, en tegelijkertijd zoveel om mensen die zo weinig invloed hebben zoals voetballers en soapsterren”. Hij doelde hierbij op de beloningen, maar dat zal u al duidelijk zijn geweest.

Het is in het nieuws geweest dat scholen kinderen niet meer mogen weigeren om mee te gaan op schoolreis als de ouders de -vrijwillige- ouderbijdrage niet betaald hebben. Terecht, zo vind ik, want geen kind mag buitengesloten worden of zich “apart” voelen. Het werd bekend dat scholen en ouderraden zich in het verleden schuldig maakte aan werkelijk schrijnend gedrag waarin kinderen gestigmatiseerd of anders behandeld werden op grond van het niet betalen van -vrijwillige- ouderbijdragen.

Het is echter een onderdeel van een groter probleem: de school waar ik naar toe ging had een conciërge, schoonmakers, er liep een schoolhoofd rond en er was een administratieve kracht waar mijn moeder naar toe belde als ik ziek was. Dat is echter verleden tijd. Als ouder merk ik dat het vandaag de dag op veel scholen er anders aan toe gaat, vaak niet omdat ze het willen, maar omdat ze het moeten.

Het SLV beseft bijzonder goed dat de school wel degelijk deze bijdrage nodig heeft om onderwijs en alles wat daarbij hoort voor onze kinderen te bekostigen. Sommige scholen doen acties om extra geld “te verdienen” zoals papier inzamelen, sponsorlopen of andere ludieke acties om schoolreisjes en andere activiteiten voor onze kinderen mogelijk te maken. Het SLV juicht dit toe. Creatief ondernemerschap kan je niet vroeg genoeg leren.

Tegenwoordig wordt er een steeds grotere druk op ouders gelegd vanuit scholen die hun begrotingen gekort zien, en het moeten doen met de inzet en financiële steun van ouders. Ouders die niet meer in de traditionele rolverdelingen zitten: gezinnen zijn meestal tweeverdieners die met hun tijd moeten goochelen, of eenoudergezinnen die alle zeilen moeten bijzetten om datgene te doen wat elke ouder wil. Een goed en beter leven schenken aan hun kind, en het kind de mogelijkheid geven datgene te bereiken wat het kan.

Er zijn ook ouders die, vaak buiten hun schuld, in een bestaansminimum terecht komen. Die met angst en vreze de eindjes aan elkaar moeten knopen elke maand. Ouders voor wie de vrijwillige bijdrage dezelfde klap oplevert als de belastingaanslag voor anderen.

Voor de extreem lage en laagste inkomens zijn er regelingen getroffen: bijzondere bijstand, tegemoetkoming in studiekosten, en de Stichting Leergeld. Indien een ouder uit een minima huishouden zich geconfronteerd ziet met een, vaak nogal dwingend, gestelde eis kan de Stichting Leergeld bemiddelen.

Maar het SLV vindt ook dat dit onderdeel moet zijn van een bredere maatschappelijk discussie: ten eerste, je kunt niet claimen dat de jeugd de toekomst is, onderwijs de basis van de maatschappij als je er geen middelen aan geeft. Wat zegt het over het belang van onderwijs als een ouder nog even de school moet soppen na het werk?

Ten tweede, voor iemand die van een minimum of net boven minimum  moet leven is een bijdrage van 100 euro een veel grotere aanslag dan voor een ouder die netto 3500 euro verdiend. Is het wellicht zinvol om de bijdrage inkomensafhankelijk te maken?

Beide discussies wil het SLV wel aan.

Het SLV heeft verankerd in haar principes dat elke inwoner van Schiedam gelijke kansen moet hebben, en niet “apart” moet worden gezet op basis van afkomst, overtuiging of inkomen. Wij willen er samen met u voor zorgen dat onze kinderen in ieder geval niet de “kinderen van de rekening” worden.

Steunt u dit of ziet u dit anders? 21 maart heeft u de keuze om uw mening te laten gelden.

Contactgegevens

Postadres:
SLV Schiedam
's-Gravelandseweg 690
3119 NC Schiedam

Telefoon: 06 48 37 56 92

Contactformulier